บทที่ 34 จอมมารระดับสุญตา

บทที่ 34 จอมมารระดับสุญตา หานเจวี๋ยรีบกดเปิดดูค่าความสัมพันธ์

[เซียวเอ้อร์: ระดับสุญตาขั้นสอง เนื่องจากท่านสังหารต้วนทงเทียนหุ่นเชิดของเขา จึงเต็มไปด้วยความแค้นต่อท่าน เกลียดชังจนอยากเลาะกระดูกหลอมวิญญาณท่าน ระดับความเกลียดชังในขณะนี้คือ 5 ดาว]

ระดับสุญตาขั้นสอง?

แม่เจ้า!

ยังมีรุ่นอาวุโสกว่าจริงๆ ด้วย!

หานเจวี๋ยหมดคำจะพูด

ระดับหลอมปราณ สร้างฐาน รวมแก่นปราณ ปราณก่อกำเนิด เปลี่ยนวิญญาณ สุญตา รวมกายา ฝ่าด่านเคราะห์ และมหายาน!

นี่เป็นขอบเขตพลังของแดนบำเพ็ญพรต ยิ่งระดับสูงยิ่งทะลวงได้ยาก

ระดับเปลี่ยนวิญญาณยังกำราบทั้งสำนักหยกพิสุทธิ์ได้ ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงระดับสุญตาเลย

‘จบเรื่องนี้แล้วต้องรีบปิดด่านฝึกฝน ต้องสำเร็จระดับเปลี่ยนวิญญาณในเร็ววัน!’

หานเจวี๋ยคิดเงียบๆ

ในเวลานี้เอง

เงาร่างหนึ่งปรากฏออกมาจากแม่เหล็กทมิฬตามธรรมชาติ

คนผู้นี้อยู่ในสภาพจิตดั้งเดิมเช่นกัน ใบหน้าอัปลักษณ์ดุจผีร้าย คล้ายกับถูกไฟไหม้และผ่านการหมักด้วยพิษร้ายแรง แผลเป็นเกาะติดกันเป็นรอยแผลกระดํากระด่าง รูปร่างสูงใหญ่ต่างจากคนทั่วไป

“สหายเต๋ามีพลังวิเศษดีแท้ ปราณก่อกำเนิดสังหารเปลี่ยนวิญญาณ ทำให้ข้าได้เปิดโลกทัศน์แล้ว!”

คนผู้นี้กล่าวขึ้นอย่างไม่น่าไว้ใจ

หานเจวี๋ยยกกระบี่ขึ้นมา

“ช้าก่อน! ค่อยๆ พูดค่อยๆ จากัน!” สีหน้าของฝ่ายตรงข้ามเปลี่ยนไป รีบผ่อนท่าทีลง

หานเจวี๋ยจำคนผู้นี้ได้

นี่คือเซียวเอ้อร์ที่ตนล่วงเกินเมื่อสักครู่นั่นเอง ภาพประจำตัวในค่าความสัมพันธ์กับตัวจริงอัปลักษณ์พอๆ กัน

หานเจวี๋ยถามขึ้น “ท่านเป็นใคร?”

เซียวเอ้อร์รีบยืดอกกล่าวอย่างหยิ่งทะนง “ข้าคือผู้อาวุโสเซียวเอ้อร์แห่งสำนักมารปีศาจแดนเหนือ เจ้าทำลายแผนการของข้า แต่ขอแค่เจ้าก้มหัวยอมรับผิด ข้าจะไม่ถือโทษเอาเรื่องเจ้า ข้าเป็นถึงยอดผู้บำเพ็ญระดับสุญตา การสังหารเจ้านั้นง่ายดายเหมือนบี้มดปลวกตัวหนึ่ง ไม่เสียแรงสักนิด”

หลี่ชิงจื่อสบตากับผู้อาวุโสสูงสุด ต่างก็มองเห็นความตื่นตกใจฉายในแววตาของอีกฝ่าย

“มิน่าเล่าลัทธิมารฟ้ามืดถึงได้ลอบทำร้ายแดนหมื่นปีศาจ ที่แท้เป็นฝีมือของสำนักมารปีศาจนี่เอง!” หลี่ชิงจื่อกัดฟันกรอด

ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวนิ่งๆ ว่า “นับจากวันนี้ไป ลัทธิมารฟ้ามืดน่าจะถูกลบชื่อทิ้งแล้ว”

อีกด้านหนึ่ง

หานเจวี๋ยถามอย่างสงสัย “เหตุที่ต้วนทงเทียนถ่วงเวลาเมื่อครู่ หรือว่าจะทำเพราะท่าน”

