บทที่ 144 แผนการของวังสวรรค์ การกลับมาของฟางเหลียง

บทที่ 144 แผนการของวังสวรรค์ การกลับมาของฟางเหลียง

‘เขารู้สถานะและตบะของข้าได้อย่างไร

เป็นไปได้อย่างไร!’

ในใจของราชามังกรสามหัวเกิดความรู้สึกอันตรายขึ้นมา

เขามีพลังวิเศษประจำกายที่สามารถเก็บซ่อนตบะและร่างที่แท้จริงไว้ได้ แล้วถูกผู้อาวุโสสังหารเทพค้นพบได้อย่างไร

นี่หมายความว่าอย่างไรกัน

หมายความว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่าเขามาก!

ยามที่หานเจวี๋ยกล่าววาจานั้นเรียบนิ่งเป็นอย่างมาก ไม่เหมือนการสร้างสถานการณ์ขู่ขวัญลวงตาแต่อย่างใด

ราชามังกรสามหัวมีลางสังหรณ์บางอย่าง หากเขาลุกขึ้นมา จะต้องถูกสังหารอย่างแน่นอน!

แม้แต่โอกาสที่จะหนีก็ไม่มี!

หานเจวี๋ยจ้องมองเขาด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก รอฟังคำตอบจากเขา

เพียงแค่ราชามังกรสามหัวกล้าพูดว่าไม่ออกมาเพียงคำเดียว หรือว่าคิดที่จะหนี เช่นนั้นก็จงตายไปเสีย!

เรื่องต้นฝูซังถูกเปิดเผยแล้ว ต้นไม้เทพระดับนี้ไม่อาจให้แพร่งพรายออกไปได้!

หานเจวี๋ยก็ไม่กลัวว่าจะล่วงเกินมังกรแท้ที่อยู่เบื้องหลังของราชามังกรสามหัว เดิมทีมังกรก็ไม่สอดคล้องกับหลักทำนองคลองธรรมโดยทั่วไป ผีที่ไหนจะรู้ว่าทายาทมังกรแท้มีเท่าไร

ราชามังกรสามหัวกัดฟันเอ่ยว่า “ผู้อาวุโสเป็นเทพศักดิ์สิทธิ์จากที่ใดกันแน่”

หานเจวี๋ยกล่าว “ข้า วัฏจักรหกวิถี กายไม่อยู่ในธาตุทั้งห้า วิญญาณไม่ตกอยู่ในวัฏสงสาร”

แม้ราชามังกรสามหัวจะไม่เข้าใจ แต่ก็รู้สึกว่าร้ายกาจมาก

เขายังคงลังเลอยู่บ้าง

แค่ทำตัวเป็นสุนัขเฝ้าประตูให้อีกฝ่ายอย่างนั้นหรือ

หานเจวี๋ยเอ่ยถามขึ้นว่า “เจ้าคิดว่าข้าขู่ขวัญเจ้ารึ ไม่อย่างนั้นเจ้าลองรับข้าหนึ่งดรรชนี หากยังมีชีวิตอยู่รอดเจ้าก็ควรที่จะยอมแพ้”

“ไม่ ไม่ ไม่…”

ราชามังกรสามหัวรีบโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน เขาเกือบตกใจตายแล้ว

เขาก้มหน้าลงในทันที กัดฟันกล่าวว่า “นับแต่นี้เป็นต้นไป ข้าราชามังกรสามหัวจะเป็นแม่ทัพพิทักษ์เขาของผู้อาวุโส! ภูเขาอยู่ ปีศาจอยู่ ภูเขาสลาย ปีศาจตาย!”

หานเจวี๋ยลุกขึ้นเดินมาตรงหน้าและลูบศีรษะของเขา ก่อนที่จะแอบประทับตราหกวิถีลงไป

“อยู่กับข้า เจ้าไม่มีทางเสียเปรียบแน่ นี่คือโอกาสวาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตนี้ของเจ้า” หานเจวี๋ยกล่าวเบาๆ

ราชามังกรสามหัวรีบร้อนขอบคุณหานเจวี๋ย

แต่ว่า…

ไม่ได้เกิดความรู้สึกประทับใจ!

ดียิ่งนัก!

ภายหลังยังต้องจับตามองเจ้าอีกสักหน่อย หากมีอะไรที่ไม่ชอบมาพากล จะได้สังหารในทันที!

