บทที่ 221 ถกมรรคกระบี่ เลือดบริสุทธิ์บรรพชนจอมเวท

“ข้ามองไม่ทะลุตบะของท่าน ไม่สู้ข้ากับท่านประลองเวทกันสักตั้ง” เจียงอี้เอ่ยถามด้วยแววตาลุกโชน

หานเจวี๋ยส่ายหน้ากล่าวว่า “ข้าก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของท่าน ไม่อยากแกว่งเท้าหาเสี้ยน”

เจียงอี้รู้สึกว่ามีเหตุผล กล่าวว่า “เช่นนั้นพวกเรามาถกมรรคกันเถิด ถึงแม้มรรคกระบี่จะไม่ใช่สายบำเพ็ญหลักของข้า แต่คุณสมบัติมรรคกระบี่ของท่านไม่เลว พอจะถกมรรคกับข้าได้”

‘มารดามันเถอะ! ขี้เก๊กชะมัดยาด!’

หานเจวี๋ยลอบสบถ หากไม่ใช่เพราะปลิดชีพเจ้าในฉับพลันไม่ได้ ข้าคงสู้กับเจ้าสักตั้งจริงๆ

หานเจวี๋ยกล่าว “ตกลง!”

ทั้งคู่ก็นั่งขัดสมาธิ ต่างหันหน้าเข้าหากัน

เจียงอี้เป็นฝ่ายเริ่มถกมรรคของตนเองก่อน

มรรคกระบี่ของเขาคงอานุภาพเผด็จการ ใช้พลังเวทข่มสยบผู้คน ระเบิดสังหารศัตรู เขาชอบเชื่อมผสานอานุภาพของฟ้าดิน อาศัยพลังของมรรคาสวรรค์

หานเจวี๋ยฟังอย่างตั้งใจ ได้รับประโยชน์มากมาย

จำต้องกล่าวว่า เจียงอี้เก่งกาจจริงๆ

ในเรื่องของพรสวรรค์ เขาแข็งแกร่งยิ่งกว่าทุกคนที่หานเจวี๋ยเคยรู้จัก

พรสวรรค์ของหลงเฮ่าแม้จะน่าหวั่นเกรง แต่ความสามารถในการเข้าใจดูเหมือนจะบกพร่องไปหน่อย ยามนี้จึงไม่ได้สร้างวิถีแห่งตนได้

เจียงอี้พูดมาหกปีเต็ม ระหว่างนี้ เขาเองก็จัดระเบียบมรรคกระบี่ของตน

ต่อมาถึงคราวที่หานเจวี๋ยบรรยายมรรคกระบี่บ้าง

มรรคกระบี่ของเขาก็เริ่มปะทุเดือดแล้วเช่นกัน แต่ก็รักษาสภาพดำเนินต่อไป ครบครันรอบด้านกว่ามรรคกระบี่ของเจียงอี้

เจียงอี้ฟังไม่ทันไร สีหน้าก็เริ่มเคร่งขรึม

เขาพบว่าตนเองประเมินความสามารถในการเข้าใจมรรคกระบี่ของหานเจวี๋ยต่ำไปแล้ว

‘เจ้านี่ไม่อาจดูแคลนได้เลย!’

หานเจวี๋ยเองก็บรรยายมาหกปีแล้ว ไม่เกินไปสักปี และไม่ขาดไปสักปี

เจียงอี้กล่าวชื่นชม “คุณสมบัติมรรคกระบี่ของท่านเป็นสามอันดับแรกของโลกชัดๆ!”

