บทที่ 401 ความพิเศษของดวงจิตประหลาด คู่สร้างคู่สม

บทที่ 401 ความพิเศษของดวงจิตประหลาด คู่สร้างคู่สม

หานเจวี๋ยอยากหนีออกไปจากตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด แต่จู่ๆ ก็เกิดใจกล้าขึ้นมา

เจ้าดวงจิตประหลาดนี่ไม่มีรูปร่าง ไม่มีสติปัญญา สามารถนำมาใช้งานได้หรือไม่

ไม่หรอก! ถ้ามันง่ายดายขนาดนั้น เหตุใดอริยะไม่เก็บเอาไว้ใช้เองเล่า

หานเจวี๋ยใช้ความสามารถวิวัฒนาการอย่างระแวดระวัง พร้อมถามในใจว่า ‘หากข้าปราบดวงจิตประหลาด จะมีอันตรายหรือไม่’

[จำเป็นต้องหักอายุขัยสองพันล้านปี จะดำเนินการต่อหรือไม่]

ดำเนินการ!

[เบื้องต้นไม่มี]

คำสี่คำลอยขึ้นมาตรงหน้าของหานเจวี๋ย

‘หากข้าปราบดวงจิตประหลาด จะมีผลกรรมเกี่ยวข้องกับผู้อื่นหรือไม่’

[จำเป็นต้องหักอายุขัยสองพันล้านปี จะดำเนินการต่อหรือไม่]

ดำเนินการ!

นี่จะผลาญอายุขัยกันหรือ

หัวใจของหานเจวี๋ยเริ่มหลั่งเลือด แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ก็ยิ่งต้องระวังมากขึ้น อย่างไรเสียอายุขัยของเขาก็ยืนยาว

[ไม่มีผลกรรมอื่นๆ ที่ข้องเกี่ยวในขณะนี้]

หานเจวี๋ยถอนหายใจอย่างโล่งอก

เขาเริ่มแบบจำลองการทดสอบ เพื่อทดสอบการต่อสู้ระหว่างดวงจิตประหลาดกับเขา

หนึ่งวินาทีต่อมา

หานเจวี๋ยลืมตาขึ้น สีหน้าเปี่ยมด้วยความเบิกบานใจ

ดวงจิตประหลาดไม่มีทักษะการต่อสู้ ถูกเขาสังหารในทันที เช่นนี้ก็ปราบได้!

หลังจากที่หานเจวี๋ยตรวจพบที่อยู่ของดวงจิตประหลาดแล้ว เขาก็ส่งจิตรับรู้ตรงเข้าไปในถ้ำเทวา

มันคือมวลอากาศสีดำทะมึน มีรูปร่างเหมือนคน ลอยคว้างอยู่เบื้องหน้าของหานเจวี๋ย ดูแปลกประหลาดสุดขีด

ทันทีที่มันเข้ามา อุณหภูมิภายในถ้ำก็ลดลงอย่างรวดเร็ว

ดอกพลับพลึงแดงเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็ว

หานเจวี๋ยสะดุ้งสุดตัว รีบใช้บัวดำล้างโลกสามสิบหกวัฏจักรสะกดดวงจิตประหลาดเอาไว้ทันที เพื่อไม่ให้ดอกพลับพลึงแดงนับพันดอกตายหมดเกลี้ยง

ทันใดนั้นหานเจวี๋ยก็พบว่าเจ้าดวงจิตประหลาดสามารถดูดซับแรงกรรมได้เหมือนกันกับเขา!

สุดยอด!

