บทที่ 140 เจวี๋ยเหยี่ยนจะลงโลกมนุษย์ เทพเซียนพสุธา

บทที่ 140 เจวี๋ยเหยี่ยนจะลงโลกมนุษย์ เทพเซียนพสุธา

‘มารดามันสิ!

กลับชาติบำเพ็ญเพียรใหม่?’

หานเจวี๋ยไม่อาจสงบอารมณ์ได้จริงๆ

เขาก็ไม่ใช่สตรีอย่างเช่นสิงหงเสวียนและฉางเยวี่ยเอ๋อร์ ที่หลังจากเข้าสู่วัฏจักรแล้วจะมีคนช่วยพวกนางฟื้นคืนความทรงจำในชาติก่อน เขาได้แต่อาศัยตนเองเท่านั้น

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นก็จำเป็นต้องเหนือกว่าจูเชวี่ยแล้วค่อยคิดเรื่องขึ้นสวรรค์อีกที!

อย่างไรเสียต้นฝูซังก็เติบโตอยู่ตลอด นี่ก็คือต้นไม้เทพ สามารถดึงดูดสัตว์เทพบนสวรรค์ให้ลงมายังโลกมนุษย์ได้ หานเจวี๋ยเชื่อว่าเขาสามารถอาศัยต้นฝูซังฝึกฝนต่อไปได้

“ผู้อาวุโส มีวิธีที่จะไม่ขึ้นสวรรค์ ฝึกฝนอยู่ในโลกมนุษย์ตลอดหรือไม่” หานเจวี๋ยหรี่ตาลง เอ่ยถาม

จั้งกูซิงเอ่ยตอบ “หากจะบอกว่าไม่มี ย่อมเป็นเรื่องโกหก ฟ้ากว้างแผ่นดินใหญ่ มีหลายสิ่งที่สามารถเกิดขึ้นได้มากมาย เท่าที่ข้าทราบ มีหินวิญญาณที่เกี่ยวข้องกับมรรคาสวรรค์อยู่ชนิดหนึ่งที่สามารถหลบหลีกข้อจำกัดของมรรคาสวรรค์ได้ ไม่ต้องฝ่าด่านเคราะห์ แม้ตบะจะอยู่เหนือกว่าโลกมนุษย์ก็สามารถอยู่ในโลกมนุษย์ได้ หินวิญญาณเช่นนี้ก็ไม่นับว่าหายากในสวรรค์ มักจะมีเทพเซียนอาศัยหินวิญญาณชนิดนี้ลงมายังโลกมนุษย์ แต่วังสวรรค์มีคำสั่งเข้มงวดว่าสรรพชีวิตบนแดนเซียนไม่อาจลงมายังโลกมนุษย์ได้ หากพบเจอจะถูกจัดการตามกฎสวรรค์”

เมื่อหานเจวี๋ยได้ยินก็มั่นใจว่าศิลาแคล้วสวรรค์ก็คือหินชนิดนั้น

เขารู้สึกวางใจลงแล้ว

หลังจากนี้ก็สามารถเอาตัวรอดอย่างสงบใจได้

‘ถุย!

มุมานะบำเพ็ญเพียรอย่างวางใจต่างหาก!’

“ขอบคุณผู้อาวุโสที่ชี้แนะ ครั้งหน้าจะมาหาท่านใหม่”

หานเจวี๋ยคารวะ หลังจากนั้นก็เดินผ่านจั้งกูซิง เพื่อตรงต่อไปด้านหน้า

จั้งกูซิงส่ายหน้าเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรมากอีก

……

หลังจากยกระดับไตรวิสุทธิ์กำราบภูมิแล้ว หานเจวี๋ยก็ซาบซึ้งถึงสัจธรรมฟ้าดิน หลังจากทำให้มั่นคงอยู่หลายเดือนแล้ว ถึงจะหยุดทำการฝึกฝน

เขาให้ซูฉีเปิดถ้ำเทวาอยู่ข้างๆ หากไม่มีคำสั่งจากเขา ห้ามออกจากถ้ำ

เพื่อไม่ให้ซูฉีเกิดความสงสัย หานเจวี๋ยจึงออกคำสั่งเข้มงวดไม่ให้ศิษย์คนอื่นๆ รบกวนซูฉี

ซูฉีรู้สึกภาคภูมิใจในทันที ‘อาจารย์คงอยากบ่มเพาะข้าเป็นพิเศษสินะ หวังให้ข้าตั้งใจฝึกฝน’

และตอนนี้ อู้เต้าเจี้ยนที่รู้สึกไม่พอใจมาโดยตลอดก็ได้กลับเข้าถ้ำเทวาของหานเจวี๋ยในที่สุด

ที่หานเจวี๋ยให้นางเข้าถ้ำเทวาไม่ใช่เพราะคำนึงถึงความรู้สึกของนาง แต่ที่สำคัญมากกว่านั้นคือนางสามารถยกระดับพลังวิญญาณในถ้ำเทวาได้

หญ้าโลกาสวรรค์แม้แปลงร่างแล้วก็ยังเป็นของล้ำค่าฟ้าดินอยู่!

