บทที่ 255 จักรพรรดิเซียนวัฏจักร ตำนานแดนเซียน

บทที่ 255 จักรพรรดิเซียนวัฏจักร ตำนานแดนเซียน

“จักรพรรดิเซียนวัฏจักรนั้นเป็นเรื่องลวงตา แต่เขามักจะทิ้งมรดกวิชาไว้ และมีวิชาพิเศษที่ทำให้คนกลายเป็นทายาทของเขา ส่วนที่มาของเขายังคงเป็นปริศนาที่ยังไม่คลี่คลาย จากนี้เจ้าก็รับผิดชอบในการตรวจสอบเรื่องนี้แล้วกัน”

จักรพรรดิพูสวรรค์เอ่ยอย่างสบายๆ หลงจวินที่ได้ฟังก็พยักหน้า

หลงจวินยังคงฉงนอยู่มาก เอ่ยถามว่า “หรือว่าในวังสวรรค์มีคนกลายเป็นทายาทของจักรพรรดิเซียนวัฏจักรแล้ว”

เป็นไปไม่ได้ที่อยู่ๆ จักรพรรดิสวรรค์จะต้องการตรวจสอบจักรพรรดิเซียนวัฏจักรโดยไม่มีเหตุผลเช่นนี้

จักรพรรดิสวรรค์เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ใช่ ไม่เพียงวังสวรรค์เท่านั้น แต่ยังรวมถึงในวังเทพ สำนักพุทธ วังปีศาจและแม้แต่สามนิกายสำนักเต๋าเองก็มี เราสงสัยว่าจักรพรรดิวัฏจักรมีแผนการใหญ่”

ท่าทางของหลงจวินราวกับกำลังครุ่นคิด

จักรพรรดิสวรรค์ไม่เอ่ยอะไรอีก ก่อนจะหันหน้าไปมองท้องฟ้า

แววตาของเขาเต็มไปด้วยควาคาดหวัง

…..

สิบปีต่อมา

ในที่สุดหานเจวี๋ยก็ขจัดวิญญาณของพุทธะพิชิตชัยได้สำเร็จ เขาถอนหายใจยาวออกมา

ทีนี้ศัตรูก็ลดน้อยลงอีกคนแล้ว

มีพุทธะพิชิตชัยอยู่ หานเจวี๋ยก็ไม่กล้าที่จะฝึกฝน ด้วยเกรงว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น

สำหรับกายเนื้อของพุทธะพิชิตชัย หานเจวี๋ยตัดสินใจที่จะเก็บเอาไว้

หลังจากสูญเสียจิตวิญญาณไปแล้ว กายเนื้อนี้ก็ไม่มีจิตรับรู้ ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีก

แต่หานเจวี๋ยสามารถสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าหวาดกลัวที่แฝงอยู่ในนั้นได้

ทว่าหานเจวี๋ยก็ยังต้องป้องกัน เลี่ยงไม่ให้กายเนื้อของพุทธะพิชิตชัยก่อเกิดจิตวิญญาณมาขึ้นมา

เขาหยิบหนังสือแห่งความโชคร้ายออกมา เริ่มสาปแช่งศัตรู เพื่อผ่อนคลายสักหน่อย

โชคดีที่เขาสำแดงการผ่ากรรมของมรรคกระบี่เทียมฟ้า ทำให้ในตอนนี้ไม่มีผู้ใดในสำนักพุทธเกิดความเกลียดชังในตัวเขา

ในอาณาเขตของวังสวรรค์ เดิมทีสำนักพุทธก็คำนวณได้ยาก เมื่อรวมกับการที่บรรพชนพุทธไม่สามารถที่จะจับจ้องพุทธะพิชิตชัยได้ตลอด เมื่อหานเจวี๋ยตัดผลกรรมของพุทธะพิชิตชัยและสำนักพุทธด้วยพลังของอสนีที่ไม่ต่างอะไรกับการตัดวิดีโอวงจรปิด บรรพชนพุทธจึงล้วนไม่รู้ว่าพุทธะพิชิตชัยนั้นตายด้วยน้ำมือของผู้ใด

จะโทษก็คงต้องโทษจักรพรรดิสวรรค์

หานเจวี๋ยยิ่งคิดยิ่งสบายใจ

เขาเริ่มตรวจสอบจดหมาย ช่วงนี้วังสวรรค์กลับมาสงบสุขอีกครั้ง ส่วนใหญ่แล้วเหล่าสหายคนอื่นๆ ไม่ได้พบปัญหาใดๆ มีก็เพียงแต่จี้เซียนเสินและหวงจี๋เฮ่าที่กำลังปรับระดับปีศาจ

ในที่สุดก็ฝึกฝนต่อได้เสียที!

