บทที่ 134 โลกมนุษย์มีมารแท้ สะพานอนิจจัง

บทที่ 134 โลกมนุษย์มีมารแท้ สะพานอนิจจัง

หลังจากสังหารจี้ไน่เหอ นับว่าเรื่องกังวลในใจของหานเจวี๋ยได้หายไปอีกเรื่อง เขาให้ความกระจ่างแก่เหล่าศิษย์ไปพลาง ในขณะเดียวกันก็ให้ความสนใจกับสถานการณ์ทางด้านเมืองหลวงของฝ่ายมารไปด้วย

เมื่อจี้ไน่เหอถูกสังหาร ปรมาจารย์มารโลหิตและอรหันต์มารละโมบก็แทบตกใจจนสิ้นสติ รีบหลบหนีจากไปในทันที

ความแข็งแกร่งของจี้ไน่เหอไม่ต่างจากพวกเขามากนัก พวกเขาล้วนมองไม่เห็นว่าจี้ไน่เหอตายได้อย่างไร แสดงว่าพลังของผู้ที่ลงมือนั้นห่างชั้นกว่าพวกเขาอยู่มากโข ไหนเลยที่พวกเขาจะกล้ารั้งอยู่ที่นี่!

จี้เซียนเสินผู้ซึ่งถูกชิงลงมือตัดหน้าจึงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เริ่มสังหารผู้บำเพ็ญสายมารเพื่อระบายอารมณ์

พิธีอัญเชิญมารจึงหยุดชะงักลงกลางคัน!

เหล่าผู้บำเพ็ญสายหลักรอดชีวิต!

ด้วยการกำชับของหานเจวี๋ย สิงหงเสวียนจึงนำหุ่นเชิดแห่งสวรรค์กลับเข้าไปในแหวนเก็บสมบัติ

เสียงโห่ร้องดีใจดังก้องไปทั่วดินแดนที่มืดสลัวแห่งนี้

“สวรรค์ นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่!”

“ฝีมือของผู้ทรงพลัง! คาดไม่ถึงว่าจะสังหารจักรพรรดิมารได้ในทันที!”

“จี้เซียนเซินเป็นผู้สังหารหรือ”

“แน่นอนว่าไม่ใช่ เมื่อครู่จี้เซียนเสินเองก็ตกใจเช่นกัน!”

“เช่นนั้นเป็นใครกัน จักรพรรดิมารไม่ใช่ผู้บำเพ็ญระดับมหายานหรอกหรือ หรือผู้ที่ลงมือจะเป็นเซียน”

“สวรรค์เมตตาสายหลักของข้าแล้ว!”

…..

ซูฉีและสุนัขสวรรค์ฮุ่นตุ้นอึ้งตะลึงอยู่กับที่

พวกเขายังคงอยู่ในอาการตกตะลึง ปราณกระบี่เมื่อครู่นั้นวาดผ่านศีรษะของพวกเขาไป ดูราวกับปาฏิหาริย์

ซูฉีฮึกเหิม ก่อนประสานมือและโห่ร้องต่อไปไม่หยุด

“ต้องเป็นท่านอาจารย์แน่”

เมื่อได้ยินวาจาของซูฉี สุนัขสวรรค์ฮุ่นตุ้นก็อึ้งงัน เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจว่า “เป็นนายท่านที่สังหารจักรพรรดิมารหรือ”

ซูฉีพยักหน้าเอ่ยว่า “ต้องใช่เขาแน่ เขาคอยปกป้องข้าอย่างลับๆ มาโดยตลอด ไม่อย่างนั้นข้าคงจะตายไปนานแล้ว!”

เมื่อสุนัขสวรรค์ฮุ่นตุ้นได้ยิน ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหดหู่

เหตุใดนายท่านถึงไม่ปกป้องข้า

ภายในใจของมันยังคงไม่อยากเชื่อ

“รีบหนีเถิด ข้าอยากกลับไปที่ต้าเยี่ยนแล้ว!”

ซูฉีเห็นว่าจี้เซียนเสินยังคงฆ่าสังหารไปทั่วทิศทาง พลันคิดว่านี่เป็นโอกาสที่ดี เมื่อกล่าวประโยคนี้จบจึงหันหลังจากไป

สุนัขสวรรค์ฮุ่นตุ้นรีบร้อนตามไปอย่างรวดเร็ว

มันก็ไม่อยากเป็นสัตว์พาหนะของจี้เซียนเสิน

อีกด้านหนึ่ง

หานเจวี๋ยได้เฝ้าสังเกตสถานการณ์การต่อสู้ผ่านหุ่นเชิดแห่งสวรรค์อยู่ตลอด เพื่อให้แน่ใจว่าสำนักศักดิ์สิทธิ์หยกพิสุทธิ์จะปลอดภัย

การเสียชีวิตของจักรพรรดิมารส่งผลกระทบร้ายแรงต่อขวัญกำลังใจของผู้บำเพ็ญสายมาร ไหนเลยที่พวกเขาจะสนใจเหล่าผู้บำเพ็ญบนแท่นบูชาได้ เหล่าผู้บำเพ็ญสายมารต่างหนีไปในสายลม ทว่าจี้เซียนเสินก็ยังไล่ตามอย่างไม่ลดละ

…..

