บทที่ 168 จักรพรรดิปีศาจจิ้งจอกดำ หยางซ่านลงมาโลกมนุษย์

บทที่ 168 จักรพรรดิปีศาจจิ้งจอกดำ หยางซ่านลงมาโลกมนุษย์

“เข้าใจได้ พวกเจ้าเหล่าบุตรแห่งสวรรค์ เมื่ออยู่ต่อหน้าจี้เซียนเสินจะนับเป็นอะไรได้”

หานเจวี๋ยกล่าวอย่างสงบ ถูหลิงเอ๋อร์ได้ยินแล้วกลัดกลุ้ม

เมื่อกลับไปวังเซียนสวรรค์ ชื่อที่นางได้ยินบ่อยที่สุดก็คือจี้เซียนเสิน

การผงาดขึ้นอย่างแข็งแกร่งของจี้เซียนเสิน ทำให้บุตรแห่งสวรรค์หลายคนของวังเซียนสวรรค์รู้สึกกดดัน

วังเซียนสวรรค์ราวกับเพี้ยนไปแล้ว มอบทรัพยากรฝึกบำเพ็ญที่ดีที่สุดให้จี้เซียนเสินทั้งหมด บ่มเพาะจี้เซียนเสินอย่างสุดกำลัง เป็นเหตุให้การดูแลส่วนของบุตรแห่งสวรรค์คนอื่นๆ ลดน้อยลงมาก

แม้ว่าถูหลิงเอ๋อร์จะเติบโตในวังเซียนสวรรค์ แต่ความสัมพันธ์กับอาจารย์จืดจางนัก และยิ่งไม่มีเพื่อนที่จริงใจด้วย ดังนั้นการจากไปของนางจึงไม่ถูกวังเซียนสวรรค์ขัดขวางไว้

คนน้อยลงหนึ่งคน ปากก็น้อยลงหนึ่งปาก

หานเจวี๋ยเห็นสีหน้ากล้ำกลืนความไม่เป็นธรรมของถูหลิงเอ๋อร์ ก็กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ตั้งใจฝึกบำเพ็ญเถอะ ตอนนี้จี้เซียนเสินยุ่งมาก นี่คือโอกาสที่เจ้ามีเหนือกว่าเขา พลังในร่างของเจ้าไม่ใช่สิ่งที่จี้เซียนเสินจะสามารถเทียบได้”

ถูหลิงเอ๋อร์ยิ้มแย้มแจ่มใสทันที

[จักรพรรดิปีศาจจิ้งจอกดำเกิดความเกลียดชังในตัวท่าน ระดับความเกลียดชังในขณะนี้คือ 4 ดาว]

ตัวอักษรแถวหนึ่งโผล่ขึ้นมาตรงหน้าหานเจวี๋ย

เขาตรวจดูข้อมูลของจักรพรรดิปีศาจจิ้งจอกดำทันที

[จักรพรรดิปีศาจจิ้งจอกดำ: ระดับมหายานขั้นแปด จักรพรรดิเผ่าปีศาจ ได้รับดวงชะตายิ่งใหญ่ของเผ่าปีศาจ รวบรวมเผ่าปีศาจในโลกมนุษย์ได้กว่าครึ่งแล้ว เนื่องจากได้ยินฟางเหลียงศิษย์หลานของท่านพูดถึงท่าน บอกว่าท่านต่างหากคืออันดับหนึ่งในหล้า จึงเกิดความเกลียดชังต่อท่าน ต้องการจะโจมตีท่านให้พ่ายแพ้แล้วค่อยโจมตีเผ่ามนุษย์ให้ปราชัย ระดับความเกลียดชังในขณะนี้คือ 4 ดาว]

‘แค่ระดับมหายานขั้นแปดก็กล้ามาท้าสู้กับข้า?

รนหาที่ตายนี่!’

หานเจวี๋ยเหยียดหยามในใจ ขี้เกียจจะไปสนใจจักรพรรดิปีศาจจิ้งจอกดำ

ส่วนฟางเหลียงเขาก็ไม่เป็นห่วง บุตรแห่งฟ้าดินไม่อาจตายได้

ต่อให้ตายก็ตายในโลกอื่น!

