บทที่ 376 ความฝันอันธการ ฉายาทางธรรมของหานเจวี๋ย

บทที่ 376 ความฝันอันธการ ฉายาทางธรรมของหานเจวี๋ย

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดหานเจวี๋ยก็รังสวรรค์พลังวิเศษยอดมรรควิถีที่เขาต้องการได้

เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ม่านตาทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็นสีม่วง

“เรียกพลังวิเศษนี้ว่าความฝันอันธการแล้วกัน”

เขาพึมพำกับตัวเอง เขาต้องการใช้พลังวิเศษนี้ให้กลายเป็นฝันร้ายของเหล่าศัตรู!

ขอเพียงอยู่ภายใต้มหามรรค หานเจวี๋ยก็ใช้ความฝันอันธการไปเข้าฝันได้ ขณะเดียวกันก็ทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถสืบสาวมาถึงตนได้ ไม่มีบ่วงกรรมพัวพัน

หากว่าอีกฝ่ายตบะอ่อนด้อยกว่าเขา เขาถึงขั้นที่สามารถสังหารศัตรูในความฝันได้

พลังวิเศษนี้ช่างเป็นพลังที่วิเศษจริงๆ มหามรรคช่างเป็นของดีสมราคานัก!

สมกับเป็นพลังวิเศษที่ถือกำเนิดขึ้นจากการหลวมรวมของเก้าชิ้นส่วนมหามรรค!

ด้วยความหวาดระแวง หานเจวี๋ยจึงเอ่ยถามในใจ ‘หากข้าใช้ความฝันอันธการ จะถูกอริยะจับได้หรือไม่’

[จำเป็นต้องหักอายุขัยหนึ่งพันล้านปี จะดำเนินการต่อหรือไม่]

ทำไมแค่ถามถึงพลังวิเศษก็ต้องจ่ายอายุขัยด้วยล่ะ

หานเจวี๋ยแอบบ่น ไม่เข้าใจกฏเกณฑ์ในการหักอายุของระบบวิวัฒนาการเลย

ช่างเถอะ ก็แค่พันล้านปีเท่านั้น

หานเจวี๋ยเลือกดำเนินการต่อ

[อริยะมรรคาสวรรค์จะไม่สามารถจับได้ แต่หากเข้าฝันอริยะระดับมหามรรค อริยะระดับมหามรรคจะจับได้ หากเข้าฝันสิ่งมีชีวิตที่อยู่ต่ำกว่าระดับอริยะลงไป ไม่ว่าจะเป็นผู้วิเศษเช่นใดก็ไม่สามารถสืบสาวได้]

หือ?

มีอริยะระดับมหามรรคด้วยหรือ

หรือว่าจะเป็นนักพรตเต๋าผู้หลุดพ้นเหมือนปรมาจารย์ลัญจกรสรวง

หรือเป็นอย่างจู่ถู

หานเจวี๋ยไม่เข้าใจเลย แต่ก็ไม่เป็นไร เขาไม่ได้จะเข้าฝันอริยะสักหน่อย จะกลัวอะไร

ส่วนผู้ใดคืออริยะระดับมหามรรค เขาก็คร้านจะวิวัฒนาการดู

ถึงแม้อายุขัยจะยืนยาว แต่ก็ไม่อาจใช้สุรุ่ยสุร่ายได้ ต้องเก็บไว้พิฆาตศัตรู

หานเจวี๋ยมองอายุขัยแวบหนึ่ง พบว่าการตระหนักรู้ในพลังวิเศษระดับมหามรรคครั้งนี้ใช้เวลาถึงห้าปี

เขาสงบสติอารมณ์ลง เริ่มพิจารณาว่าจะจะนำไปทดลองกับผู้ใดก่อน

ใช่แล้ว!

นิกายเจี๋ยเข้ามาสู่แดนชำระบาปเก้าขุมมิใช่หรือ ไปสอบถามข่าวจากจิ่งเทียนกงได้พอดี

หลังจากพักผ่อนสักครู่หนึ่ง หานเจวี๋ยก็เริ่มใช้ความฝันอันธการ

รูปพรรณสัณฐานของจิ่งเทียนกงผุดขึ้นมาในสมองเขา หานเจวี๋ยเตรียมจะเข้าฝันอีกฝ่าย

….

ภายในอารามเต๋า

จิ่งเทียนกงนั่งสมาธิบำเพ็ญอยู่ ไม่ทันรู้ตัว จิตรับรู้เขาก็เริ่มพร่าเบลอ

ทันทีที่เขารู้สึกตัว ก็พบว่าตนอยู่บนยอดเขาแห่งหนึ่ง โอบล้อมด้วยเขาเขียวธารใส ลมกระจ่างพัดโชย

จิ่งเทียนกงรู้สึกประหลาดใจ ที่นี่คือที่ไหนกัน

เขาหันไปตามสัญชาตญาณ พลันมองเห็นเงาดำร่างหนึ่ง ทำเอาเขาสะดุ้งโหยงกระโดดตัวลอย

ทั่วทั้งร่างของเงาดำแผ่ไอหมอกสีดำออกมา มองเห็นเพียงว่าเป็นร่างคนรวมถึงดวงตาสีม่วงคู่หนึ่ง พิสดารน่าหวาดผวา

จิ่งเทียนกงเอ่ยถามเสียงเข้ม “เจ้าเป็นใคร”

เงาดำกล่าวอย่างสงบว่า “ไม่ต้องกลัว ข้าไม่ทำร้ายเจ้า ที่นี่เป็นเพียงภาพฝันฉากหนึ่ง”

หานเจวี๋ยจงใจดัดเสียง ให้มีความแตกต่างจากเสียงเดิมของตน

ฝันหรือ

จิ่งเทียนกงตกใจ เขามีตบะระดับใดแล้ว จะฝันได้อย่างไร

ต้องเป็นพลังวิเศษของอีกฝ่ายแน่

บังคับดึงตัวเข้าสู่ความฝัน!

[จิ่งเทียนกงเกิดความเกลียดชังในตัวท่าน ระดับความเกลียดชังในขณะนี้คือ 2 ดาว]

หานเจวี๋ยก็ไม่ถือสา เพียงจ้องตรงไปที่จิ่งเทียนกง

จิ่งเทียนกงที่คิดจะลงมือกลับต้องตื่นตระหนกเมื่อพบว่าตนไม่สามารถใช้พลังเวทได้

ในความฝันอันธการ นอกเสียจากเขาจะมีตบะที่สูงกว่าหานเจวี๋ย มิเช่นนั้นจะถูกพลังวิเศษมหามรรคของอีกฝ่ายสะกดควบคุม ไม่อาจใช้วิชายุทธ์ได้

นี่คือความทรงพลังของพลังวิเศษระดับมหามรรค!

จิ่งเทียนกงพยามสงบอารมณ์ เขาค้นพบว่าอีกฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะลงมือเลย คล้ายอยากจะพูดคุยกับเขา

ช้าก่อน!

หรือว่าเขาก็คือ…