หานเจวี๋ยกล่าวยิ้มๆ “เช่นนั้นท่านก็เป็นที่หนึ่งในหล้า”

เจียงอี้ไม่ได้เอ่ยแย้ง ตรงกันข้ามกลับหัวเราะขึ้นมาอย่างลำพองใจ

[ความประทับใจที่เจียงอี้มีต่อท่านเพิ่มขึ้น ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 3 ดาว]

หานเจวี๋ยมองจนแทบกระอักเลือด

‘เจ้าช่างหน้าไม่อายจริงๆ นะ’

ทั้งคู่พูดคุยกันเป็นพิธีสองสามประโยค ก่อนที่เจียงอี้จะจากไป

หานเจวี๋ยกลับเข้าไปยังภายในถ้ำเทวาฟ้าประทานอีกครั้ง

“นายท่าน ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว ข้าตกใจแทบแย่!” อู้เต้าเจี้ยนรีบร้อนประชิดเข้ามาเอ่ยกล่าว

นี่ยังเป็นครั้งแรกที่หานเจวี๋ยออกจากถ้ำเทวาถึงสิบสองปี ทำเอาเหล่าลูกศิษย์ตกใจแทบแย่ หากไม่ใช่เพราะอีกาทองบอกว่าหานเจวี๋ยอยู่บนฟ้า พวกเขาคงต้องแตกตื่นกันยกใหญ่

หานเจวี๋ยเอ่ย “กลัวอะไรกัน หากข้าหนีไป แน่นอนต้องพาพวกเจ้าไปด้วย”

เขาลูบศีรษะของอู้เต้าเจี้ยน เห็นว่าดวงตาของเด็กสาวล้วนแดงก่ำ ดูเหมือนว่านางจะเป็นห่วงเขาจริงๆ

อู้เต้าเจี้ยนบุ้ยปากพยักหน้า

หานเจวี๋ยนั่งขัดสมาธิบนเตียง เริ่มหวนนึกถึงมรรคกระบี่ของเจียงอี้

ผ่านไปอีกสองปี หานเจวี๋ยเพิ่งเริ่มบำเพ็ญตบะ

อยากทะลวงถึงระดับเซียนทองวัฏจักรระยะกลาง คาดว่าต้องใช้เวลาสักระยะ หานเจวี๋ยไม่อาจผ่อนคลายได้

วันนี้บำเพ็ญน้อยลงหนึ่งชั่วยาม หนึ่งปีก็เท่ากับสามร้อยหกสิบห้าชั่วยาม

ร้อยปีก็คือ…

จะเสียเวลาไม่ได้!

…

เพียงพริบตาเดียว เวลาก็ผ่านไปอีกสิบปี

หานเจวี๋ยหยิบหนังสือแห่งความโชคร้ายออกมา เริ่มสาปแช่งศัตรู ในขณะเดียวกันก็ตรวจดูจดหมายไปด้วย

[จี้เซียนเสินสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากปีศาจ] x159221

[หวงจี๋เฮ่าสหายของท่านบังเอิญพบผู้ทรงพลัง ได้รับโอกาสวาสนา]

[ซูฉีศิษย์ของท่านแพร่กระจายความโชคร้าย นักพรตเต๋าตันชิงศัตรูของท่านดับสังขาร จิตดั้งเดิมจมเข้าสู่วัฏสงสาร]

[เซวียนฉิงจวินคู่บำเพ็ญเพียรของท่านเข้าร่วมสำนักเต๋านิกายเจี๋ย]

[ยอดแม่ทัพเทพสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากผู้ทรงพลัง ได้รับบาดเจ็บสาหัส]

[จักรพรรดิเทพกระบี่สหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากเผ่าเทพอีกาทอง] x54

[จักรพรรดิเทพกระบี่สหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากตี้หงเย่และเจียงอี้สหายของท่าน]

[จักรพรรดิเทพกระบี่สหายของท่านได้รับบาดเจ็บสาหัส ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย โชคดีได้ผู้ทรงพลังออกมือช่วยเหลือ]

…

สงครามการต่อสู้ระหว่างวังปีศาจและวังสวรรค์ก็ใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว และไม่ได้ดุเดือดเลือดคลั่งเหมือนเช่นก่อนหน้านี้

แต่เผ่าเทพอีกาทองกับวังเทพยังคงสู้รบโรมรันกันจนเพลิงลุกโหมเสียดฟ้า

ความคิดเห็น