บทที่ 337 ยกระดับอาณาเขตเต๋า เจ้านิกายเหริน

บทที่ 337 ยกระดับอาณาเขตเต๋า เจ้านิกายเหริน

“มอบโอกาสวาสนาอะไรกัน ได้เห็นพี่ใหญ่ปลอดภัย ข้าก็สบายใจแล้ว”

หานเจวี๋ยส่ายหน้าพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

จั้งกูซิงแย้มยิ้มกล่าววาจา “โชควาสนานี้ไม่ธรรมดา ทำให้เจ้าข้ามไปสู่ระดับเทพได้”

หืม

คำพูดนี้ฟังคุ้นหูอยู่บ้าง

คล้ายว่าคนแซ่เต้าจะเคยพูดเหมือนกัน

หานเจวี๋ยส่ายหน้าเอ่ยไปว่า “ไม่จำเป็นเลย มหาเคราะห์ไร้ขอบเขตอยู่ตรงหน้า ผลีผลามไขว่คว้าผลประโยชน์ จะเข้าสู่เคราะห์ได้ง่ายๆ”

จั้งกูซิงกลับไม่รู้สึกแปลกใจเลย เขาคาดเดาไว้ก่อนแล้วว่าจะพบกับสถานการณ์เช่นนี้

“โอกาสวาสนานี้ไม่มีอันตราย ตั้งอยู่ในห้วงอวกาศ เกี่ยวข้องใกล้ชิดกับแม่น้ำมรรคกระบี่ เจ้าเป็นผู้พิทักษ์แม่น้ำมรรคกระบี่ เจ้าได้รับโอกาสวาสนานี้ก็ถือว่าคล้อยลมตามน้ำแล้ว”

หานเจวี๋ยฟังความหมายแอบแฝงออก จึงเอ่ยว่า “ในเมื่อเป็นแบบนี้ เช่นนั้นข้าคืนแม่น้ำมรรคกระบี่ให้ท่าน โอกาสวาสนานี้ก็ควรให้ท่านด้วย ถึงอย่างไรข้าก็อยู่ห่างจากระดับเทพไม่ไกลแล้ว”

ว่ากันตามจริง สำหรับเขาแล้วแม่น้ำมรรคกระบี่นับเป็นภาระอยู่บ้าง

ถึงแม้จะได้รู้จักผู้มีพรสวรรค์ด้านมรรคกระบี่ผ่านทางหลิวเป้ยไม่น้อย แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร ได้แค่ทำความรู้จักเท่านั้น

หากอยากสร้างเครือข่ายเส้นสาย ต้องจ่ายค่าตอบแทนไปก่อนอยู่แล้ว จนปัญญาที่หลิวเป้ยก็มีนิสัยขี้ขลาดเช่นกัน ไม่มีทางยอมจ่ายค่าตอบแทนก่อน ขลาดกลัวยิ่งชีพ

จั้งกูซิงถลึงตาใส่เขาแวบหนึ่ง เอ่ยว่า “เจ้าจะกลัวขนาดนี้ไปทำไม แม้แต่ข้าก็ไม่ไว้ใจแล้วหรือ”

หานเจวี๋ยส่ายหน้าตอบไปว่า “มิใช่ไม่ไว้ใจท่าน แต่ถ้าอันตรายมาถึงใช่ว่าพวกเราอยากหลีกหนีก็จะหนีพ้นเลย สิ่งที่ข้าทำได้คือพยายามอยู่ให้ห่างจากความเสี่ยงที่จะพบพานกับภยันอันตราย”

จั้งกูซิงเงียบไป

หานเจวี๋ยก็เงียบเช่นกัน

หลิวเป้ยจ้องมองพวกเขา ไม่เอ่ยอะไร

ผ่านไปครู่หนึ่ง

จั้งกูซิงเปิดปากกล่าว “แล้วไปเถอะ ข้าก็ไม่คิดจะบังคับเจ้าเช่นกัน นอกจากนี้ข้ายังมีเรื่องหนึ่งจะบอกกับเจ้าด้วย”

“เรื่องใด”

“เกี่ยวกับแม่น้ำมรรคกระบี่ แม่น้ำสายนี้ถือกำเนิดขึ้นในยามที่มรรคกระบี่ได้รับการยอมรับจากมรรคาสวรรค์ ผ่านการวิวัฒนาการตามวันเวลาอย่างเชื่องช้า มันกลายเป็นเส้นทางสำหรับผู้บำเพ็ญกระบี่โดยเฉพาะ ผู้พิทักษ์คนแรกก็คือผู้บำเพ็ญกระบี่คนแรกแห่งมรรคาสวรรค์ อันที่จริงเขายังมีชีวิตอยู่ ซ้ำยังแข็งแกร่งอย่างยิ่ง หากว่าเจ้าสามารถพิทักษ์แม่น้ำมรรคกระบี่ไม่ให้ได้รับความเสียหายจากมหาเคราะห์ครานี้ได้ เจ้าจะได้รับการยอมรับจากเขา”