หานเจวี๋ยเริ่มคาดหวังกับพรสวรรค์ในการเปลี่ยนแปลงรูปร่างของมัน

แต่ก่อนอื่น หานเจวี๋ยต้องใช้ตราประทับหกวิถีสยบดวงจิตประหลาดให้ได้เสียก่อน

ดวงจิตประหลาดไม่มีสติปัญญา เมื่อเผชิญหน้ากับตราประทับหกวิถี มันก็ไม่ต่อต้านแม้แต่น้อย

‘ทำไมถึงไม่มีใครค้นพบดวงจิตประหลาดเลย’ หานเจวี๋ยเกิดความคิดสุดประหลาดขึ้นมาในหัว

[ไม่มีผู้ใดสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของดวงจิตประหลาด]

‘เก่งกาจถึงเพียงนี้เชียว หรือเป็นเพราะระบบที่ยอดเยี่ยมกันแน่’ หานเจวี๋ยครุ่นคิดอย่างเงียบงัน

จู่ๆ หานเจวี๋ยก็เกิดความคิดบางอย่าง จึงเรียกอู้เต้าเจี้ยนเข้ามา

“เจ้ามองเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของข้าหรือไม่” หานเจวี๋ยถาม

ดวงจิตประหลาดคั่นกลางระหว่างทั้งสองคน บัวดำล้างโลกสามสิบหกวัฏจักรเปล่งแสงชั่วร้ายส่องไปทางดวงจิตประหลาด

อู้เต้าเจี้ยนตอบ “บัลลังก์ดอกบัวของท่านเปล่งแสงหรือเจ้าคะ”

“นอกเหนือจากนั้นล่ะ”

“ไม่มีแล้วนะเจ้าคะ”

อู้เต้าเจี้ยนดูสับสน ไม่เข้าใจในสิ่งที่หานเจวี๋ยถาม

หานเจวี๋ยไล่นางออกไป แล้วให้คนอื่นเข้ามาทีละคน

ไม่นานเขาก็ได้รู้สิ่งหนึ่ง นอกจากเขาแล้วก็ไม่มีใครเห็นดวงจิตประหลาด หรือกระทั่งรับรู้ถึงกลิ่นอายของมันด้วยซ้ำ!

ขนาดคนของสำนักซ่อนเร้นยังไม่รู้ถึงตัวตนของดวงจิตประหลาด จักรพรรดิเซียนก็ยิ่งไม่มีทางสัมผัสถึงตัวตนของมันได้

นี่มันน่าทึ่งสุดๆ เลย!

หานเจวี๋ยลูบคาง พลางครุ่นคิด ‘เป็นเพราะกายดาราอนธการของข้า หรือเป็นเพราะระบบกันนะ’

[ระบบเป็นเพียงตัวช่วย ไม่ใช่พลังวิเศษ]

‘เจ้ามันน่าสมเพชกว่าพลังวิเศษเสียอีก!’ หานเจวี๋ยบ่นกระปอดกระแปดในใจ เช่นนั้นก็หมายความว่าตัวตนเทพมารอนธการของเขาสูงส่งกว่าดวงจิตประหลาด

ทว่าในทางกลับกัน แท้จริงแล้วระบบเป็นตัวตนเช่นไรกันแน่

หานเจวี๋ยถามในใจ “ระบบแข็งแกร่งกว่าบรรพชนเต๋าหรือไม่”

[ความแข็งแกร่งของระบบจะขึ้นอยู่กับการเติบโตของท่าน ยิ่งท่านแข็งแกร่งขึ้นระบบก็จะยิ่งแข็งแกร่ง ปัจจุบันระบบไม่สามารถต้านทานพลังของบรรพชนเต๋าได้]

หานเจวี๋ยยิ่งรู้สึกสงสัยใคร่รู้ยิ่งกว่าเดิม

‘ระบบจะไม่ถูกแปรเปลี่ยนโดยมหามรรคบางประการใช่หรือไม่’ หากระบบไม่ตอบคำถามดังกล่าว เขาก็ไม่อาจรู้ชัดได้

หากเขาอยากเข้าใจความจริงของระบบอย่างถ่องแท้ เขาก็ต้องแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

หานเจวี๋ยมุ่งความสนใจไปยังดวงจิตประหลาดอีกครั้ง

…

สิบปีต่อมา