บทที่ 37 ปราณก่อกำเนิดขั้นสี่ ค้ำฟ้าเสมือนพสุธา

บทที่ 37 ปราณก่อกำเนิดขั้นสี่ ค้ำฟ้าเสมือนพสุธา หานเจวี๋ยรับขนวิหคสีชาดมา และส่งพลังจิตเข้าไปตรวจสอบด้านใน

เพียงไม่นาน เขาก็รับรู้ได้ถึงพลังอันแข็งแกร่งที่ต้านทานพลังจิตของเขาไว้

ดูท่าคงต้องใช้พลังจิตระดับเปลี่ยนวิญญาณถึงจะฝ่าเข้าไปได้

หยางเทียนตงมีความประทับใจต่อเขาในระดับ 3 ดาว น่าจะไม่หลอกเขา

“เช่นนั้นอาจารย์จะรับไว้ เจ้าฝึกฝนพลังวิญญาณสักสิบปีก่อน อาจารย์ชอบคนมุมานะฝึกฝน หากเจ้าทำผลงานได้ดี อาจารย์จะถ่ายทอดวิชาเวทให้”

หานเจวี๋ยเอ่ยปาก พอได้ยินเช่นนี้ หยางเทียนตงรีบกล่าวขอบคุณทันที

หานเจวี๋ยชี้ไปด้านข้างแล้วบอกว่า “เจ้าหาที่นั่งฝึกบำเพ็ญเถอะ”

จากนั้นหานเจวี๋ยก็หลับตาลง เริ่มฝึกฝนต่อ

หยางเทียนตงลุกขึ้นมาหามุมหนึ่งแล้วนั่งลงไป

เขาไม่กล้ามองหานเจวี๋ย ด้วยเกรงว่าจะเป็นการล่วงเกิน จากนั้นจึงรีบเริ่มการฝึกฝน

ไม่นาน เขาก็พบว่าพลังวิญญาณในถ้ำเทวาแห่งนี้หนาแน่นมาก

เป็นสถานที่ที่เหมาะสำหรับการบำเพ็ญเซียนยิ่งนัก!

……

ตั้งแต่ค่ายกลรวมวิญญาณกับของล้ำค่าฟ้าดินชุดใหม่เพิ่มเข้ามาในถ้ำเทวา พลังวิญญาณในถ้ำเทวาก็หนาแน่นมากกว่าเดิม ความเร็วในการฝึกฝนของหานเจวี๋ยก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

พริบตาเดียว เวลาก็ผ่านไปสิบปี

ตบะของหานเจวี๋ยบรรลุระดับปราณก่อกำเนิดขั้นสี่

ความเร็วของการทะลวงขั้นระดับนี้เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปมาก

หากยึดตามความเร็วในการฝึกฝนนี้ การทะลวงระดับเปลี่ยนวิญญาณนับว่าอยู่ไม่ไกลแล้ว

หานเจวี๋ยลืมตาขึ้น

ในช่วงเวลาสิบปีที่หยางเทียนตงอยู่ที่นี่ ตบะได้บรรลุถึงระดับสร้างฐานขั้นหกแล้ว

สิบปีกับหกขอบเขตพลังเล็กๆ

ระดับความเร็วในการทะลวงขั้นไม่เลวเลย

นับว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์จริงๆ!

หานเจวี๋ยเอ่ยปากว่า “ศิษย์ข้า”

หยางเทียนตงสะดุ้งตื่นโดยพลัน รีบคุกเข่าคารวะหานเจวี๋ย

“สิบปีมานี้รู้สึกอย่างไรบ้าง” หานเจวี๋ยถาม

หยางเทียนตงเอ่ยตอบ “ได้ประโยชน์ไม่น้อยเลยขอรับ ไม่เพียงแต่ตบะจะเพิ่มขึ้น ทั้งยังรู้ซึ้งในหลักธรรมอีกมาก”

‘สวรรค์!

เป็นเวลาตั้งสิบปีแล้ว!’

หยางเทียนตงคร่ำครวญในใจ

เวลาสิบปีนี้ เขาสิ้นหวังไปไม่รู้กี่ครั้ง

แต่เขาคิดว่านี่เป็นการทดสอบของหานเจวี๋ย ไม่อาจหย่อนยานได้

หากแม้แต่ด่านแรกยังไม่อาจข้ามผ่านได้ หานเจวี๋ยคงไม่มีทางรับเขาเป็นศิษย์สืบทอดอย่างแน่นอน

หานเจวี๋ยเลิกคิ้วขึ้น เจ้าหมอนี่ยังรู้ซึ้งในหลักธรรมด้วย?

‘โอ้อวดนัก!

ข้าปิดด่านฝึกฝนมาร้อยกว่าปี ยังไม่เห็นเข้าใจอะไรเลย’

หานเจวี๋ยคิดว่าจำเป็นต้องขัดเกลาสักหน่อย “ออกไปทำภารกิจเถอะ ข้าจำได้ว่าหอภารกิจของสำนักมีลำดับแสดงแต้มคุณูปการประจำเดือนอยู่ รอเจ้าได้ขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของเดือนแล้วค่อยกลับมา”

เมื่อหยางเทียนตงได้ยิน ก็พลันลุกขึ้นมา

พอลุกขึ้นก็เกือบจะล้มลง

นั่งมานานถึงสิบปี ร่างกายส่วนล่างของเขาแข็งไปหมดแล้ว

เขารีบโค้งคารวะแล้วหมุนตัวจากไป

หานเจวี๋ยโบกมือเปิดประตูถ้ำ

หลังจากหยางเทียนตงจากไป หานเจวี๋ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนนำโอสถจิตนึกคิดที่ได้มาตอนสังหารระดับเปลี่ยนวิญญาณก่อนหน้านี้ออกมา

โอสถจิตนึกคิดใช้เพิ่มความแข็งแกร่งของพลังจิตโดยเฉพาะ

หลังจากพลังจิตแข็งแกร่งแล้ว เขาจะได้ลองใช้ขนวิหคสีชาดที่หยางเทียนตงมอบให้เสียหน่อย

โอสถในขวดมีทั้งหมดเก้าเม็ด หานเจวี๋ยนรีบกินเข้าไปทันที

หลังกินโอสถจิตนึกคิดเข้าไป หานเจวี๋ยรู้สึกเวียนหัวในทันใด

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด

แต่พอเขารู้สึกตัวขึ้นมา ก็พบว่าพลังจิตของตัวเองแข็งแกร่งขึ้นเป็นเท่าตัว

เขารู้สึกตื่นเต้นดีใจอย่างอดไม่ได้

โอสถนี้สุดยอดอยู่บ้างจริงๆ!

หานเจวี๋ยกินโอสถนั้นเรื่อยมา

ครึ่งเดือนต่อมา

โอสถจิตนึกคิดทั้งเก้าเม็ดถูกกินจนหมด ผลลัพธ์ที่ได้ยอดเยี่ยมมาก พลังจิตของเขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว

แกร่งกว่าเดิมมากกว่าสิบเท่า!

ยิ่งกินโอสถมากเท่าไร ผลลัพธ์ก็ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น ช่างมหัศจรรย์ยิ่งนัก

หานเจวี๋ยนำขนวิหคสีชาดออกมาอีกครั้ง และส่งจิตเข้าไปด้านใน

ตู้ม!

แรงต้านทานอันแข็งแกร่งปรากฏออกมาอีกครั้ง!