หานเจวี๋ยคุยกับนางอยู่พักหนึ่ง ก็ออกคำสั่งไล่แขก

หลังออกมาจากถ้ำเทวาฟ้าประทาน ถูหลิงเอ๋อร์เสียใจเล็กน้อย

“เป็นเพราะข้าไม่สวยหรืออย่างไร”

ถูหลิงเอ๋อร์เดินไปใต้ต้นฝูซัง แล้วนำกระจกออกมาส่องดูไม่หยุด

หยางเทียนตงปรายตามองนางทีหนึ่ง ไม่น่าสนใจแม้แต่น้อย

ถึงอย่างไรเขาก็เคยฝึกฝนกระบี่บินไร้หัวใจมา!

ราชามังกรสามหัวกลับถามพร้อมเสียงหัวเราะ “หรือว่าแม่นางถูจะมีคนในใจแล้ว”

ไก่คุกรัตติกาลพูดต่อด้วยรอยยิ้ม “ใช่แล้ว อาจจะอยู่บนเขาลูกนี้แหละ มีผู้หญิงมากมายนักที่อยากกินคนในใจของนาง”

สุนัขสวรรค์ฮุ่นตุ้นถามอย่างสงสัย “ใครรึ”

อีกาทองน้อยสองตัวก็เบิกตากว้าง

ถูหลิงเอ๋อร์หน้าแดง ถลึงตาใส่ไก่คุกรัตติกาลก่อนจะด่า “ไม่ได้แลกเปลี่ยนฝีมือกันหลายปีเช่นนี้ มาประลองเวทกันหน่อยไหม”

ไก่คุกรัตติกาลแค่นเสียงหึก่อนเอ่ย “เจ้าใหญ่ เจ้าไปประลองเวทกับนาง!”

เจ้าใหญ่ก็คืออีกาทองตัวที่ค่อนข้างใหญ่ในนั้น

ส่วนอีกตัวหนึ่งถูกเรียกว่าเจ้ารอง

ถูหลิงเอ๋อร์กลอกตาใส่ไก่คุกรัตติกาล ด่าว่า “ไก่ขี้ขลาด!”

“ท่านไก่คือหงส์เพลิง!”

“หงส์เพลิงจะเรียกตัวเองว่าท่านไก่รึ”

“เจ้า…”

……

หานเจวี๋ยไม่สนใจเรื่องทางโลก เขาตั้งใจฝึกบำเพ็ญ

วสันตสารทเวียนมาใหม่ โลกมนุษย์เปลี่ยนไปตามกระแส

มีคนผ่านความทุกข์ยาก มีคนจมอยู่ในความความสุข มีคนขึ้นสู่สวรรค์ และมีคนลงไปปรโลก

ศิษย์ ศิษย์หลาน และสหายจำนวนไม่น้อยของหานเจวี๋ยผ่านรูปแบบชีวิตที่หลากหลายบนโลกโลกีย์เช่นเดียวกัน

แต่เขากลับนั่งจืดชืดสงบจิตใจอยู่บนเบาะ ทำความเข้าใจมหามรรค เพิ่มพูนตบะ

กาลเวลาถูกเขาลืมเลือน

สามสิบปีผ่านไป

หานเจวี๋ยทะลวงถึงระดับเซียนพิภพระยะกลางในที่สุด!

หลังจากมีดอกพลับพลึงแดงและวารีทางช้างเผือกสวรรค์เก้าชั้นฟ้าเพิ่มเข้ามา ไอเซียนในถ้ำก็เพิ่มขึ้นอยู่ตลอด

แต่หานเจวี๋ยยังคงรู้สึกว่าการฝึกบำเพ็ญของตนเองเชื่องช้า

หานเจวี๋ยนำหนังสือแห่งความโชคร้ายออกมา เริ่มทำภารกิจประจำวัน คนละหกวัน ไม่อาจมากไปกว่านี้ได้

เขาถือโอกาสตรวจสอบจดหมายไปด้วยเลย