หานเจวี๋ยเข้าสู่การบำเพ็ญอันยาวนานอีกครั้ง

ช่วงนี้บนสวรรค์วุ่นวาย ไม่แน่นักพรตเต๋าเจวี๋ยเหยี่ยนและจูเชวี่ยอาจลงมาเมื่อไรก็ได้ หานเจวี๋ยจำเป็นต้องสร้างความแข็งแกร่งให้มากที่สุด

……

ภายในถ้ำภูเขาอันมืดสลัวแห่งหนึ่ง ปรมาจารย์มารโลหิต มารชีผมขาวและอรหันต์มารละโมบกำลังนั่งขัดสมาธิหันหน้าเข้าหากัน

สีหน้าของทั้งสามมืดครึ้มอย่างถึงขีดสุด

ตรงกลางระหว่างพวกเขามีลูกแก้วลูกหนึ่งลอยอยู่ ภายในลูกแก้วมีไอมารก่อตัวเป็นระลอกคลื่น

“มารหลัวฉิวตายแล้ว?”

น้ำเสียงเย็นเยือกดังออกมา

ปรมาจารย์มารโลหิตสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนกล่าวว่า “ถูกบุตรแห่งสวรรค์ของจวนเซียนสวรรค์สังหาร ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น พวกเราที่อุทิศตนรับใช้เผ่ามารในครั้งนี้ล้วนได้รับบาดเจ็บสาหัส จักรพรรดิมารก็แตกสลายไปแล้ว”

น้ำเสียงเย็นเยือกดังขึ้นตามมา “เหตุใดต้องอุทิศตนรับใช้เผ่ามาร พวกเจ้าจะทรยศต่อโลกนี้หรือ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ มารอาวุโสทั้งสามก็นิ่งเงียบไป

พวกเขาไหนเลยจะอยากอุทิศตนรับใช้เผ่ามาร หากไม่ใช่เพราะว่าเผ่ามารได้เสนอเงื่อนไขที่พวกเขาไม่อาจปฏิเสธได้

อรหันต์มารละโมบทอดถอนใจกล่าวว่า “อมิตาพุทธ อย่างไรเสียข้าก็ไม่เล่นด้วยแล้ว ข้าวางแผนที่จะขึ้นสวรรค์เหมือนกับจอมมาร”

มารชีผมขาวพยักหน้า นางเองก็เหนื่อยแล้ว

ปรมาจารย์มารโลหิตถอนหายใจ

แม้พวกเขาจะอยู่บนจุดสูงสุดของโลกมนุษย์ แต่การขึ้นสวรรค์ด้วยตบะของพวกเขาในตอนนี้ หลังจากฝ่าด่านเคราะห์ของการขึ้นสู่สวรรค์แล้ว ก็ไม่ถึงกับต้องเกิดใหม่

มีคำกล่าวที่เล่าลือสืบกันมาตั้งแต่สมัยโบราณว่า หลังจากขึ้นสวรรค์สำเร็จแล้วตบะจะเพิ่มพูน ตบะก่อนขึ้นสวรรค์ยิ่งสูง ตบะหลังขึ้นสวรรค์จะยิ่งเพิ่มมากขึ้น!

นี่ก็เป็นเหตุผลที่พวกเขาไม่ยอมขึ้นสวรรค์มาโดยตลอด

ในโลกมนุษย์ พวกเขาเป็นผู้ทรงพลังที่สามารถควบคุมอาณาประชาราษฎร์ในใต้หล้า หลังจากขึ้นสวรรค์แล้ว พวกเขาก็จะกลายเป็นเพียงหนึ่งในบรรดาสิ่งมีชีวิตทั้งปวงเท่านั้น

ยังไม่ถึงขีดจำกัดขั้นสูงสุด ใครเล่าจะขึ้นไป

“ฮึ อย่าเพิ่งขึ้นสวรรค์เลย อย่างมากห้าร้อยปีข้าก็จะลงไปโลกมนุษย์ เมื่อถึงเวลานั้นข้าจะทำลายจวนเซียนสวรรค์แล้วค่อยขึ้นสวรรค์ ข้าจะแนะนำสำนักสวรรค์ให้กับพวกเจ้า ให้พวกเจ้าได้พึ่งพิง ส่วนเผ่ามารไม่ต้องไปใส่ใจ อีกไม่นานวังสวรรค์ก็จะลงมือกับเผ่ามารแล้ว!”

น้ำเสียงเย็นเยือกดังขึ้นอีกครั้ง พวกปรมาจารย์มารโลหิตทั้งสามได้ยินดวงตาก็เป็นประกาย

หากสามารถทำลายจวนเซียนสวรรค์ได้จริงๆ เช่นนั้นก็เป็นเรื่องที่ดีเป็นอย่างยิ่ง!

กล่าวตามตรง ภายในใจของพวกเขาก็มีเรื่องอัดอั้นอยู่ ไม่สามารถหาที่ระบายได้!

ปรมาจารย์มารโลหิตรีบกุมมือคารวะ เอ่ยว่า “ผู้อาวุโสเจวี๋ยเหยี่ยน พวกเราจะรอท่านลงมาโลกมนุษย์!”