ตอนที่ 183
บทที่ 183 เทพเซียนสู้รบ คนธรรมดาประสบเคราะห์
October 22, 2026
บทที่ 183 เทพเซียนสู้รบ คนธรรมดาประสบเคราะห์
วาจาของเทพยุทธ์จวี้หลิงทำเอาทั่วหล้าเดือดคลั่ง
‘เทพเซียนหมายจะทำลายล้างโลก!’
ภายใต้สถานการณ์สิ้นหวัง ไม่มีผู้ใดกล้ากระโจนออกมาท้าประลองกับเทพเซียน
ในใจของพวกเขาล้วนรู้สึกโชคดีขึ้นมาอยู่บ้าง
‘หากว่าเทพเซียนกำลังล้อเล่นอยู่เล่า’
หานเจวี๋ยกำลังลังเลว่าจะเป็นฝ่ายบุกโจมตีเอง หรือว่ารอเทพเซียนบุกมาหาถึงเขาเพียรบำเพ็ญเซียน
“เมื่อเผชิญหน้าความเป็นความตาย ผู้บำเพ็ญเช่นข้ามีหรือจะกลัวเกรง!”
เสียงแหบชราสายหนึ่งดังขึ้น ส่งไปถึงสิบเขตเก้าราชวงศ์อย่างแม่นยำ
หานเจวี๋ยไม่เคยได้ยินเสียงนี้มาก่อน แต่เขาสามารถสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายหอบนี้พุ่งทะยานขึ้นมาแต่ไกล
‘ผู้บำเพ็ญมหายาน!’
ไม่ใช่แค่เพียงเขา ยังมีระดับมหายานคนอื่นๆ ที่เหาะเหินไปทางท้องนภา
ผู้บำเพ็ญมหายานที่ซ่อนตัวอยู่ตามพื้นที่ต่างๆ ในใต้หล้าต่างทยอยกันออกเคลื่อนไหว
ใต้หล้าปั่นป่วน พวกเขาจำต้องลงมือ
จี้เซียนเสินก็ลงมือเช่นกัน!
พกพาพลังเปี่ยมล้น จี้เซียนเสินพุ่งเหินสู่ชั้นเมฆอย่างไม่หันหลังกลับ เบื้องหลังเป็นเหล่าผู้ทรงพลังจากจวนเซียนสวรรค์
“เทพเซียนแล้วอย่างไร! มนุษย์ย่อมชนะสวรรค์!”
จี้เซียนเสินกล่าวหัวเราะลั่นอย่างมุ่งมั่น ความภาคภูมิใจเปี่ยมล้น
เขารอวันนี้มานานแล้ว!
ไกลออกไปนั้น!
พยับหมอกปีศาจสีดำระลอกแล้วระลอกเล่าพุ่งไปทางเทพเซียนทั่วท้องนภา ท่ามกลางพยับหมอกปีศาจนั้นเป็นจักรพรรดิปีศาจจิ้งจอกดำนั่นเอง!
นี่เป็นเรื่องวิปริตปั่นป่วนของสรรพชีวิตทั่วทั้งใต้หล้า หาใช่เรื่องของเผ่ามนุษย์ แน่นอนว่าจักรพรรดิปีศาจจิ้งจอกดำย่อมต้องลงมือด้วยเช่นเดียวกัน
นี่ก็เป็นเหตุผลที่จี้เซียนเสินไม่สังหารจักรพรรดิปีศาจจิ้งจอกดำ แม้จักรพรรดิปีศาจจิ้งจอกดำจะรวมหัวกับเผ่าปีศาจ แต่ก็เคยให้สัญญาว่าหากเทพเซียนบุกโจมตีโลกมนุษย์ เขาจะต้องลงมืออย่างแน่นอน
ผู้ทรงพลังในโลกมนุษย์หลายสิบคนบุกทะยานขึ้นไปบนท้องนภา
บนเมฆอสนีชั้นแล้วชั้นเล่า เงาเทพสายแล้วสายเล่าเงื้ออาวุธเทพในมือขึ้น ฟาดฟันลงมาทางโลกมนุษย์
ดับฟ้าผลาญปฐพี!