หานเจวี๋ยลอบคิดอย่างเงียบๆ

จากนั้นเขาก็ให้ราชามังกรสามหัวออกไปจากถ้ำเทวา

เขาถ่ายทอดเสียงให้กับอีกาทองคำทั้งสอง ให้พวกมันจับตามองราชามังกรสามหัวตลอดเวลา

อีกาทองตัวน้อยอยากจะกินราชามังกรสามหัวยิ่งนัก แต่ราชามังกรสามหัวในขณะนี้ไม่ได้ทำเรื่องเลวร้ายอะไร และก็ไม่ได้เกิดความเกลียดชังต่อหานเจวี๋ย

หานเจวี๋ยคิดว่าสามารถบ่มเพาะได้สักหน่อย

รอยามที่เขาเหนือกว่าจูเชวี่ยและขึ้นสู่สวรรค์ จะต้องพาเขาเพียรบำเพ็ญเซียนขึ้นไปพร้อมกันอย่างแน่นอน

เมื่อถึงตอนนั้น ศิษย์และศิษย์หลานของเขาอาจจะถึงธรณีประตูสวรรค์แล้วก็ได้ ยิ่งกำลังของเขาเพียรบำเพ็ญเซียนแข็งแกร่งเท่าไรก็ยิ่งดี

ราชามังกรสามหัวกลับมาที่ใต้ต้นฝูซัง หยางเทียนตงเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจว่า “เร็วเช่นนี้เชียวหรือ”

เมื่อเห็นเขา ราชามังกรสามหัวก็รู้สึกรำคาญใจเป็นอย่างมาก จึงกล่าวอย่างฮึดฮัดว่า “อืม ตั้งแต่นี้ไปข้าก็เป็นแม่ทัพพิทักษ์เขาของเขาเพียรบำเพ็ญเซียน!”

“แม่ทัพพิทักษ์เขา?”

“ไม่ผิด ข้าเป็นถึงราชามังกรสามหัวระดับมหายานขั้นหก ข้าไม่อยากเสแสร้งอีกแล้ว เจ้าไสหัวไปไกลๆ หน่อยเถอะ!”

“อะไรนะ”

หยางเทียนตงตื่นตระหนกตกใจเป็นอย่างมาก

ไก่คุกรัตติกาล อู้เต้าเจี้ยน สวินฉางอันและสุนัขสวรรค์ฮุ่นตุ้นต่างพากันมองมาทางเขาด้วยความประหลาดใจ

ศีรษะมนุษย์ของราชามังกรสามหัวพลันเปลี่ยนเป็นหัวมังกรสามหัวในทันที ทำเอาหยางเทียนตกใจจนต้องกลิ้งไสหัวไป ทั้งกลิ้งทั้งคลานให้อยู่ห่างจากเขา

เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ของเขาแล้วราชามังกรสามหัวก็เป็นสุขยิ่งนัก

“ราชาปีศาจเตี่ยนซู่ที่เจ้าพูดถึง ยามที่เผชิญหน้ากับข้าก็อ่อนแอเช่นเจ้าไม่มีผิด!”

ราชามังกรสามหัวกล่าวอย่างทระนงองอาจ หยางเทียนตงที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกอับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี

หานเจวี๋ยที่อยู่ในถ้ำเทวาเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด แต่กลับไม่พูดอะไรออกมา

ราชามังกรสามหัวเปิดเผยสถานะของตนเองเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก อย่างน้อยก็แสดงว่าราชามังกรสามหัวไม่ใคร่สนใจชื่อเสียง อีกทั้งยังทำให้คนอื่นๆ เกิดความระแวดระวังในตัวเขาด้วย

หานเจวี๋ยเข้าสู่สภาวะการฝึกฝนอีกครั้ง

……

ภายในอารามเต๋าแห่งหนึ่งตลบอบอวลไปด้วยไม้จันทน์หอม ดูราวกับหมอกเซียนที่หมุนวนเป็นเกลียว

นักพรตเต๋าชราที่กำลังเข้าฌานผู้หนึ่งพลันกระอักเลือดออกมา สภาพดูอ่อนระโหยโรยแรง

เขาลืมตาขึ้น หลังจากปาดเช็ดคราบเลือดตรงมุมปากออกแล้วก็กัดฟันกล่าวด้วยสีหน้าดุร้าย “สมควรตาย! ใครกันแน่ที่กำลังสาปแช่งข้า”