บทที่ 365 ลัทธิอันธการสวามิภักดิ์

บทที่ 365 ลัทธิอันธการสวามิภักดิ์

คำสาปแช่งและแรงกรรมต่างโน้มเอียงเข้าหาหลักกรรม ล้วนเป็นพลังล่องลอยไร้รูปลักษณ์และสีสัน ยากจะมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

มีบัวดำล้างโลกาสามสิบหกวัฏจักรคอยช่วยเหลือ หานเจวี๋ยก็ไม่ได้รับความทรมานจากพลังคำสาปแช่งอีกต่อไป

เขานับนิ้วทำนาย แต่ก็ไม่สามารถทำนายต้นตอที่มาของแรงสาปแช่งนี้ได้

ดูเหมือนอีกฝ่ายก็กลัวจะถูกจับได้เช่นกัน ทุกคนต่างเลียนแบบข้าอยู่

หานเจวี๋ยคิดด้วยความรู้สึกดูถูก ลอบเอ่ยว่า “สาปใครไม่สาป เจ้าดันมาสาปแช่งข้า!”

‘ข้าอยากรู้ว่าเป็นใครที่สาปแช่งข้า!’

[จำเป็นต้องหักอายุขัยหนึ่งร้อยล้านปี จะดำเนินการต่อหรือไม่]

‘ดำเนินการต่อ!’

ช่วงนี้อายุขัยถูกถลุงไปมากมาย แต่ก็ยังห่างไกลจากหลักเศษมากนัก หานเจวี๋ยจึงใช้อย่างไม่กลัวเปลืองเลย

จากนั้นหานเจวี๋ยรู้สึกวิงเวียนตาลาย จิตรับรู้โผล่ไปถึงสถานที่แห่งหนึ่ง

เขาลืมตามอง พบว่าตนอยู่ในถ้ำใต้ดินแห่งหนึ่ง เบื้องหน้าร่างหนึ่งกำลังถือหนังสือสาปแช่งคนเล่มหนึ่งเอาไว้

คนผู้นี้ก็คือเซวี่ยหมิงเหอ

หานเจวี๋ยคุ้นเคยกับหน้าตาของเขายิ่งนัก ถึงอย่างไรเจ้าหมอนี่ก็เป็นแกนนำเผ่าพันธุ์โบราณมากมายก่อตั้งลัทธิอันธการขึ้นมา

ไอ้ลูกหมา!

แม้แต่เจ้าลัทธิเจ้าก็ยังกล้าสาป เจ้าไม่ตายแล้วใครจะตาย

เพลิงโทสะแผดเผาหานเจวี๋ย

เวลานี้เอง จู่ๆ เขาได้ยินเซวี่ยหมิงเหอเอ่ยพึมพำกับตัวเองว่า “เจ้าแดนต้องห้ามอันธการ ท่านสัมผัสได้หรือยังขอรับ หวังว่าท่านจะมองเห็นข้านะขอรับ!”

หมายความว่าอย่างไรกัน

หานเจวี๋ยรู้สึกแปลกใจ เหตุที่เซวี่ยหมิงเหอสาปแช่งเขา เพราะอยากดึงดูดความสนใจของเขางั้นหรือ

ช้าก่อน!

เซวี่ยหมิงเหอรู้ได้อย่างไรว่าเขาคือเจ้าแดนต้องห้ามอันธการ

บรรดาผู้ยิ่งใหญ่อย่างจักรพรรดิปีศาจ จู่ถูและบรรพชนพุทธมรรคาสวรรค์ยังไม่รู้เลย แล้วเขารู้ได้อย่างไร

ฉากเหตุการณ์พังทลายลง หานเจวี๋ยกลับคืนสู่ถ้ำเทวาฟ้าประทาน

เขาเอ่ยถามต่อ ‘เซวี่ยหมิงเหอรู้หรือไม่ว่าข้าคือเจ้าแดนต้องห้ามอันธการ’

[ไม่รู้]

หนนี้ระบบกลับไม่ได้หักอายุขัย

หานเจวี๋ยอดครุ่นคิดต่อไม่ได้ เป็นเพราะอะไรกัน

เพราะเป็นปัญหาที่เกี่ยวข้องกับกรรมของตัวเอง จึงไม่ถูกหักอายุขัยใช่หรือไม่

น่าจะไม่ถูกต้องสักเท่าไรนัก

หรือนี่จะเป็นบริการสมนาคุณจากที่จ่ายไปเมื่อครู่นี้

หานเจวี๋ยคิดไม่ออก จึงคร้านจะคิดต่อแล้ว เขาเริ่มใคร่ครวญถึงเรื่องของเซวี่ยหมิงเหอแทน

ไม่นานนักแรงสาปแช่งก็เลือนหายไป

ชัดเจนยิ่งนักว่าเซวี่ยหมิงเหอไม่ได้พุ่งเป้ามาที่เขาแล้ว

แต่เหตุใดถึงต้องสาปแช่งเขาด้วยเล่า

หานเจวี๋ยจึงนึกถึงกลุ่มอำนาจที่มีกรรมเกี่ยวพันกับตัวเขาขึ้นมา หรือว่าเซวี่ยหมิงเหอกำลังสาปแช่งวังสวรรค์หรือไม่ก็เผ่าเอกาอยู่

หานเจวี๋ยเอ่ยถามในใจอีกครั้ง ‘เหตุใดเซวี่ยหมิงเหอจึงสาปแช่งข้า’

[จำเป็นต้องหักอายุขัยห้าสิบล้านปี จะดำเนินการต่อหรือไม่]

‘ดำเนินการต่อ!’

[เขากำลังสาปแช่งวังสวรรค์]

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง

หานเจวี๋ยหยิบหนังสือแห่งความโชคร้ายขึ้นมาทันที เริ่มสาปแช่งเซวี่ยหมิงเหอ

ถึงแม้มีแนวโน้มสูงมากว่าเซวี่ยหมิงเหอจะเป็นแฟนคลับตัวยงของเขา แต่เมื่อคุกคามวังสวรรค์ เขาก็จำเป็นต้องลงมือ

หานเจวี๋ยเตรียมแลกอายุขัยหนึ่งพันล้านปีเพื่อตักเตือนเซวี่ยหมิงเหอเล็กน้อย

….

ผ่านไปหลายวัน

ภายในถ้ำใต้ดิน

ครืน….

พลังอันน่าหวาดหวั่นสั่นสะเทือนจนถ้ำใต้ดินโยกไหวอย่างรุนแรง เซวี่ยหมิงเหอกำลังนั่งสมาธิโคจรพลังอยู่ สีหน้าเขาซีดเซียวอย่างยิ่ง

เขากำลังเผชิญกับคำสาปอยู่!

“เป็นเจ้าแดนต้องห้ามอันธการแน่นอน!”

เซวี่ยหมิงเหออกสั่นขวัญผวา เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสกับแรงสาปแช่งอันแสนทรงพลังเช่นนี้

มีเพียงแรงสาปแช่งเช่นนี้ที่สามารถบีบคั้นจักรพรรดิปีศาจและบรรพชนพุทธมรรคาสวรรค์จนบ้าคลั่งได้

ด้วยเหตุนี้จึงมีเพียงเจ้าแดนต้องห้ามอันธการแล้ว!

เซวี่ยหมิงเหอไม่เพียงแต่ไม่หวาดกลัวเท่านั้น กลับรู้สึกตื่นเต้นยิ่งนัก