บทที่ 4 ผู้บำเพ็ญสายมารคุกคาม ได้วิชากระบี่เป็นรางวัล

บทที่ 4 ผู้บำเพ็ญสายมารคุกคาม ได้วิชากระบี่เป็นรางวัล หานเจวี๋ยและสิงหงเสวียนเข้ามาในป่าที่ไร้ผู้คน หานเจวี๋ยกระวนกระวายใจ กลัวว่าสิงหงเสวียนจะขอให้ทำอะไรทำนองนั้น

สิงหงเสวียนหันมามองเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย

หานเจวี๋ยไม่กล้าสบตาด้วย

สิงหงเสวียนหัวเราะพร้อมกับกล่าว “พี่ชายน้อย ไม่ต้องกังวลไป ข้าไม่ได้จะสร้างความลำบากให้เจ้า ข้าเพียงอยากถามสักหน่อย เจ้าจะยอมเป็นข้ารับใช้ในสวนสมุนไพรแห่งนี้ไปทั้งชีวิตเลยหรือ”

หานเจวี๋ยนิ่งเงียบ

‘จากนั้นก็จะให้ข้าก้มหัว ยอมตกเป็นของเล่นในกำมือเจ้าอย่างนั้นหรือ’

สิงหงเสวียนสาวเท้ามาหนึ่งก้าว กระซิบข้างหูหานเจวี๋ยว่า “ช่วยอะไรข้าอย่างหนึ่งสิ แล้วข้าจะช่วยเจ้าบำเพ็ญเซียน หลุดพ้นจากความเป็นมนุษย์”

“ให้ข้าช่วยอะไร”

สิงหงเสวียนขยับปาก ไม่ได้ส่งเสียงอันใด ทว่าหานเจวี๋ยกลับได้ยินอย่างชัดเจน

‘ช่วยนำตำราโอสถของผู้เฒ่าเถี่ยมาให้ข้า แล้วข้าจะพาเจ้าออกจากสำนักหยกพิสุทธิ์ไปที่ลัทธิมาร ต่อไปข้าจะดูแลเจ้าอย่างดี ภายใต้ความดูแลของข้า เจ้าจะไม่ได้รับความเดือดร้อนแม้แต่น้อย หากว่าคุณสมบัติของเจ้าไม่เลว ฝึกบำเพ็ญสำเร็จ พวกเราก็ถึงขั้นเป็นคู่บำเพ็ญเพียรกันได้’

วิชาถ่ายทอดเสียง!

หานเจวี๋ยเบิกตากว้าง

แม่นางผู้นี้แท้จริงแล้วเป็นผู้บำเพ็ญสายมาร!

หานเจวี๋ยสับสนแล้ว

เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากเขารับปากก็เท่ากับว่าทรยศทั้งสำนักหยกพิสุทธิ์

แต่ถ้าเขาปฏิเสธละก็ สิงหงเสวียนต้องไม่ยอมปล่อยเขาออกไปจากป่านี้แน่

ผู้เฒ่าเถี่ยไม่อยู่ อีกทั้งที่นี่ยังเป็นแค่ฝ่ายนอกของสำนักหยกพิสุทธิ์ เขาร้องขอความช่วยเหลือไปก็ไม่มีผู้ใดได้ยิน

สิงหงเสวียนก็ไม่ได้เร่งรัดเอาคำตอบ นางเดินวนรอบๆ หานเจวี๋ยและเฝ้ารออย่างอดทน

หานเจวี๋ยกำลังประเมินโอกาสที่จะชนะหากว่าเขาต้องประมือกับสิงหงเสวียน

แม้จะอยู่ระดับหลอมปราณขั้นเจ็ดเหมือนกัน แต่เขาไม่มีทั้งวิชาเวทและอาวุธเวทใดๆ จะเอาชนะสิงหงเสวียนได้อย่างไรกัน

‘เข้าปะทะตรงๆ ไม่ได้’

หานเจวี๋ยแสร้งทำเป็นหวาดกลัว บอกว่า “ข้าไม่ทราบว่าของสิ่งนั้นอยู่ที่ใด อีกอย่างยังมีจางเกออยู่…”

สิงหงเสวียนมีสีหน้าพึงพอใจ หานเจวี๋ยไม่ได้พูดว่าตำราโอสถออกมาตรงๆ นับว่ายังฉลาดนัก

“ไม่เป็นไร ยังพอมีเวลา ข้ารอได้” สิงหงเสวียนกล่าวพร้อมหัวเราะเบาๆ

นางหยิบโอสถออกมาเม็ดหนึ่ง “โอสถนี้จะช่วยให้เจ้าเปิดรากวิญญาณได้ เจ้ากินเข้าไปเสียก่อน ถือว่าเป็นของขวัญเมื่อได้พบหน้า”

หานเจวี๋ยมองไปยังโอสถเม็ดนี้ ลักษณะคล้ายคลึงกับช็อกโกแลตนัก

แน่นอนว่ามันคือยาพิษ!

