บทที่ 1188 กฎเกณฑ์พื้นฐานที่พิเศษออกไป

บทที่ 1188 กฎเกณฑ์พื้นฐานที่พิเศษออกไป

‘เริ่มจากหานเหลียงก่อน จากนั้นก็เทพมารไร้สิ้นสุด ตอนนี้มีคนผู้นี้โผล่มาอีก ดูเหมือนดินแดนเวิ้งว้างจะรับรู้ได้ถึงภัยคุกคามจากข้า จึงกำลังคิดหาวิธีสะท้อนกลับจัดการข้าอยู่’

หานเจวี๋ยคิดเงียบๆ ตอนนี้โลกปฐมยุคขยายตัวไปไม่รู้กี่เท่าแล้ว แต่ในมุมของอริยะเสรียังคงดูกว้างไกลไร้ขอบเขตอยู่ มีเพียงอริยะมหามรรคที่สามารถพ้นออกมาได้ แต่ก็จำเป็นต้องใช้เวลายาวนานมากเช่นกัน

ความใหญ่โตของโลกมหามรรค ไม่ได้ใหญ่เพียงขนาดพื้นที่เท่านั้น ยังมีการยกระดับของกฎเกณฑ์มิติด้วย ก็อย่างที่อริยะมหามรรคที่ไม่ใช่คิดอยากจะออกก็สามารถออกไปได้เลย อุปสรรคนี้เทียบได้กับดินแดนเวิ้งว้างที่หานเจวี๋ยต้องเผชิญ

การขยายตัวของโลกมหามรรคมิใช่สิ่งที่จะมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

หานเจวี๋ยลุกขึ้นยืน เลือนหายไปจากจุดเดิม

เขามาปรากฏตัวเบื้องหน้าไข่สายฟ้าลึกลับ วินาทีนั้นเอง สายฟ้าหลากสีสันภายในห้วงมิตินี้พลันหยุดนิ่ง แม้แต่เส้นแสงที่พุ่งเข้าหาไข่สายฟ้าก็หยุดนิ่งไปเช่นกัน

จากนั้นมหาเทวาพ้นนิวรณ์ก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายเขา ทำความเคารพอย่างนอบน้อม

หลังจากได้รับอำนาจปกครองยุคสมัยไร้สิ้นสุด ตบะของเขาเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหานเจวี๋ย เขารู้สึกขึ้นมาอย่างน่าประหลาดว่าระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายห่างไกลกันขึ้นเรื่อยๆ

“เทพผู้สร้าง จะจัดการสิ่งนี้อย่างไรหรือขอรับ”

มหาเทวาพ้นนิวรณ์เอ่ยถามอย่างนบนอบ

หานเจวี๋ยเอ่ยว่า “ข้าจะพาเขาไปสั่งสอนให้ดี”

มหาเทวาพ้นนิวรณ์ถามด้วยความประหลาดใจ “ท่านพาเขาไปได้หรือขอรับ”

หานเจวี๋ยกวักมือคราหนึ่ง ไข่สายฟ้าใบใหญ่มโหฬารใบนั้นหดตัวลงอย่างรวดเร็ว ลอยเข้าสู่ใจกลางฝ่ามือเขา

มหาเทวาพ้นนิวรณ์ตกตะลึงอยู่ในใจ ก่อนหน้านี้ผู้สร้างมรรคามากมายปานนั้นร่วมมือกันก็ยังเคลื่อนย้ายไข่ใบนี้ไม่ได้ แต่เทพผู้สร้างเพียงโบกมือก็เก็บไข่สายฟ้าได้แล้ว

หานเจวี๋ยกำมือขวาเล็กน้อย ไข่สายฟ้าเลือนหายไป

มหาเทวาพ้นนิวรณ์สัมผัสได้ถึงพลังที่น่าหวาดกลัวประการหนึ่ง พลังชนิดนี้น่าตื่นตะลึงอย่างยิ่ง แต่เขาไม่สามารถตรวจจับได้ว่าพลังนี้มาจากทิศทางใด แต่ไม่ได้มาจากเทพผู้สร้างอย่างแน่นอน

