บทที่ 390 อีกาทองเข้ารีตมาร เข้าฝันจักรพรรดิสวรรค์

บทที่ 390 อีกาทองเข้ารีตมาร เข้าฝันจักรพรรดิสวรรค์

เจียงอี้กล่าวอย่างมีเหตุผลมากจนหานเจวี๋ยรู้สึกผิดที่คาดคั้นเอาความจากเขา

หานเจวี๋ยไม่ต้องการเปิดเผยที่อยู่ของเขา แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่รู้ว่าเขาคือเจ้าแดนต้องห้ามอันธการก็ตาม

หานเจวี๋ยเอ่ยถาม “ถ้าเผ่าเทพอีกาทองเรียกตัวเจ้ากลับ เจ้าจะกลับไปหรือไม่”

เจียงอี้ตอบโดยไม่ลังเล “ไม่กลับ ข้าจะฝึกเต๋า ข้าไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อเผ่าเทพอีกาทอง!”

เขามาอยู่ที่เกาะสำนักซ่อนเร้นมาระยะหนึ่งแล้ว และค้นพบว่าโอกาสวาสนา ต้นฝูซัง และต้นโพธิ์สรรพสิ่งของที่นี่ล้วนเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในการบำเพ็ญ อีกทั้งยังมีแบบจำลองการทดสอบที่ช่วยพัฒนาทักษะการต่อสู้ได้อย่างรวดเร็วโดยไม่มีสิ่งแลกเปลี่ยน

พวกเขาไม่จำเป็นต้องจ่ายอะไร ไม่จำเป็นต้องทำภารกิจหรือมอบสิ่งใดให้ บางครั้งบางคราหานเจวี๋ยก็แวะเวียนมาแสดงโอวาทอีกด้วย! อยู่ที่นี่ช่างแสนสุขสำราญ!

อีกทั้งเจียงอี้เองก็ไม่อยากกลับไปเผ่าเทพอีกาทอง เขาไม่มีความรู้สึกกดดันที่มาจากการแข่งขันในหมู่คนรุ่นราวคราวเดียวกับเขาเลยแม้แต่น้อย แต่เมื่ออยู่ที่เกาะสำนักซ่อนเร้น เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกกดดัน ซึ่งทำให้เขาฝึกบำเพ็ญจนมีจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ ไม่อยากอ่อนแอกว่าผู้อื่น

หานเจวี๋ยยิ้มอย่างพึงพอใจ “เจ้าเด็กนี่มีอนาคตแฮะ”

เจียงอี้เบะปาก

นี่มันเรื่องอะไรกัน เหตุใดจู่ๆ เขาถึงรู้สึกว่าตนเองอายุอ่อนกว่าหานเจวี๋ยโดยไม่รู้ตัว

เมื่อก่อนเขามองว่าหานเจวี๋ยเป็นน้องชายที่ต้องคอยดูแลเอาใจใส่ แต่มาบัดนี้ เขากลับเกิดรู้สึกหวาดกลัวหานเจวี๋ยไปเสียได้

ตัวของเจียงอี้เองเมื่อนึกย้อนกลับมาก็รู้สึกว่าช่างน่าเหลือเชื่อ แต่นี่ก็พิสูจน์ว่าความฉลาดของหานเจวี๋ยนั้นน่ากลัวเพียงใด

พลังที่แข็งแกร่งไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัว สิ่งที่น่ากลัวคือคนที่มีพลังแข็งแกร่งและยังรู้จักอดทนอดกลั้น!

