บทที่ 272 จอมปีศาจสวามิภักดิ์ คนชุดกันฝนฟางลึกลับ

บทที่ 272 จอมปีศาจสวามิภักดิ์ คนชุดกันฝนฟางลึกลับ

หลังจากจอมปีศาจคุกรัตติกาลจำค่ายกลกระบี่สังหารเซียนได้ ปฏิกิริยาแรกก็คือตั้งท่าหนี

ทว่าเขาต้องตกใจที่พบว่าตนเองไม่สามารถกระโจนออกจากห้วงอากาศว่างเปล่านี้ได้ ผนึกต้องห้ามที่ไร้ลักษณ์และทรงพลังได้ปิดกั้นห้วงอากาศว่างเปล่าโดยรอบเอาไว้

จอมปีศาจคุกรัตติกาลรีบพุ่งไปทางกระบี่พิฆาตเทพ

เขาสัมผัสได้ว่ากระบี่เล่มนี้อ่อนแอที่สุด บางทีอาจกลายเป็นจุดฝ่าทะลวง

ผลลัพธ์คือเขาเพิ่งจะชนกับกระบี่พิฆาตเทพ พายุอันน่าหวาดกลัวหอบหนึ่งก็พุ่งปะทะหน้า พัดจนจอมปีศาจคุกรัตติกาลเจ็บปวดทรมานหาที่เปรียบไม่ได้ แม้แต่จิตดั้งเดิมก็ยังสั่นเทิ้ม

เขาตกใจจนต้องถอยหลังออกไปโดยสัญชาตญาณ

มุมปากของหานเจวี๋ยยกขยับ สองมือทำท่ามือร่ายวิชา

ค่ายกลกระบี่สังหารเซียน สยบสังหาร!

ตูม!

ไอชั่วร้ายจำนวนนับไม่ถ้วนปะทุผ่านอากาศออกมาจากภายในค่ายกลกระบี่ ปกคลุมจอมปีศาจคุกรัตติกาลในทันที

จอมปีศาจคุกรัตติกาลส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับว่าตกไปอยู่ในนรกเก้าขุมอันเงียบสงัด

สำนักศักดิ์สิทธิ์หยกพิสุทธิ์

ไก่คุกรัตติกาลที่กำลังบำเพ็ญตบะพลันลืมตาขึ้น เอ่ยพึมพำว่า “แปลก? เมื่อครู่ดูเหมือนจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง”

มันส่ายหัว และบำเพ็ญตบะต่อไป

เมื่อเผชิญกับค่ายกลกระบี่สังหารเซียนที่ทรงพลังหาที่เปรียบไม่ได้ เดิมทีจอมปีศาจคุกรัตติกาลก็ไม่สามารถต้านทานได้เลย กายเนื้อถูกสังหารในทันที

หลังจากนั้นคือวิญญาณ!

ความตั้งใจดั้งเดิมของหานเจวี๋ยนั้นคือทำลายทั้งร่างกายและจิตวิญญาณ

“ช้าก่อน! ข้ายอมแล้ว! อย่าฆ่าข้า!”

จอมปีศาจคุกรัตติกาลร้องลั่นออกมาด้วยความหวาดกลัว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

หานเจวี๋ยนึกถึงไก่คุกรัตติกาล ก็ยังต้องใจอ่อนลงมาบ้าง

เขาร่ายพลังดูดวิญญาณหกสาย ดูดซับวิญญาณของจอมปีศาจคุกรัตติกาลเข้าไปในส่วนลึกของจิตวิญญาณของตน คุมขังอยู่ในโลกอนธการ

โลกอนธการที่เรียกกันนั้นก็คือส่วนลึกของจิตวิญญาณของเขา พื้นที่พิเศษที่เต็มไปด้วยดวงดาวนับไม่ถ้วน

การต่อสู้สิ้นสุดลง

หานเจวี๋ยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ถือว่าแก้ปัญหาไปได้เปลาะหนึ่ง

ในที่สุดเขาก็สามารถบำเพ็ญตบะได้อย่างสบายใจ

หานเจวี๋ยกลับไปที่ถ้ำเทวาฟ้าประทาน

อู้เต้าเจี้ยนถามอย่างสงสัยใคร่รู้ว่า “เมื่อครู่ท่านไปทำอะไรมาเจ้าคะ มีศัตรูมาโจมตีหรือ”