ลำแสงเจิดจ้าบาดตากระจายทั่วฟ้าดิน สว่างจนหานเจวี๋ยยังอดหรี่ตาลงไม่ได้
ไม่ได้การ!
คนพวกนี้เดิมทีก็ต้านเทพเซียนไม่ไหวสักนิด ยังเป็นเขาที่ต้องลงมือ!
หานเจวี๋ยทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยคก่อนจากไป “พวกเจ้าห้ามออกจากเขาแห่งนี้!”
ยามเมื่อแสงจ้าสลายหายไป ทุกคนเพ่งสายตามองเข้าไป พลันอดเบิกตากว้างไม่ได้
กลางอากาศปรากฏเป็นมนุษย์ยักษ์สูงหมื่นจั้งตนหนึ่ง!
เป็นหานเจวี๋ยนั่นเอง!
พลังวิเศษ ค้ำฟ้าเสมือนพสุธา!
หานเจวี๋ยก้าวเข้าไปในท้องนภาทีละก้าว ราวกับว่ากลางอากาศมีบันไดไร้ลักษณ์สายหนึ่ง ชุดคลุมสีทองพลิ้วปลิวไสว
เขายกมือขึ้น ใช้พลังเวทของตนต้านทานพลังเวทล้นทะลักที่เหล่าทหารสวรรค์ซัดออกมา เลี่ยงไม่ให้ต้าเยี่ยนเผชิญกับการโจมตีจนย่อยยับโดยง่าย
ชั่วอึดใจ
เทพเซียนทั่วท้องนภาพากันหันกาย มองมาทางหานเจวี๋ยเป็นทางเดียว
“เป็นเขาเองหรือ”
“พลังเวทแข็งแกร่งยิ่งนัก!”
“โลกมนุษย์ถึงกับมีตบะบำเพ็ญเช่นนี้ด้วย?”
“หรือว่าบนตัวเขามีศิลามรรคาสวรรค์”
“กล่าวกันว่าหยางซ่านก็ตายด้วยน้ำมือเขา!”
เสียงของเทพเซียนดังสนั่นยิ่งนัก กึกก้องไปทั่วทั้งโลกมนุษย์
เหล่าสรรพชีวิตใต้หล้าอดที่จะตกตะลึงไม่ได้
ความหมายของคำพูดเหล่านี้คือโลกมนุษย์มีผู้ทรงพลังที่เทียบชั้นเทพเซียนได้หรือ
อีกด้านหนึ่งของฟากฟ้า
จี้เซียนเสินยืนอยู่กลางห้วงอากาศอย่างมั่นคง ใบหน้าซีดขาว การรุกโจมตีของเหล่าทหารสวรรค์ทำเอาเขาสกัดไม่ไหว
แต่เมื่อได้ยินวาจาของเหล่าทหารสวรรค์แล้ว เขาก็อดฉายรอยยิ้มออกมาไม่ได้
‘ไม่ว่าอย่างไร มีสหายเต๋าเฉาคอยสกัดไว้อยู่!’
“หึ!”
เสียงแค่นเย็นเยียบสายหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงของเทพยุทธ์จวี้หลิง
เห็นเพียงเทพยุทธ์จวี้หลิงที่ยืนอยู่บนยอดสูงสุดพลันโน้มร่างลงมา เหล่าสรรพชีวิตตกใจกันยกใหญ่ รู้สึกแตกตื่นเหมือนฟ้าดินถล่ม
‘เทพยุทธ์จวี้หลิงช่างใหญ่ยักษ์มหึมา สูงล่ำกำยำเกินไปแล้วจริงๆ!’
หานเจวี๋ยเห็นโฉมหน้าของเทพยุทธ์จวี้หลิงอย่างชัดเจน แม้ตัวเขาจะสูงถึงหมื่นจั้งแล้ว แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเทพยุทธ์จวี้หลิง ก็ยังเล็กจ้อยอย่างเห็นได้ชัด
“เซียนสวรรค์ไท่อี่? มิน่าเล่าเจ้าถึงอาจหาญเพียงนี้!”