เซียวเอ้อร์แค่นเสียง “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว เจ้าคนไร้ประโยชน์นั่นบอกข้าว่าสำนักหยกพิสุทธิ์ไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของมันได้ ให้ข้า…ช่างเถอะ เจ้าจะสำนึกผิดหรือไม่”

หานเจวี๋ยจับจ้องเซียวเอ้อร์ ตอบอย่างจริงจังว่า “ข้ากำลังคิดว่าจะฆ่าเจ้าดีหรือไม่”

เซียวเอ้อร์ชักสีหน้า

เขาเอ่ยอย่างเดือดดาล “เจ้าคิดจะล่วงเกินสำนักมารปีศาจรึ เจ้าคิด…”

ยังพูดไม่ทันจบ เขาก็กลายร่างเป็นรุ้งสายหนึ่งพุ่งไปยังริมขอบฟ้า

หานเจวี๋ยกำลังจะลงมือ ไม่นึกว่าเขาจะชิงหลบหนีไปเสียก่อน

จะลงมืออีกครั้งก็ตามไม่ทันแล้ว

“สมกับที่เป็นผู้อาวุโส การตอบสนองเร็วกว่าข้าเสียอีก”

หานเจวี๋ยถอนหายใจเอ่ย จุดนี้ควรค่าให้เขาเรียนรู้ไว้

เขาหันกายบินไปด้านหลังเซียนซีเสวียน ก่อนกระตุ้นพลังรักษาบาดแผลให้นาง

เซียนซีเสวียนเหลือบมองหานเจวี๋ยด้วยหางตา พบว่าหลังจากสังหารต้วนทงเทียน หานเจวี๋ยกลับไม่ตื่นตระหนกเท่าใด หนำซ้ำยังเป็นเหมือนที่ผ่านมา ดูสงบนิ่งยิ่งนัก

จู่ๆ นางก็มองหานเจวี๋ยไม่ออกอีก

ที่แท้เขาไม่ได้ขี้ขลาด เพียงแค่ไม่อยากถูกรบกวนและขัดจังหวะการบำเพ็ญจริงๆ

“เจ้าหนุ่มหาน อย่ามัวแต่ช่วยอาจารย์ของเจ้า รีบตามไปสังหารศัตรู กำจัดผู้บำเพ็ญสายมารของลัทธิมารฟ้ามืดให้สิ้นซากเสีย!” หลี่ชิงจื่อกล่าวเร่งเร้า

หานเจวี๋ยเอ่ยตอบ “ไม่ได้ ท่านอาจารย์สำคัญที่สุด”

ตลกน่า

ถ้าหากเขาล้างบางลัทธิมารฟ้ามืดด้วยพลังของตนเองคนเดียว เช่นนั้นก็ต้องมีชื่อเสียงกระฉ่อนน่ะสิ

ยิ่งโด่งดังมากเท่าไร ศัตรูก็มากขึ้นเท่านั้น

กระทั่งจะมีคนมากมายอยากท้าสู้ด้วย

หานเจวี๋ยไม่อยากพบเจอเหตุการณ์เช่นนั้น แค่ช่วยสำนักหยกพิสุทธิ์ให้รอดพ้นจากหายนะครั้งนี้ก็พอ ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเขา

หลี่ชิงจื่อนิ่งงัน

เซียนซีเสวียนโค้งมุมปากเล็กน้อย

ผู้อาวุโสคนอื่นต่างมองเซียนซีเสวียนด้วยความอิจฉา มีศิษย์เช่นนี้แล้วยังจะต้องการสิ่งใดอีก?

“สหายเต๋า บอกความจริงมาเถิด เจ้าเป็นใครมาจากไหนกันแน่ ตบะระดับเจ้า ไม่ใช่ศิษย์ที่ได้รับการฝึกฝนจากสำนักหยกพิสุทธิ์เราแน่นอน”

ผู้อาวุโสคนหนึ่งกล่าวขึ้น ถามไถ่ข้อสงสัยในใจของทุกคน

หานเจวี๋ยตอบว่า “พบพานคือโชคชะตาไยต้องเคยรู้จักกัน พวกท่านรู้เพียงข้าเป็นศิษย์ของสำนักหยกพิสุทธิ์ และข้าจะไม่ทำอันตรายแก่สำนักหยกพิสุทธิ์ก็พอ”

ทุกคนพยักหน้าเมื่อได้ยินเช่นนั้น

ใครบ้างไม่มีอดีตที่ไม่อยากเอ่ยถึง

ในขณะเดียวกันนั้น

ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ของลัทธิมารฟ้ามืดก็ตามมาถึง