บทที่ 232 ไท่ซู่เทียน นิกายเจี๋ย

บทที่ 232 ไท่ซู่เทียน นิกายเจี๋ย

หานเจวี๋ยรีบตรวจดูค่าความสัมพันธ์ทันที ก่อนจะหาไท่ซู่เทียนพบ

คาดไม่ถึงว่าจะเป็นรูปประจำตัวของดรุณีใบหน้างดงามนางหนึ่ง

[ไท่ซู่เทียน: ไม่ทราบตบะ การดำรงอยู่อันลึกลับที่สวรรค์ชั้นดาวดึงส์โอบอุ้มมา อาศัยอยู่ในวังหนี่ว์วาตลอดปี ฟังอริยบุคคลเทศนาธรรม ได้รับคำยุยงของอริยบุคคลโยนหินซ่อมฟ้าลงมายังโลกมนุษย์ของวังสวรรค์ เสาะหาบุตรแห่งสวรรค์ที่ไม่มีภูมิหลังอันยิ่งใหญ่ เนื่องด้วยท่านหล่อหลอมหินซ่อมฟ้าจนกลายเป็นสิ่งมีชีวิต ลบล้างดวงชะตาในอดีตของนาง ไท่ซู่เทียนจึงเกิดความสนใจในตัวท่าน ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 1 ดาว]

ไม่ทราบตบะ อย่างต่ำก็จักรพรรดิเซียน!

หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว

อริยบุคคล…

อริยบุคคลของวังหนี่ว์วาก็ไม่ใช่หนี่ว์วาหรอกหรือ

ดูท่าเทพนิยายจีนอาจจะเป็นเรื่องจริง บางทีโลกก็คือมุมหนึ่งของบรรดาสวรรค์หมื่นโลกา

หานเจวี๋ยรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง

ไท่ซู่เทียน ชื่อนี้ฟังดูแล้วยอดเยี่ยมยิ่งนัก ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่จักรพรรดิสวรรค์จะยังคุ้มหัวเขาได้อีกหรือไม่

จะลองถามดูหน่อยดีหรือไม่

หานเจวี๋ยรีบนำป้ายคำสั่งมรรคาสวรรค์ออกมาติดต่อตี้ไท่ไป๋

เพียงไม่นานตี้ไท่ไป๋ก็เชื่อมกับพลังจิตของหานเจวี๋ย ไม่ได้เมินเฉยต่อเขา

“มีเรื่องใดหรือ”

“ข้าขอพูดกับฝ่าบาทได้หรือไม่”

“พูดกับข้าก็เหมือนกัน วันหนึ่งฝ่าบาทจัดการเรื่องราวเป็นหมื่นๆ เรื่อง หากไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอย่าได้รบกวนท่าน”

“ข้ามีเรื่องส่วนตัวอยากจะถาม”

“เรื่องส่วนตัว ให้ข้าช่วยเจ้าจัดการสิ!”

หานเจวี๋ยลอบด่า ตี้ไท่ไป๋ก็ช่างกระตือรือร้นเสียจริง

“เราอยู่นี่”

จู่ๆ เสียงของจักรพรรดิสวรรค์ก็ดังขึ้น หานเจวี๋ยอึ้งไปในทันที

ตี้ไท่ไป๋ก็อึ้งไปเช่นกัน

ทั้งสองแอบด่าในใจพร้อมกันคนละประโยค

หานเจวี๋ย ‘เจ้ามีตาที่สามหรืออย่างไร’

ตี้ไท่ไป๋ ‘เขาคือโอรสแห่งจักรพรรดิสวรรค์หรือ’

ตี้ไท่ไป๋ไม่กล้าเข้าไปยุ่ง เขารีบตัดขาดการติดต่อของพลังจิตทันที

หานเจวี๋ยไล่อู้เต้าเจี้ยนออกไป แล้วค่อยติดต่อกับจักรพรรดิสวรรค์

“ฝ่าบาท ท่านรู้จักวังหนี่ว์วาหรือไม่” หานเจวี๋ยถามอย่างระมัดระวัง

จักรพรรดิสวรรค์ตรัสถามด้วยความประหลาดใจ “เหตุใดเจ้าถึงพูดถึงวังหนี่ว์วาขึ้นมาเล่า”