เมื่อกลับมาภายในถ้ำเทวาฟ้าประทาน หานเจวี๋ยนั่งขัดสมาธิบนเตียง

เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองให้แก่ชัยชนะของสายหลัก หานเจวี๋ยหยิบหนังสือแห่งความโชคร้ายออกมาและเริ่มสาปแช่งจูเชวี่ยและนักพรตเต๋าเจวี๋ยเหยี่ยน

คนละครึ่งเดือน เพิ่มเป็นสองเท่า

หลังจากสาปแช่งเสร็จแล้ว หานเจวี๋ยจึงเริ่มฝึกฝนวิชาวัฏจักรหกวิถีขั้นเก้าต่อ

หลังจากจักรพรรดิมารตายลง ใต้หล้าคงสงบสุขในไม่ช้า ทำให้หานเจวี๋ยสามารถฝึกฝนได้อย่างสบายใจอีกครั้ง

เขาบอกสิงหงเสวียนผ่านหุ่นเชิดแห่งสวรรค์ ให้นางโน้มน้าวนักพรตเต๋าจิ่วติ่งกลับมาโดยเร็วที่สุด อย่าได้รั้งอยู่นาน

เวลาไม่ถึงหนึ่งปี การตายของจักรพรรดิมารทำให้คนทั้งโลกตื่นตะลึง!

กำลังของสายมารก็เป็นไปตามที่หานเจวี๋ยได้คาดการณ์ไว้ พังทลายในทันที!

ตำนานเซียนในโลกมนุษย์เริ่มแพร่กระจาย เหตุผลหลักมาจากการตายของจักรพรรดิมารที่ไร้ซึ่งเหตุผลจนเกินไป

ถูกปราณกระบี่ลึกลับสายหนึ่งสังหารในพริบตา วิธีการนี้ราวกับการแสดง

เซียนนั้นคือผู้ใด มาจากสำนักใด ได้กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ใหญ่ที่สุดในใต้หล้า แม้กระทั่งนักเล่าเรื่องหลายคนก็สร้างตำนานทุกประเภทเกี่ยวกับเรื่องนี้ เปลี่ยนแปลงไปร้อยแปดพันเก้า

…..

พื้นที่มืดสลัวแห่งหนึ่ง เต็มไปด้วยหมอกหนาตลบอบอวลทั่วสารทิศ

เซวียนฉิงจวินคุกเข่าลงท่ามกลางสายหมอกนั้น มีเสียงเยือกเย็นเสียงหนึ่งดังขึ้นว่า “จี้ไน่เหอตายแล้ว? พวกเจ้ายังหามือสังหารไม่พบอีกหรือ”

เซวียนฉิงจวินสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนเอ่ยว่า “ตอนนั้นมีผู้บำเพ็ญระดับมหายานสองคนที่อยู่ที่นั่นกล่าวว่า อีกฝ่ายมิได้ปรากฏตัว ข้าสงสัยว่าเป็นเทพเซียน นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เทพเซียนลงมาบนโลกปุถุชนเป็นการส่วนตัว”

บังเกิดความเงียบงัน

น้ำเสียงเย็นชาไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก

ผ่านไปครู่หนึ่ง

เซวียนฉิงจวินเอ่ยถามว่า “แผนที่เผ่ามารจะเข้าสู่โลกมนุษย์ยังต้องดำเนินการต่อหรือไม่ ก่อนหน้านี้จี้ไน่เหอได้เริ่มพิธีบูชายัญแล้ว ดวงชะตาของเผ่ามารก็ใกล้เคียงกับโลกมนุษย์ คาดว่าเรื่องนี้คงได้สั่นคลอนไปถึงแดนเซียน หากดำเนินการต่อไป เกรงว่า…”

“หึ ดำเนินการต่อ ให้ประมุขมารกลับมาเถอะ ในโลกมนุษย์ก็มีมารแท้แล้ว ข้าขอให้ประมุขมารไปตามหามารแท้ผู้นั้นแล้ว ส่วนเจ้า จงรีบขึ้นสวรรค์เร็ววันเถอะ”

“รับบัญชา!”