บทที่ 318 จักรพรรดิสวรรค์ก็ยังต้องยอมข้า!

บทที่ 318 จักรพรรดิสวรรค์ก็ยังต้องยอมข้า!

หลิวเป้ยมองดูหลี่เสวียนเอ้า รู้สึกว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งยิ่งนัก จึงเอ่ยอย่างระมัดระวัง “ไม่ใช่ข้า ข้าเพียงช่วยดูแลเท่านั้น”

สู้ไม่ได้ก็นอบน้อมสักหน่อยแล้วกัน ป้องกันไม่ให้ถูกสังหาร

หลี่เสวียนเอ้าถามว่า “ผู้ใดเป็นเจ้าของ เรียกเขาออกมา”

หลิวเป้ยถาม “เจ้ามีธุระใดหรือ”

“ข้าต้องการแม่น้ำมรรคกระบี่ ให้เขามาเจรจาเงื่อนไขกับข้า หากเจรจาไม่ได้ ข้าจะยึดมาตรงๆ”

หลี่เสวียนเอ้าพูดจาตามอำเภอใจยิ่งนัก ไม่เห็นหลิวเป้ยอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

หลิวเป้ยมีสีหน้าหวาดหวั่น กล่าวด้วยความประหม่า “เช่นนี้ไม่ดีกระมัง นายท่านของข้าคือเทพเซียนแห่งวังสวรรค์ เจ้าทำเช่นนี้จะเป็นการล่วงเกินจักรพรรดิสวรรค์!”

หลี่เสวียนเอ้าหยามหยัน “ล่วงเกินจักรพรรดิสวรรค์? จักรพรรดิสวรรค์ก็ยังต้องยอมข้าเลย!”

หลิวเป้ยส่ายหน้ากล่าวตอบ “ข้าไม่เชื่อ หากจักรพรรดิสวรรค์ทรงอนุญาต ข้าจะตอบตกลงแทนนายท่านของข้าเอง”

“อย่างนั้นหรือ”

หลี่เสวียนเอ้ายกมือขึ้น ในมือปรากฏป้ายคำสั่งมรรคาสวรรค์ขึ้นมา

ในไม่ช้า สุรเสียงของจักรพรรดิสวรรค์ก็แว่วออกมาจากป้ายคำสั่งมรรคาสวรรค์ “มีเรื่องอันใด”

“ได้ยินว่านายท่านแห่งแม่น้ำมรรคกระบี่คือเทพเซียนของวังสวรรค์ ข้าต้องการแม่น้ำมรรคกระบี่ ให้ข้าได้หรือไม่” หลี่เสวียนเอ้าเอ่ยถาม สีหน้าจองหอง

เขาก็คือผู้ที่จักรพรรดิสวรรค์ให้ความสำคัญเชื้อเชิญเข้าสู่วังสวรรค์เชียวนะ!

คำตอบของจักรพรรดิเซียนคือ “ไม่ได้ เจ้าเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นเถิด”

สีหน้าของหลี่เสวียนเอ้าแข็งค้าง

หลิวเป้ยถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ผานซินที่อยู่ไกลออกไปอดไม่ได้ที่จะหันมองมา

หลี่เสวียนเอ้าเอ่ยเสียงขรึมว่า “ไม่ใช่กล่าวไว้ว่ายินดีจัดหาทรัพยากรทุกอย่างที่พวกเราต้องการให้หรอกหรือ”

“อย่างอื่นล้วนคุยกันได้ แต่หากเกี่ยวข้องกับเทพเซียนผู้นั้นทำไม่ได้”

“เขาเก่งกาจกว่าข้าหรืออย่างไร”

“อืม”

หลี่เสวียนเอ้าเงียบเสียงลงไปแล้ว

ถึงแม้เขาจะจองหอง ทว่าไม่ได้โง่เขลา

ต่อให้เขาแข็งแกร่งมากกว่านี้เพียงใด ก็ไม่ใช่การดำรงอยู่ที่ไร้พ่ายในวังสวรรค์แน่นอน

“พรืด…ฮ่าๆ”

ผานซินพลันทนไม่ไหว หลุดขำออกมาเสียงดังลั่น

สีหน้าของหลี่เสวียนเอ้าพลันเขียวครึ้มขึ้นมาในทันที

หลิวเป้ยเป็นกังวลขึ้นมาแล้ว กลัวว่าจู่ๆ หลี่เสวียนเอ้าจะอาละวาดขึ้นมา

หลี่เสวียนเอ้าแค่นเสียงออกมาคราหนึ่ง สุดท้ายแล้วก็เลือกที่จะจากไป

ผานซินมองไปทางหลิวเป้ย เอ่ยยิ้มๆ ว่า “คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าเด็กนั่นจะมีคนหนุนหลังระดับนี้ ช่างน่าสนใจเสียจริงๆ!”

หลิวเป้ยผงกหัวนิดๆ ไม่ได้เอ่ยรับวาจา

ผานซินรู้สึกเบื่อหน่าย จึงคร้านที่จะพูดต่ออีก หันกลับไปยุ่งเรื่องของตนต่อ

ส่วนหลิวเป้ยก็บำเพ็ญตบะต่อไป

….

ภายในถ้ำเทวาฟ้าประทาน

หานเจวี๋ยรับรู้ทุกอย่างผ่านทางหลิวเป้ย เขายิ่งไม่สบอารมณ์กับหลี่เสวียนเอ้ามากขึ้นไปอีก

ควักลูกตาสุนัขสวรรค์ฮุ่นตุ้นไปแล้ว ยังคิดจะมาช่วงชิงอาณาเขตของเขาอีกหรือ

รนหาที่ตาย!

หลังจากนี้จะต้องจัดการเจ้าแน่!

หานเจวี๋ยคิดอย่างเงียบๆ

เขาไม่สามารถสาปแช่งหลี่เสวียนเอ้าในทันทีทันใดได้ เช่นนี้จะโจ่งแจ้งเกินไป

สิบปีผ่านไป

อู้เต้าเจี้ยนหยัดกายลุกขึ้นจากไปอย่างรู้ความ โดยที่หานเจวี๋ยไม่ต้องเอ่ยปาก

เขาหยิบหนังสือแห่งความโชคร้ายออกมา เริ่มสาปแช่งหลี่เสวียนเอ้า

ผ่านไปเจ็ดวัน เขาถึงหยุดการสาปแช่ง

สูญเสียอายุขัยไปทั้งหมดห้าร้อยล้านปี!

เขาปรับสภาวะพลางตรวจดูจดหมายไปด้วย

[จี้เซียนเสินสหายของท่านสังหารบุตรแห่งฟ้าดิน ดวงชะตาเพิ่มพูน]

[หวงจี๋เฮ่าสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากผู้บำเพ็ญนิกายเจี๋ย] x10769

[หลี่เสวียนเอ้าศัตรูคู่แค้นของท่าน เนื่องด้วยการสาปแช่งของท่าน มารในใจปั่นป่วน จิตกระบี่ผันสู่มาร]

[หลี่เต้าคงสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากผู้ทรงพลังแห่งวังเทพ] x8

[หลงเฮ่าศิษย์ของท่านตระหนักรู้มหามรรค เรียนรู้พลังวิเศษ ได้รับดวงชะตามรรคาสวรรค์ชี้ทางเบิกปัญญา]

[หวงจุนเทียนสหายของท่านเข้าใจพลังวิเศษ พลังมรรคเพิ่มพูน]

[มารสวรรค์เบิกฟ้าสหายของท่านยึดร่างสำเร็จ กลายเป็นพระพุทธองค์]

….