เมื่อจั้งกูซิงกล่าวจบ การแจ้งเตือนสามแถวเด้งขึ้นมาตรงหน้าหานเจวี๋ย

[ตรวจสอบพบว่าท่านได้รับภารกิจพิทักษ์แม่น้ำมรรคกระบี่ ท่านมีตัวเลือกดังต่อไปนี้]

[หนึ่ง รับภารกิจนี้ ปฏิญาณว่าจะทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องแม่น้ำมรรคกระบี่ จะได้รับยอดสมบัติหนึ่งชิ้น ชิ้นส่วนมหามรรคหนึ่งชิ้น]

[สอง ปฏิเสธภารกิจนี้ จะได้รับความเกลียดชังจากผู้บำเพ็ญกระบี่คนแรกแห่งมรรคาสวรรค์ ชิ้นส่วนมหามรรคหนึ่งชิ้น โอกาสยกระดับอาณาเขตเต๋าหนึ่งครั้ง]

หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว

ได้รับความเกลียดชังจากผู้บำเพ็ญกระบี่คนแรกแห่งมรรคาสวรรค์

โอกาสยกระดับอาณาเขตเต๋าหนึ่งครั้ง

ระหว่างสองอย่างนี้…

ตอนนี้อาณาเขตเต๋าสามารถป้องกันการสอดแนมจากพลังจิตระดับต้าหลัวได้ หลังจากยกระดับจะสามารถป้องกันการสอดแนมจากพลังจิตระดับที่เหนือกว่าต้าหลัวได้หรือไม่

หานเจวี๋ยไม่แน่ใจว่าผู้บำเพ็ญกระบี่คนแรกแห่งมรรคาสวรรค์จะแข็งแกร่งแค่ไหน

หานเจวี๋ยแสร้งเอ่ยถามอย่างสงสัยใคร่รู้ “ผู้บำเพ็ญกระบี่คนแรกแห่งมรรคาสวรรค์อยู่นอกชั้นฟ้าที่สามสิบสามใช่หรือไม่”

จั้งกูซิงส่ายหน้า ตอบว่า “ผู้อาวุโสท่านอยู่ที่แดนเทพหวนปัจฉิม”

โอ้

ดูเหมือนน่าจะไม่แข็งแกร่งเท่าปรมาจารย์ลัญจกรสรวง

หานเจวี๋ยกล่าวด้วยสีหน้าขึงขัง “พี่ใหญ่ ในเมื่อท่านรู้จักผู้อาวุโส เหตุใดไม่รับช่วงดูแลแม่น้ำมรรคกระบี่ต่อเล่า ข้าไม่ได้เรื่องจริงๆ ข้าขี้ขลาดเกินไป อีกอย่างข้าก็เป็นคนของวังสวรรค์ หากวังสวรรค์เข้าสู่เคราะห์ แล้วข้ารับหน้าที่เป็นผู้พิทักษ์แม่น้ำมรรคกระบี่คนต่อไป เกรงว่าจะชักนำความวุ่นวายมาให้แม่น้ำมรรคกระบี่ เรื่องนี้ยกให้ท่านจะดีกว่า”

จั้งกูซิงหรี่ตาพลางเอ่ย “นี่เจ้ากำลังปฏิเสธอยู่หรือ”

หานเจวี๋ยยิ้มขมขื่นพลางอธิบาย “พี่ใหญ่ ข้าทำไม่ไหวจริงๆ หากเป็นในยามปกติทั่วไปข้าต้องช่วยแน่ แต่ตอนนี้คือมหาเคราะห์ไร้ขอบเขต อีกอย่างตำแหน่งผู้พิทักษ์แม่น้ำมรรคกระบี่นี้ ข้าเองไม่ได้ต้องการเลยแต่ก็ถูกท่านบังคับให้รับเอาไว้ หลังจากท่านถูกจับตัวไป ข้าก็รู้สึกอกสั่นขวัญแขวนมาโดยตลอด หากสามารถคืนแม่น้ำมรรคกระบี่ให้ท่านได้ในสภาพที่สมบูรณ์ไม่บุบสลาย ข้าก็รู้สึกว่าข้าพยายามได้อย่างเต็มที่แล้ว”

[ท่านปฏิเสธภารกิจนี้ ได้รับชิ้นส่วนมหามรรคหนึ่งชิ้น โอกาสยกระดับอาณาเขตเต๋าหนึ่งครั้ง]

[เริ่มยกระดับอาณาเขตเต๋า]

หานเจวี๋ยรู้สึกวิตกขึ้นมาแล้ว

ผู้ทรงพลังท่านนั้นคงไม่เกลียดชังต่อเขาจริงๆ กระมัง

[หลี่มู่อีเกิดความเกลียดชังในตัวท่าน ระดับความเกลียดชังในขณะนี้คือ 1 ดาว]

แค่ดาวเดียว ค่อยยังชั่ว!

เดิมพันถูกข้างแล้ว!

เรื่องแค่นี้เอง หานเจวี๋ยคิดไว้แต่แรกแล้วว่าผู้ทรงพลังไม่มีทางอยากสังหารเขาด้วยสาเหตุเช่นนี้เป็นแน่