บทที่ 228 แดนเทพตงอู๋ ซุนเฉวียน

บทที่ 228 แดนเทพตงอู๋ ซุนเฉวียน

พุทธะอาภรณ์ขาวเข้าสู่โลกเมฆาแดง เขาไม่ได้ไปเขาเพียรบำเพ็ญเซียนทันที แต่กลับเดินเตร่ในโลกมนุษย์

ในเมื่อเขาไม่รีบร้อน เช่นนั้นหานเจวี๋ยก็ไม่รีบร้อนเช่นกัน

อย่างไรเสีย ก็สามารถสังหารเขาได้ภายในเสี้ยววินาที

หานเจวี๋ยฝึกฝนต่อ

พุทธะอาภรณ์ขาวเริ่มส่งเสริมวิถีบำเพ็ญตบะจริงๆ

เพียงแต่ว่า…

ที่เจ้าหมอนี่ส่งเสริมไม่ใช่วิถีพุทธแต่เป็นมรรควิถี

ช่วงเวลาว่างจากการบำเพ็ญตบะ หานเจวี๋ยอาศัยป้ายคำสั่งมรรคาสวรรค์มองดูพฤติการณ์ของเขา จนรู้สึกหมดคำพูดอย่างช่วยไม่ได้

คนทรยศนี่!

โค่นล้มราชวงศ์ชิงกอบกู้ราชวงศ์หมิงอย่างลับๆ หรือ

หายเจวี๋ยรู้สึกว่ามันน่าขันยิ่งนัก

‘หรือเขาไม่อยากตามบรรพชนพุทธภควัตกลับไป ดังนั้นจึงถ่วงเวลาเอาไว้? ถึงอย่างไรเขาก็เป็นไส้ศึกของนิกายฉ่านสำนักเต๋า’

หานเจวี๋ยเข้าใจในฉับพลัน เช่นนี้ก็สามารถเข้าใจได้ทะลุปรุโปร่งแล้ว

พุทธะอาภรณ์ขาวไม่กลัวจะถูกบรรพชนพุทธมรรคาคำนวณพบหรือ

หานเจวี๋ยคิดไม่ออก ทำได้เพียงคอยสังเกตต่อไป

ชั่วแวบเดียว

ภาพเหตุการณ์ยี่สิบปีก็ผ่านพ้นไป

มรรควิถีของนิกายฉ่านเริ่มแพร่หลายในโลกเมฆาแดง เขตต่างๆ มีสำนักของนิกายฉ่านปรากฏขึ้นจำนวนไม่น้อย แม้จะยังไม่ก่อให้เกิดผลกระทบในแดนบำเพ็ญพรต แต่หานเจวี๋ยอาศัยป้ายคำสั่งมรรคาสวรรค์จนสามารถมองเห็นการวางหมากของพุทธะอาภรณ์ขาวแล้ว

หานเจวี๋ยกลับไม่ใส่ใจ เดิมทีโลกแห่งการบำเพ็ญตบะก็เปลี่ยนแปลงร้อยแปดพันเก้า มีสำนักของนิกายฉ่านเพิ่มขึ้นมาหนึ่งสำนักแล้วอย่างไร

เพียงแค่ไม่ส่งผลกระทบต่อเขาก็พอแล้ว

วันนี้ พุทธะอาภรณ์ขาวมาถึงด้านหน้าเขาเพียรบำเพ็ญเซียน อยากจะเยี่ยมเยียนคนที่อยู่บนเขา

น่าเสียดาย ไม่ว่าเขาจะตะโกนอย่างไรก็ไม่มีคนตอบรับ

พุทธะอาภรณ์ขาวขมวดคิ้ว

ศิษย์สำนักศักดิ์สิทธิ์หยกพิสุทธิ์คนหนึ่งที่คุกเข่าอยู่หน้าแผ่นศิลาเอ่ยปากกล่าวว่า “อย่าตะโกนเลย เขาลูกนี้คือเขาเซียน เจ้าอยากขึ้นก็ขึ้นเลยได้อย่างไร”

ศิษย์คนอื่นๆ ที่คุกเข่าอยู่ก็พากันพูดยั่วเย้าและเหน็บแนม

พุทธะอาภรณ์ขาวส่ายหน้าหลุดยิ้ม มนุษย์ธรรมดากลุ่มหนึ่งช่างน่าขันยิ่งนัก

เขาหายแวบมายังใต้ต้นฝูซังทันที

ผู้คนที่อยู่ใต้ต้นไม้พลันลืมตาขึ้น

หลงเฮ่าลุกพรวดขึ้นมา กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “เจ้าคิดจะทำอะไร”

