บทที่ 309 พลานุภาพของเจ้าแดนต้องห้ามอันธการ

บทที่ 309 พลานุภาพของเจ้าแดนต้องห้ามอันธการ

“เอาเถอะ ข้าจะทำให้ดีที่สุด”

หวงจุนเทียนรับปาก แม้ว่าในใจจะไม่เต็มใจเลยสักนิด แต่ก็ไม่กล้าขัดความประสงค์ของกระเรียนขาว

กระเรียนขาวพยักหน้าอย่างพึงพอใจและกล่าวว่า ”พยายามให้เต็มที่เถอะ ข้าตั้งความหวังกับเจ้าไว้มาก”

หวงจุนเทียนรีบโค้งคารวะ

หลังจากกระเรียนขาวจากไป หวงจุนเทียนกำม้วนหนังสือในมือแน่น

‘เหตุใดพวกเจ้าถึงไม่ฝึกบำเพ็ญให้หนักเหมือนอย่างคนรุ่นก่อน ไม่ก่อเรื่อง ไม่อวดดี ทั้งที่พวกเจ้าเคยสูญเสียมามากแล้วแท้ๆ สมองมีปัญหาหรือไร’

หวงจุนเทียนบ่นในใจ เพิ่งรับตำแหน่งเจ้าเกาะเพียงไม่กี่ปีก็มีเรื่องเฮงซวยเกิดขึ้นอีกแล้ว

เฮ้อ!

หวงจุนเทียนจมดิ่งอยู่ในความกังวลอันไม่รู้จบ

……

ยี่สิบปีผ่านไปนับตั้งแต่ถูกมังกรเก้าขุมนรกโจมตี

ตบะของหานเจวี๋ยก้าวหน้าขึ้นอีก เมื่อเขายิ่งแข็งแกร่งขึ้น ความเร็วที่กายดาราอนธการจะกลืนกินแรงกรรมของบัวดำล้างโลกสามสิบหกวัฏจักรก็ยิ่งสูงขึ้น นอกจากนี้บุปผาเทพปู้โจวยังให้กำเนิดปราณฟ้าประทาน ความเร็วในการฝึกบำเพ็ญของเขาเรียกได้ว่าเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ตามการคาดเดาของหานเจวี๋ย คิดว่าอีกสองสามร้อยปีก็จะสามารถทะลวงไปถึงจักรพรรดิเซียนห้าวัฏได้ ความเร็วในการทะลวงระดับถือว่าคงที่

เมื่อมหาเคราะห์ไร้ขอบเขตครั้งนี้สิ้นสุดลง การบรรลุระดับเซียนจะต้องมั่นคงแน่ ส่วนระดับที่สูงกว่านั้นยังต้องพยายามให้หนักขึ้นอีก

แน่นอน ทั้งหมดนี้ต้องอยู่บนพื้นฐานของการมีชีวิตอยู่

หานเจวี๋ยให้อู้เต้าเจี้ยนออกไป จากนั้นจึงหยิบหนังสือแห่งความโชคร้ายออกมาสาปแช่งบรรพชนพุทธมรรคาสวรรค์ ขณะเดียวกันก็ตรวจดูกล่องจดหมาย

[หลี่เต้าคงสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากจักรพรรดิปีศาจ] x187

[หลี่เต้าคงสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากผู้ทรงพลังเผ่าปีศาจ] x6

[หวงจี๋เฮ่าสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากปีศาจประหลาด] x376921

[จักรพรรดิเทพกระบี่สหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากคำสาปแช่งลึกลับ]

[จั้งกูซิงสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากคำสาปแช่งลึกลับ]

[ตี้หงเย่สหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากคำสาปแช่งลึกลับ]

[ฟางเหลียงศิษย์หลานของท่านเข้าสู่คุนหลุน]

[โจวฝานสหายของท่านเข้าสู่คุนหลุน]

……

หานเจวี๋ยเลิกคิ้ว

สหายหลายคนของเขาถูกโจมตีจากคำสาปแช่งลึกลับ และยังมีสหายหลายคนเข้าสู่คุนหลุน

สถานการณ์นี้ค่อนข้างไม่ชอบมาพากล

มีคนใส่ความว่าเจ้าแดนต้องห้ามอันธการก่อเรื่องดังคาดไว้

เช่นนั้นเกิดอะไรขึ้นกับคุนหลุนอีก

ในช่วงมหาเคราะห์ไร้ขอบเขต เหตุใดผู้คนจำนวนมากจึงมุ่งหน้าไปที่คุนหลุน หนำซ้ำทั้งหมดเป็นคนที่ตบะธรรมดาทั่วไป

ดูเหมือนกำลังจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว

หานเจวี๋ยลอบระแวดระวังตัว

หนึ่งเดือนต่อมา เขาวางหนังสือแห่งความโชคร้ายลงแล้วฝึกบำเพ็ญต่อ

กลุ่มอิทธิพลที่นับวันยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ปรากฏตัวและเข้าแทรกแซงในมหาเคราะห์ไร้ขอบเขต นอกจากหานเจวี๋ยจะเก็บตัวเงียบแล้ว ยังต้องทำเวลาเพื่อให้แข็งแกร่งขึ้นด้วย

[หานมิ่งเกิดความประทับใจในตัวท่าน ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 1 ดาว]

หานเจวี๋ยเพิ่งเริ่มฝึกบำเพ็ญก็เห็นข้อความแจ้งเตือนนี้

เขาอดอึ้งตะลึงไม่ได้

ทำไมจู่ๆ เจ้าเด็กนี่ถึงได้เกิดความประทับใจต่อเขากันล่ะ

หานเจวี๋ยก็ไม่ได้คิดมาก เขาไม่อยากยอมรับน้องชายคนนี้เลยสักนิด เหตุผลที่ไม่สาปแช่งหานมิ่งก็เพราะกลัวว่าจะถูกจักรพรรดิเซียนวัฏจักรพบตัวเข้า

……

ท้องฟ้าครามปุยเมฆขาว กระเรียนเซียนเรียงแถว มีวิหคเซียน สัตว์พาหนะ และของวิเศษบินได้นานาชนิดบินผ่านเป็นครั้งคราว

ท่ามกลางป่าเขามีศาลาหินหลังหนึ่ง

ภายในศาลามีชายสามคน ซึ่งก็คือฟางเหลียง โจวฝาน และโม่ฟู่โฉว

ทั้งสามคนนั่งดื่มสุรารอบโต๊ะหิน เริ่มเล่าถึงอดีต แต่ละคนมีหลากหลายอารมณ์

“งานชุมนุมคุณสมบัติเซียนครั้งนี้พวกเรามาร่วมมือกันได้ อย่างไรเสียรากฐานของพวกเราก็ตื้นเขินเกินไป” โจวฝานเสนอแนะ

ฟางเหลียงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คราวก่อนพวกเจ้ามาช่วยข้า น้ำใจนี้ข้ายังไม่ได้ตอบแทนเลย ย่อมต้องร่วมมือด้วยอยู่แล้ว”

โม่ฟู่โฉวส่ายหัวแล้วกล่าวยิ้มๆ “เจ้าอย่าคิดอย่างนั้นเลย อันที่จริงพวกเราไม่ได้ช่วยอะไรสักนิด พูดแล้วก็ละอาย”

ฟางเหลียงเอ่ย “จริงสิ กฎเกณฑ์ของงานชุมนุมคุณสมบัติเซียนครั้งนี้ พวกเจ้ารู้หรือไม่”