หานเจวี๋ยกล่าวว่า “เผ่าเทพอีกาทองก้าวสู่เคราะห์กรรมแล้ว ไม่ว่าพวกเขาจะใช้วิธีใดเพื่อติดต่อเจ้า ก็จงอย่าได้สนใจ ต่อให้เผ่าเทพอีกาทองจะสูญสิ้น แต่ขอเพียงเจ้า เจ้าใหญ่ และเจ้ารองยังมีชีวิต เผ่าเทพอีกาทองย่อมมีความหวังจริงหรือไม่ การหลีกเลี่ยงเคราะห์กรรมในตอนนี้ของพวกเจ้า ก็เป็นการพยายามเพื่ออนาคตของเผ่าเทพอีกาทอง”

เจียงอี้พยักหน้าอย่างแรง

ไร้ยางอายซะไม่มี! กล้าพูดเรื่องขี้ขลาดตาขาวเช่นนี้ออกมาได้อย่างหนักแน่น แม้แต่เจียงอี้ก็ยังคล้อยตาม ความรู้สึกผิดที่มีต่อเผ่าเทพอีกาทองในใจก็เบาบางลงเล็กน้อย

แน่นอนว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงความคิดในหัวของเจียงอี้เท่านั้น เขาไม่กล้าพูดออกไป

หานเจวี๋ยโบกมือให้เขาออกไป

เจียงอี้ทำท่าจะพูดบางสิ่ง แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะจากไป

เขาอยากให้หานเจวี๋ยเล่าเรื่องให้ฟัง แต่พอคำพูดมาอยู่ที่ปาก กลับไม่กล้าเอ่ยออกไป

การแทรกแซงของเผ่าเทพอีกาทองทำลายความสงบสุขของแดนชำระบาปเก้าขุม อีกาทองพวกนั้นไม่สามารถอยู่เฉยๆ อย่างสงบเสงี่ยมได้ จะต้องเดินไปทั่ว ท้องฟ้าเหนือเกาะสำนักซ่อนเร้นมีอีกาทองบินว่อนไปมาอยู่ตลอดเวลา

ทุกครั้งที่เจ้าใหญ่และเจ้ารองเห็นอีกาทอง ดวงตาก็ฉายแววอันซับซ้อนออกมา

พวกมันคืออีกาทองที่ถูกเนรเทศออกมาจากเผ่า ความรู้สึกที่มีต่อเผ่าเทพอีกาทองจึงซับซ้อนอย่างยิ่ง

หลังจากไปๆ มาๆ อยู่หลายปี เผ่าเทพอีกาทองก็เริ่มที่จะไม่ออกไปข้างนอกอีก

สามสิบสองปีผ่านไปอีกครา

ตบะของหานเจวี๋ยก้าวหน้าไม่น้อย กระแสแรงกรรมที่โอบล้อมรอบเกาะสำนักซ่อนเร้นก็กระจายวงกว้างออกไป ดูเหมือนว่าจะไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่ใกล้ๆ

ช่วงนี้เผ่าวิหคชาด เผ่าเทพอีกาทอง และนิกายเจี๋ยสมัครสมานสามัคคีกันมาก จนดูเหมือนว่าพวกเขามาที่นี่เพื่อหลีกหนีเคราะห์กรรมจริงๆ

อยู่มาวันหนึ่ง

หานเจวี๋ยอ่านจดหมายขณะฝึกบำเพ็ญ ทันใดนั้นก็เหลือบเห็นจดหมายแจ้งเตือนฉบับหนึ่ง

[ตี้หล่านเทียนสหายของท่านเข้ารีตมาร ดวงชะตาเกิดการเปลี่ยนแปลง]

‘เข้ารีตมาร? นี่มันเรื่องอะไรกัน’ หานเจวี๋ยขมวดคิ้วแน่น ตี้หล่านเทียนไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา แต่เป็นถึงอีกาทองศักดิ์สิทธิ์ เหตุใดจึงไปเข้ารีตมารได้

มารที่ว่าคงไม่เกี่ยวข้องกับเผ่ามารใช่หรือไม่

หานเจวี๋ยเอ่ยถามในใจทันที “เหตุใดตี้หล่านเทียนถึงเข้ารีตมาร”

ตี้หล่านเทียนอยู่ในแดนชำระบาปเก้าขุม หานเจวี๋ยต้องระแวดระวังเอาไว้ก่อน

[จำเป็นต้องหักอายุขัยหนึ่งร้อยล้านปี จะดำเนินการต่อหรือไม่]

ดำเนินการ!

หานเจวี๋ยไม่ได้ใช้ความสามารถมานาน ดังนั้นเขาจึงไม่รู้สึกทุกข์ร้อนเลยแม้แต่น้อย