หานเจวี๋ยไม่อาจปฏิเสธได้ ทำได้เพียงกลืนมันลงไป

เขาใช้พลังวิญญาณห่อหุ้มโอสถเอาไว้ ป้องกันไม่ให้มันละลาย

เมื่อกลืนลงไปแล้ว หานเจวี๋ยอ้าปากตั้งใจให้สิงหงเสวียนดู จากนั้นกล่าวอย่างดีใจ “ขอบคุณท่านเซียน! ข้าจะพยายามอย่างถึงที่สุดแน่นอน!”

‘เวรเอ๊ย! รอข้าฝึกบำเพ็ญอีกหนึ่งปีก่อน แล้วข้าจะให้เจ้ารู้ถึงความร้ายกาจของข้า!’

หานเจวี๋ยไม่อาจเข้าร่วมลัทธิมารทั้งอย่างนี้เด็ดขาด

เขาต้องการจะเป็นอมตะ ไม่ได้ต้องการเสี่ยงชีวิต

สิงหงเสวียนปิดปากหัวเราะ ยื่นมือจับแก้มของหานเจวี๋ยพลางยิ้มกล่าวว่า “พี่ชายน้อยช่างรู้ความเสียจริง เด็กดี ภายหลังข้าจะเลี้ยงเจ้าไว้เป็นสามี”

หานเจวี๋ยทำท่าทางตื่นเต้น แต่ในใจนึกรังเกียจ

‘นางผู้หญิงเหม็นโฉ่ เจ้าคู่ควรกับข้าหรือ’

หลังจากถูกสิงหงเสวียนเอาเปรียบสักครู่ ทั้งสองคนก็กลับไปยังสวนสมุนไพร

ผู้บำเพ็ญชายขมวดคิ้ว มองไปยังหานเจวี๋ยด้วยความสงสัย

สิงหงเสวียนยิ้มอย่างมีเลศนัย จากนั้นนั่งขัดสมาธิฝึกบำเพ็ญต่อ

หานเจวี๋ยเดินเข้าไปในสวนสมุนไพร จู่ๆ ตัวอักษรก็เริ่มปรากฏขึ้นด้านหน้าเขาทีละบรรทัด

[ท่านถูกสิงหงเสวียนผู้บำเพ็ญสายมารคุกคาม ท่านมีตัวเลือกดังต่อไปนี้]

[หนึ่ง ขโมยตำราโอสถ จะได้รับความโปรดปรานจากสิงหงเสวียน ได้รับระดับความเกลียดชัง 5 ดาวจากสำนักหยกพิสุทธิ์]

[สอง ไม่เชื่อฟังเด็ดขาด ไม่ให้สิงหงเสวียนได้ตำราโอสถ และรอจนสิงหงเสวียนจากไป จะได้รับวิชากระบี่–ดรรชนีกระบี่เทพ]

อืม?

มีให้เลือกรางวัลด้วยหรือนี่

เอาสิ!

หานเจวี๋ยตาเป็นประกายทันที ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ยิ่งขึ้นว่าจะไม่ทำตามเด็ดขาด

…

ค่ำคืนมืดมิดมาถึง

หานเจวี๋ยกลับไปยังที่พัก ก่อนจะเปิดการทำงานของเขตอาคม

เขาคายโอสถที่กลืนลงท้องไปออกมาเหน็บไว้ใต้เข็มขัด

จากนั้นเขาเดินไปนั่งหน้าเตียงไม้ หยิบหมั่นโถวออกมากิน

เขาเลิกกินธัญพืชทั้งห้า[1]แล้ว แต่เพราะต้องแสดงละครจึงต้องกินอาหารบ้าง

ครั้นเข้าสู่ช่วงกลางดึก

รอจนข้ารับใช้ทั้งห้านอนหลับสนิทแล้ว หานเจวี๋ยจึงจะฝึกบำเพ็ญต่อ

ดูจากคุณสมบัติของเขาแล้ว การอยู่เหนือสิงหงเสวียนไม่ใช่เรื่องยากอะไร

ผ่านไปอีกหลายวัน หานเจวี๋ยยังตั้งใจทำงานเช่นเคย

จางเกอฝึกบำเพ็ญอยู่ในหอของผู้เฒ่าเถี่ยตลอดเวลา ทำให้หานเจวี๋ยมีข้ออ้างที่จะไม่เข้าไปในหอนั้น

สิงหงเสวียนก็เหมือนจะไม่รีบร้อนเช่นกัน

ในชั่วพริบตา เวลาก็ผ่านไปครึ่งปี

[ชื่อ: หานเจวี๋ย]

[อายุขัย: 18/85]

[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]