หานเจวี๋ยคิดอย่างมีความสุข

ทันใดนั้นเขาก็พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ ก่อนจะเรียกหวงจุนเทียนให้เข้ามา

อู้เต้าเจี้ยนถูกเขาไล่ออกไป

เรื่องหลังจากนี้เป็นความลับ

หวงจุนเทียนคุกเข่าลงต่อหน้าหานเจวี๋ย รู้สึกเป็นกังวลไม่สบายใจ

หานเจวี๋ยเปิดปากเอ่ยว่า “ข้าคิดจะให้เจ้าขึ้นสวรรค์ ไปเพิ่มพลังสักหน่อย ก็เหมือนก่อนหน้านั้น ก่อนหน้านี้เจ้าต้องการสิ่งใด ก็พูดมาได้ตามสบาย”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หวงจุนเทียนก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที

‘โอกาสในการทำประโยชน์มาถึงแล้ว!’

หวงจุนเทียนกล่าวว่า “ข้าไม่กล้าร้องขอสิ่งใด การแสดงธรรมของท่านครั้งก่อนมีประโยชน์กับข้ามาก”

หานเจวี๋ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง หยิบท้อเซียนออกมาเอ่ยว่า “เจ้ากินมันเสีย มันสามารถเพิ่มตบะของเจ้าได้ หลังจากขึ้นสวรรค์แล้วจงหาวิธีไปนอกเขตของแดนเซียนแล้วเข้าร่วมนิกายเจี๋ย เมื่อเข้าร่วมนิกายเจี๋ยแล้วควรทำสิ่งใด เจ้าคงจะรู้แก่ใจ”

เดิมทีหานเจวี๋ยต้องการให้หวงจุนเทียนไปยังสำนักพุทธ แต่หวงจุนเทียนมาจากโลกเขย่าพิภพ พุทธะพิชิตชัยหายไปจากที่นี่ ไม่มีทางที่สำนักพุทธจะไม่หวาดกลัว

นิกายเจี๋ยนั้นแตกต่างออกไป ยามนี้หานเจวี๋ยยังไม่ได้มีความขัดแย้งกับนิกายเจี๋ย

แต่หานเจวี๋ยมีลางสังหรณ์อย่างหนึ่ง ไม่ช้าก็เร็วความขัดแย้งนั้นก็จะต้องปรากฏขึ้น

ไม่ต้องพูดถึงข้อพิพาทระหว่างนิกายเจี๋ยกับวังสวรรค์ ก่อนหน้านี้ก็เคยมีผู้บำเพ็ญนิกายเจี๋ยสองคนมีสร้างปัญหาในแม่น้ำมรรคกระบี่ขึ้นมาแล้ว

หานเจวี๋ยต้องใช้ความระมัดระวังเพื่อที่ไม่ให้มันเกิดขึ้น

หวงจุนเทียนรู้สึกตื้นตัน รีบร้อนคำนับขอบคุณหานเจวี๋ยเป็นพัลวัน จากนั้นจึงรับท้อเซียนไป

หานเจวี๋ยโบกมือ เป็นสัญญาณให้เขาออกไปได้

ผ่านไปสักพัก

อู้เต้าเจี้ยนเข้ามา เอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า “นายท่าน ท้อนั่นท่านยังมีอยู่หรือไม่”

หานเจวี๋ยหลับตาลงเอ่ยว่า “ไม่มี”

อู้เต้าเจี้ยนรู้สึกผิดหวัง

หานเจวี๋ยฝึกฝนต่อไป

วิชาวัฏจักรหกวิถีมีวิธีการฝึกฝนแบบจักรพรรดิเซียน แต่ไม่มีวิธีที่จะทะลวงเข้าสู่ระดับเทพได้

แต่ปัจจุบันนี้ระดับเทพก็นับว่าอยู่ไกลจากหานเจวี๋ยมาก จึงยังไม่ต้องจินตนาการในตอนนี้

ไม่แน่ว่าภายภาคหน้าอาจได้อาศัยชิ้นส่วนมหามรรคที่เก็บรวบรวมมาและได้รับวิธีเข้าสู่ระดับเทพก็ได้