หานเจวี๋ยกล่าว “ที่ข้าได้รับสืบทอดมาเกี่ยวข้องกับวัฏจักร สำหรับเรื่องชะตาชีวิตข้าซาบซึ้งพอสมควร ก่อนหน้านั้นข้าเก็บหินได้ก้อนหนึ่ง คำนวณได้ว่ามาจากบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์”

จักรพรรดิสวรรค์นิ่งเงียบ

หานเจวี๋ยไม่ได้รับคำตอบในทันที ใจของเขาจึงร่วงตุบในทันใด

‘แย่แล้ว คนหนุนหลังใกล้จะต้านทานไม่ไหวแล้วหรือ’

จักรพรรดิสวรรค์กล่าวว่า “หรือว่าหินก้อนนั้นจะเป็นหินซ่อมฟ้า”

หานเจวี๋ยถามด้วยความฉงน “สิ่งใดคือหินซ่อมฟ้า”

“ไม่มีอะไร เจ้าตั้งใจฝึกฝนเถิด เจ้าเป็นคนของเรา วังหนี่ว์วาไม่อาจพุ่งเป้าไปที่เจ้าได้ วังหนี่ว์วาไม่เคยช่วงชิงชื่อเสียงและผลประโยชน์มาก่อน”

“ฝ่าบาท ระมัดระวังไว้หน่อยจะดีกว่า จิตใจคนเปลี่ยนแปลงได้นะพ่ะย่ะค่ะ

“อืม เรามีแผนในใจแล้ว เจ้ายังมีเรื่องอื่นอีกหรือไม่”

“เช่นนั้นไม่รบกวนฝ่าบาทแล้ว”

“รอจนเจ้าบรรลุเซียนทองขั้นสมบูรณ์ ก็สามารถมาหาข้าที่วังสวรรค์ได้ ข้าจะคิดหาวิธีช่วยเจ้าเข้าสู่ระดับจักรพรรดิ”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท!”

หานเจวี๋ยประสานมือเอ่ยด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจกลับดูถูกเหยียดหยาม

‘หึ! อยากล่อข้าให้ขึ้นสวรรค์หรือ

ไม่มีทาง!

ดูท่าจักรพรรดิสวรรค์ก็ถูกมรรคาส่งมาเพื่อทำลายจิตมรรคของข้าสินะ?’

จุดจบของยอดแม่ทัพเทพก็เห็นอย่างชัดแจ้ง ดูเหมือนมีลักษณะน่าเกรงขาม แต่ความจริงแล้วเป็นคนทำงานหนัก เหนื่อยเกินไปแล้ว

สามารถตอบแทนบุญคุณวังสวรรค์ได้ แต่ไม่จำเป็นต้องเป็นลาที่ทุ่มอย่างสุดกำลัง

หานเจวี๋ยลุกเดินออกจากถ้ำเทวามาตรงหน้าต้นฝูซัง

ดูๆ แล้วน้ำเต้าทั้งแปดไม่มีการเปลี่ยนแปลงไปจากก่อนหน้านั้นเลย เมื่อหานเจวี๋ยใช้พลังจิตกวาดดู ก็จับคลื่นวิญญาณที่อ่อนแอของพวกมันได้

มีวิญญาณแล้ว ก็จะกลายเป็นสิ่งมีชีวิต

ไม่เลวๆ!

หานเจวี๋ยเอ่ยปากกล่าว “น้ำเต้าทั้งแปดกลายเป็นภูตไปแล้ว เวลาปกติพวกเจ้าก็ดูแลให้มากหน่อย”

ทุกคนได้ยินเช่นนี้ก็ลุกขึ้นมาห้อมล้อม

หานเจวี๋ยดูอยู่ครู่หนึ่งก็กลับไป

ภูตน้ำเต้ายากที่จะแปลงกายในช่วงระยะเวลาสั้นๆ ได้ ยังต้องรอคอยสักระยะหนึ่ง