ไก่คุกรัตติกาล ราชามังกรสามหัว ถูหลิงเอ๋อร์ โจวหมิงเยวี่ย สวินฉางอัน ฉู่ซื่อเหรินและอีกาทองสองตัวพากันลืมตาขึ้นมา

พุทธะอาภรณ์ขาวกวาดสายตามองไปหนึ่งรอบ สีหน้าดูตื่นตะลึง

“อีกาทอง…โสมวิญญาณบรรพกาล…บรรพชนพุทธภควัต…กลิ่นอายจักรพรรดิสวรรค์…อีกทั้งเทพปีศาจท่านนั้น…”

พุทธะอาภรณ์ขาวตื่นตระหนกตกใจเป็นอย่างมาก

‘นี่มันสถานที่บ้าบออะไรกันเนี่ย

เหตุใดผู้มีดวงชะตาแต่กำเนิดถึงมารวมตัวกันมากมายเช่นนี้’

โสมวิญญาณบรรพกาลเขารู้จัก แต่ก่อนยังคบค้าสมาคมกันมาก่อน

กลิ่นอายจักรพรรดิสวรรค์บนตัวหลงเฮ่าเข้มข้นเกินไป หน้าตาก็คล้ายจักรพรรดิสวรรค์

พุทธะอาภรณ์ขาวจิตใจหนักอึ้ง

มิน่าเล่าบรรพชนพุทธมรรคาสวรรค์ถึงมอบไม้เท้าพุทธตถาคตให้เขา

“พุทธะอาภรณ์ขาว เจ้ามาด้วยเหตุใด” สวินฉางอันเอ่ยถามหนักแน่น น้ำเสียงเคร่งขรึม

ในสำนักพุทธ เขาเป็นแค่สัตว์เลี้ยง แม้กระทั่งสามารถพูดได้ว่าเป็นข้าทาส แต่ก่อนต้องแหงนหน้ามองพุทธะอาภรณ์ขาว

พุทธะอาภรณ์ขาวยิ้มกล่าว “ข้ามารับบรรพชนพุทธกลับไป”

บรรพชนพุทธ?

สวินฉางอันตกใจจนหน้าเปลี่ยนสีอย่างสิ้นเชิง

คนอื่นๆ ก็ถูกเกทับเช่นกัน

บรรพชนพุทธคือผู้ใด

พวกเขานึกถึงหานเจวี๋ยทันที

หานเจวี๋ยก็ดูลึกลับในสายตาศิษย์และศิษย์หลานอย่างพวกเขามาโดยตลอด

“อาจารย์คือบรรพชนพุทธหรือ เป็นไปได้อย่างไร…”

สวินฉางอันตกใจเข้าแล้ว หากหานเจวี๋ยคือบรรพชนพุทธ นั่นก็ไม่เท่ากับว่าเขาถูกสำนักพุทธหยอกล้อมาโดยตลอดหรือ

ขณะนั้นเอง พุทธะอาภรณ์ขาวมองไปทางฉู่ซื่อเหรินแล้วยิ้มถาม “บรรพชนพุทธ กลับไปหรือไม่”

ควับ…

สายตาของผู้คนทั้งหลายล้วนไปตกอยู่บนตัวฉู่ซื่อเหริน

โจวหมิงเยวี่ยยิ่งมีสีหน้าประหลาดใจขึ้นไปอีก

อาจารย์ของข้าคือบรรพชนพุทธ?

ฉู่ซื่อเหรินนิ่งอึ้ง “ข้าจะเป็นบรรพชนพุทธได้อย่างไร เจ้าอย่าได้ใส่ร้ายข้า!”

หรือว่าพระพุทธองค์ที่เขาพบเจอในความฝันองค์นั้นก็คือบรรพชนพุทธ

“เขาไม่อาจไปกับเจ้าได้ เจ้าไปเสียเถิด” เสียงของหานเจวี๋ยลอยออกมาจากถ้ำเทวา

พุทธะอาภรณ์ขาวอดหันไปมองทางถ้ำเทวาฟ้าประทานไม่ได้ ทว่าพลังจิตของเขาไม่อาจสอดส่องเข้าไปในถ้ำเทวา