บทที่ 374 นิกายเจี๋ยเข้าสู่เก้าขุมนรก วังสวรรค์เผ่าปีศาจ

บทที่ 374 นิกายเจี๋ยเข้าสู่เก้าขุมนรก วังสวรรค์เผ่าปีศาจ

‘ข้าอยากรู้ว่าในมหาเคราะห์ครั้งนี้ สิงหงเสวียนจะตายหรือไม่’

หานเจวี๋ยสาปแช่งพลางนึกคำถามไปด้วยเงียบๆ

สิงหงเสวียนนับเป็นผู้บำเพ็ญคนแรกที่หานเจวี๋ยได้รู้จัก นอกเหนือไปจากผู้เฒ่าเถี่ย แต่ก่อนนางมักจะมอบทรัพยากรให้หานเจวี๋ยเป็นประจำ น้ำใจในส่วนนี้เขาจดจำไว้ในใจมาโดยตลอด

แม้ว่าภายหลังจะมียอดสตรีที่งดงามกว่าสิงหงเสวียนปรากฏตัวขึ้น ทว่าในใจของหานเจวี๋ย สถานะของนางไม่เคยถูกสั่นคลอนเลย

[จำเป็นต้องหักอายุขัยสิบล้านปี จะดำเนินการต่อหรือไม่]

ดำเนินการต่อ!

แค่สิบล้านเท่านั้น ค่าตัวของภรรยาคนนี้น้อยมากจริงๆ

อักษรสองคำเด้งขึ้นตรงหน้าหานเจวี๋ย

[ต้องตาย]

หานเจวี๋ยร้องในใจว่าแย่แล้ว

เขาถามต่อไป ‘ข้าอยากรู้ว่านางต้องตายด้วยน้ำมือผู้ใด’

[จำเป็นต้องหักอายุขัยสิบล้านปี จะดำเนินการต่อหรือไม่]

ดำเนินการต่อ!

จิตรับรู้ของหานเจวี๋ยวิงเวียนพร่าเลือน เขามาโผล่ในภาพลวงตาวิวัฒนาการแล้ว

เขาลืมตาขึ้น พบว่าตนอยู่ในตำหนักใหญ่ที่โอ่อ่างดงามหลังหนึ่ง สิงหงเสวียนในชุดภูษาทองปักลายหงส์และมังกรนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร

หลังจากกลับชาติมาเกิดรูปโฉมของนางก็งดงามยิ่งกว่าเดิม หว่างคิ้วแฝงความเย็นชา มีบารมีอันน่าเกรงขามอย่างหนึ่งของผู้เป็นจักรพรรดิ เส้นผมสีดำเกล้าเป็นมวย ทั้งปากทั้งตาล้วนทาสีแดง สายตาของนางจับจ้องอยู่ที่ประตูตำหนัก

มองเห็นสตรีนางหนึ่งค่อยๆ เดินเข้ามา

นี่มิใช่อู้เต้าเจี้ยนหรอกหรือ

ไม่ถูกสิ!

ไท่ซู่เทียน!

ไท่ซู่เทียนสวมชุดดำ ในมือถือกระบี่หยกเขียวเล่มหนึ่งไว้ เดินเข้าตำหนักมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

สิงหงเสวียนเปิดปากถาม “นี่คือความประสงค์ของเขาหรือ”

ไท่ซู่เทียนเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เจ้าเข้าสู่เคราะห์ เขาต้องการตัดกรรม เจ้าจะต่อต้านความประสงค์ของเขาหรือ”

สิงหงเสวียนขมวดคิ้ว ดวงตาเผยแววตาเศร้าหมองออกมา

นางสูดหายใจลึกๆ คราหนึ่ง สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ กล่าวว่า “ที่ข้ามีวันนี้ได้ ล้วนเป็นเพราะเขา หากเขาประสงค์ให้ข้าตาย ข้าก็จะตาย”

นางหลับตาลง เอ่ยสั้นๆ “มาเถอะ”

ไท่ซู่เทียนยกกระบี่ขึ้น แสงกระบี่ส่องวาบ ฉากเบื้องหน้าหานเจวี๋ยพังทลายลง

จิตรับรู้ของหานเจวี๋ยกลับสู่ความเป็นจริง เขาขมวดคิ้วแน่น

ไท่ซู่เทียนสวมรอยเป็นอู้เต้าเจี้ยน แปลงสาส์นไปสังหารสิงหงเสวียนอย่างนั้นหรือ

มารดามันเถอะ!

โชคดีที่เขาวิวัฒนาการดูล่วงหน้า มิเช่นนั้นโศกนาฏกรรมน้ำเน่าเช่นนี้ต้องตกอยู่ที่ตัวเขาแน่นอน

ไม่ได้การแล้ว!

ไท่ซู่เทียนคนนี้เก็บเอาไว้ไม่ได้แล้ว!

หานเจวี๋ยตัดสินใจนำไท่ซู่เทียนมาใส่ไว้ในบัญชีรายชื่อคนที่ต้องสาปแช่งในทุกสิบปี

‘เห็นทีว่าถึงข้าจะไม่เข้าสู่เคราะห์ เคราะห์ก็เข้าครอบงำคนรอบกายข้าอยู่ดี’

หานเจวี๋ยคิดเงียบๆ เขารู้สึกกดดันมากจริงๆ

ถึงจะไม่เข้าสู่เคราะห์ แต่ก็ต้องต่อสู้กับสวรรค์

หรือนี่จะเป็นความอับจนหนทางของผู้แข็งแกร่ง?

หานเจวี๋ยถอนหายใจคราหนึ่ง สาปแช่งต่อไป

หนึ่งเดือนผ่านไป เขาสาปแช่งศัตรูทั้งหมดเสร็จแล้ว จากนั้นก็เริ่มฝึกบำเพ็ญต่อ

….

ชั่วพริบตาเดียวก็ผ่านไปสิบสองปี

แดนชำระบาปเก้าขุมที่ราวกับถูกหยุดเวลาเอาไว้ ตอนนี้ความโกลาหลได้มาเยือนแล้ว จู่ๆ ก็มีรอยแยกขนาดใหญ่ที่ถูกฉีกกระชากให้เปิดออกในมุมหนึ่งของพื้นที่อันมืดดำ มีเงาร่างเหาะเข้ามาทีละร่างๆ ในบรรดานั้นมีหลายคนที่แบกเกาะขนาดใหญ่ไว้ เสียงดังกึกก้องกัมปนาท ตระการตาอย่างยิ่ง

หานเจวี๋ยรู้สึกตื่นตระหนก ไม่ใช่เพียงเขาเท่านั้น พวกจินกังนู่และเจียงอี้ต่างก็รับรู้ถึงการมาเยือนอันยิ่งใหญ่เอิกเกริกได้

“ห้ามทุกคนออกจากเกาะนี้! อย่าได้แผ่จิตรับรู้และพลังจิตออกไป!”

หานเจวี๋ยเอ่ยสั่งการทันที เขาเองก็ไม่กล้าไปสอดแนมเช่นกัน ด้วยเกรงว่าจะเป็นการเผยตำแหน่งของตนเอง

เป็นกลุ่มอิทธิพลใดกันแน่ที่เข้ามา

หานเจวี๋ยเอ่ยถามในใจทันที

[จำเป็นต้องหักอายุขัยหนึ่งร้อยล้านปี จะดำเนินการต่อหรือไม่]

ดำเนินการต่อ!

[นิกายเจี๋ย]

นิกายเจี๋ย?

หัวคิ้วของหานเจวี๋ยขมวดเข้าหากัน

ในเวลาเดียวกันนี้