พลังกฎเกณฑ์ของดินแดนเวิ้งว้างอย่างนั้นหรือ

มหาเทวาพ้นนิวรณ์ตระหนกอยู่ในใจ

เทพผู้สร้างสามารถเมินเฉยต่อพลังกฎเกณฑ์แห่งดินแดนเวิ้งว้างได้เช่นนั้นหรือ

หานเจวี๋ยยิ้มให้มหาเทวาพ้นนิวรณ์ เอ่ยขึ้นว่า “ตบะเพิ่มขึ้นมาบ้างแล้วนี่ อย่าได้ทำให้ข้าผิดหวังเล่า”

มหาเทวาพ้นนิวรณ์ตกใจที่จู่ๆ ก็ได้รับความเมตตา

หานเจวี๋ยเลือนหายไป

มหาเทวาพ้นนิวรณ์สะเทือนใจอยู่พักหนึ่งก็จากไปเช่นกัน

….

เมื่อกลับมาถึงอาณาเขตเต๋าแห่งที่สาม

หานเจวี๋ยโยนไข่สายฟ้าเข้าสู่คุกสวรรค์ปฐมยุค ไข่สายฟ้าลอยอยู่ตรงมุม ดูคล้ายหลุมดำหลุมหนึ่ง

อหิเทวกำเนิดพลันโผล่ออกมาจากกำแพง เข้าใกล้ไข่สายฟ้า คอยสังเกตการณ์

อหิเทวกำเนิดที่วิวัฒนาการขึ้นมาจากห้วงเวลาต้นกำเนิด นับตั้งแต่ถูกหานเจวี๋ยสยบก็วนเวียนอยู่ในอาณาเขตเต๋ามาโดยตลอด เหล่าศิษย์ล้วนทราบถึงการมีตัวตนอยู่ของมัน คิดว่ามันเป็นสัตว์เทพประจำอาณาเขตเต๋า

หานเจวี๋ยเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “อย่าแตะต้องมัน เจ้าจะบาดเจ็บเอาได้”

อหิเทวกำเนิดผงกหัวงูอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เลื้อยวนสองสามรอบแล้วจากไป

หานเจวี๋ยก็ใช้เวลาว่างสอดส่องดูดินแดนเวิ้งว้าง

เวลาผ่านไปสองหมื่นล้านปี ยุคสมัยไร้สิ้นสุดได้เปิดกว้างแล้ว ช่องว่างระหว่างโลกมหามรรคที่อยู่ไกลกันออกไปบังเกิดโลกขนาดใหญ่ขึ้นนับไม่ถ้วน ทำให้ดินแดนเวิ้งว้างแปรเปลี่ยนเป็นคึกคักขึ้นมา เมื่อเปรียบเทียบความเร็วในการขยายตัวระหว่างอาณาเขตของโลกปฐมยุคกับโลกมหามรรคในยุคสมัยไร้สิ้นสุดแล้วนับว่ายังคงช้ากว่ามาก

ตอนนี้มีผู้สร้างมรรคาอยู่สิบห้าคนแล้ว นี่อยู่ในรูปการณ์ที่นับรวมสามเทพมารอนธการเป็นหนึ่งราย

หานเหลียงและฉู่เสี่ยวชีก็ใกล้จะสำเร็จเป็นผู้สร้างมรรคาแล้ว แต่พวกเขาล้วนเผชิญสภาวะคอขวดทั้งคู่ หลักๆ คือมีประสบการณ์น้อยเกินไป ชั่วชีวิตนี้พวกเขาแทบไม่เคยเผชิญเคราะห์หนักหนาเลย ความเข้าใจที่มีต่อโชคชะตาค่อนข้างน้อย ชาติก่อนฉู่เสี่ยวชีเคยเข้าร่วมมหาเคราะห์มรรคายิ่งใหญ่ เพียงแต่แรงกรรมของอนธการสิ้นแสงถ่วงรั้งไว้ ทำให้โลกมหามรรคของเขาไม่มั่นคง ปรากฏมรสุมจากแรงกรรมอยู่เป็นครั้งคราว ก่อหายนะให้แก่โลกมหามรรค

หานเจวี๋ยไม่ได้ความรู้สึกพิเศษใดๆ ต่อพวกเขาอีกแล้ว พวกเขาจะพิสูจน์มรรคได้สำเร็จหรือไม่ หานเจวี๋ยไม่สนใจแล้ว