ตอนนี้ตบะของนางอยู่ในระดับเซียนอิสระแล้ว ห่างจากเซียนพิภพไท่อี่ไม่ไกลนัก สามารถสัมผัสได้รางๆ ถึงการมีอยู่ของห้วงอากาศว่างเปล่า

หานเจวี๋ยเอ่ยตอบว่า “ไม่มีอะไร”

เรื่องเกี่ยวกับจอมปีศาจคุกรัตติกาลนั้น เขาไม่อยากพูดให้มากความ

เขาหลับตาลงเริ่มบำเพ็ญตบะต่อ

หลายเดือนหลังจากนั้น ไก่คุกรัตติกาลที่ทนรอจอมปีศาจคุกรัตติกาลไม่ไหว ก็กลับมาบำเพ็ญตบะอยู่ใต้ต้นฝูซัง

ทุกคนต่างให้ความสนใจกับการเปลี่ยนแปลงระยะนี้ของมันเป็นอย่างมาก ทว่ามันแค่ไม่พูด

‘เฮอะๆ ท่านไก่อย่างข้าได้รับวาสนาใหญ่แล้ว ข้าจะบำเพ็ญตบะเงียบๆ แซงหน้าพวกเจ้าทุกคน!’

ไก่คุกรัตติกาลคิดอย่างมีความหวัง

ใครจะรู้เล่าว่า วาสนาใหญ่ของมันไม่เหลือแล้ว

…

ยี่สิบปีผ่านไป

หานเจวี๋ยเพิ่งสาปแช่งจักรพรรดิปีศาจและจอมปีศาจอินทรีทองเสร็จ เขาจึงนำจิตรับรู้เข้าสู่โลกอนธการในส่วนลึกของจิตวิญญาณ

วิญญาณของจอมปีศาจคุกรัตติกาลถูกมหามรรคเวียนว่ายตายเกิดคุมขังไว้ ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

เมื่อสัมผัสได้ว่าจิตดั้งเดิมของหานเจวี๋ยกำลังจับจ้องตน จอมปีศาจคุกรัตติกาลก็ตะโกนขึ้นมาอย่างลนลานว่า “อย่าฆ่าข้า ข้าผิดไปแล้วจริงๆ!”

หานเจวี๋ยเอ่ยอย่างใจเย็น “ข้าเคยให้โอกาสเจ้าแล้ว เจ้าก็ปฏิเสธได้ แต่เจ้ากลับอาศัยอยู่ในโลกเขย่าพิภพของข้า หากเป็นเจ้า เจ้าจะยอมให้จักรพรรดิเซียนแปลกหน้าคนอื่นอาศัยอยู่ในดินแดนของเจ้าหรือ”

จอมปีศาจคุกรัตติกาลยิ้มอย่างขมขื่น “ข้าสำนึกผิดแล้วจริงๆ ข้ายินดีที่จะเข้าร่วมสำนักซ่อนเร้น!”

ช่วงเวลาที่ถูกกักขังนี้ เขารู้สึกหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด

ปราณแห่งอนธการที่มีอยู่ในโลกอนธการแห่งนี้กำลังกัดกินจิตวิญญาณของเขาไม่ว่างเว้นตลอดเวลา ทำให้เขาต้องทนทุกข์ทรมาน

“จริงหรือ ในใจเจ้ายังคงเกลียดข้าอยู่กระมัง” หานเจวี๋ยแค่นเสียงกล่าว

จอมปีศาจคุกรัตติกาลตะโกนร้องว่า “ไม่ใช่! จะเป็นไปได้อย่างไร!”

ถึงจะพูดเช่นนี้ แต่ระดับความเกลียดชังกลับไม่ได้ลดลงเลย

หนทางของเจ้าหมอนี่ยังคับแคบอยู่ ไม่รู้จักความเท่ามารสวรรค์เบิกฟ้าเอาเสียเลย

“ลองดูไปก่อนแล้วกัน ตอนนี้ข้าจะยังไม่ฆ่าเจ้า”

หานเจวี๋ยทิ้งคำพูดไว้เพียงเท่านั้นก่อนที่จะตัดการเชื่อมต่อพลังจิต

จอมปีศาจคุกรัตติกาลเป็นจักรพรรดิเซียนห้าวัฏ ไม่อาจที่จะดูเบาได้ หานเจวี๋ยต้องเพิ่มตราประทับหกวิถีให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น เพื่อควบคุมจอมปีศาจคุกรัตติกาลอย่างสมบูรณ์