บทที่ 411 มรรคจิตแตกสลาย อริยะจินอัน

บทที่ 411 มรรคจิตแตกสลาย อริยะจินอัน

หนึ่งแสนหนึ่งหมื่นล้านปี!

หนึ่งแสนสองหมื่นล้านปี!

มรรคจิตของหานเจวี๋ยเริ่มสั่นคลอน อายุขัยที่ถูกผลาญไปทุบสถิติได้อีกครั้ง

จำเป็นจริงๆ น่ะหรือ

จำเป็น!

ต้องฆ่าจักรพรรดิหยกโจวเหยี่ยนให้ได้!

แค่ครั้งนี้เท่านั้น ไม่มีครั้งต่อไปแล้ว!

หานเจวี๋ยกัดฟันยืนหยัดต่อไป

ในตอนที่อายุขัยถูกผลาญไปเกือบหนึ่งแสนห้าหมื่นล้านปี ในที่สุดเขาก็เห็นจดหมายฉบับหนึ่ง

[จักรพรรดิหยกโจวเหยี่ยนศัตรูคู่อาฆาตของท่าน มรรคจิตแตกสลาย พลังเวทปั่นป่วน โชคร้ายผนวกด้วยแรงกรรมมหันต์เข้าโจมตีเขาเนื่องจากการสาปแช่งของท่าน]

หานเจวี๋ยหยุดมือทันที

สาปแช่งอยู่นานขนาดนี้ หานเจวี๋ยกลับไม่รู้สึกอึดอัดเลยสักนิด ลมหายใจเพียงรวนเรไปเล็กน้อยเท่านั้น

สมกับที่เป็นระดับต้าหลัว มั่นคงดั่งขุนเขา

หานเจวี๋ยตั้งตารอดูว่าตนจะผลาญอายุขัยมากที่สุดอยู่ที่เท่าไรกัน แต่เขาก็ไม่กล้าคิดมากไปกว่านั้นแล้ว เขากลัวว่าตนจะเสพติดเข้า

ต่อให้อายุขัยยืนยาวแค่ไหนก็ทนรับการผลาญอายุหลักแสนล้านปีนับครั้งไม่ถ้วนไม่ไหวอยู่ดี

หานเจวี๋ยเตือนสติตัวเอง จะติดใจไม่ได้เด็ดขาด

แม้ว่าจะเป็นเซียนทองต้าหลัวแล้ว ก็ไม่อาจเผลอเรอจนไปยั่วยุศัตรูที่แข็งแกร่งได้

หานเจวี๋ยวางหนังสือแห่งความโชคร้ายลง ปล่อยดวงจิตประหลาดออกมา และเริ่มบำเพ็ญต่อ

ผ่านมานานหลายสิบปีที่เขาห่างหายจากการบำเพ็ญ ถึงขั้นมีความรู้สึกเหินห่างบางประการเพิ่มขึ้นมา

เขาบำเพ็ญตบะพลางเริ่มตรวจดูจดหมายไปด้วย

[หลงเฮ่าศิษย์ของท่านเริ่มหลอมรวมเข้ากับเซียนทองต้าหลัว]

[ซูฉีศิษย์ของท่านพลัดหลงเข้าสู่วังวนเทพมาร]

[หวงจี๋เฮ่าสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากผู้บำเพ็ญเผ่ามนุษย์] x1092

[หลี่เต้าคงสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากจักรพรรดิหยกโจวเหยี่ยนศัตรูคู่อาฆาตของท่าน]

[หลี่เต้าคงสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากผู้ทรงพลังลึกลับ ได้รับบาดเจ็บสาหัส]

[ฟางเหลียงศิษย์ของท่านได้พบกับบรรพชนเต๋าในระหว่างบำเพ็ญเพียร พลังมรรคเพิ่มขึ้นฉับพลัน]

[โจวฝานสหายของท่านกลืนกินเพลิงแท้สุริยะ ได้รับการยอมรับจากระฆังบรรพกษัตริย์]

[หวงจุนเทียนสหายของท่านได้ฟังธรรมจากอริยะ พลังมรรคเพิ่มขึ้นฉับพลัน]

….

หลงเฮ่าหลอมรวมกับเฮ่าเทียนงั้นหรือ

ไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าสองคนนั้นจะก่อคลื่นลมแบบไหนขึ้น

นับตั้งแต่หลงเฮ่าเริ่มขัดแย้งกับจักรพรรดิสวรรค์ ความรู้สึกดีๆ ที่หานเจวี๋ยมีต่อเขาก็หมดสิ้นไปแล้ว เขาไม่สนใจความเป็นความตายของอีกฝ่ายอีกต่อไป

ใจคนแปรเปลี่ยนอยู่เสมอ

หานเจวี๋ยสังเกตเห็นว่าหลี่เต้าคงเผชิญกับการโจมตีจากผู้ทรงพลังลึกลับ เขาเป็นถึงเซียนทองต้าหลัวแล้ว ผู้ทรงพลังลึกลับต้องแข็งแกร่งกว่าเซียนทองต้าหลัวในระดับหนึ่ง อย่างน้อยๆ ก็คงเป็นระดับครึ่งอริยะ

ข้างกายจักรพรรดิหยกโจวเหยี่ยนมีครึ่งอริยะอยู่ด้วยหรือ

หานเจวี๋ยพบว่าตนดูแคลนเส้นสายของจักรพรรดิหยกโจวเหยี่ยนไปเสียแล้ว

ยังมีโจวฝานอีกคน นี่เป็นการสืบทอดตำแหน่งต่อจากตี้หล่านเทียน เขาคิดจะกุมบังเหียนเผ่าเทพอีกาทองสินะ

มิเสียทีที่เป็นวัชระอริยะกลับชาติมาเกิด ตัวเอกที่ฟ้ากำหนดไว้!

กล่าวโดยสรุปคือ บรรยากาศคลี่คลายลงไปไม่น้อยเลย อย่างน้อยๆ ในกลุ่มเหล่าสหายของเขาก็เป็นเช่นนั้น สิบปีที่ผ่านมานี้ค่อนข้างสงบสุขดี

หลังจากหานเจวี๋ยตรวจดูจดหมายเรียบร้อยก็ทุ่มสมาธิไปกับการบำเพ็ญ

แม้จะกลายเป็นเซียนทองต้าหลัวแล้ว หานเจวี๋ยก็ยังพึ่งพาการดูดซับแรงกรรมมาเพิ่มพลังได้ แรงกรรมที่อยู่ในบัวดำล้างโลกสามสิบหกวัฏจักรนั้นมีมากมายล้นเหลือ ไม่รู้ว่าต้องผ่านความเหนื่อยยากจากเคราะห์กรรมมามากมายเพียงใด ถึงสามารถเรียกได้ว่ามากมายไร้สิ้นสุด ใช้ได้ไม่มีวันหมด

วันเวลาเคลื่อนคล้อย เดือนปีไหลผ่านดั่งกระสวยทอผ้า

หานเจวี๋ยจดจ่ออยู่กับการบำเพ็ญ เนื่องจากมหาเคราะห์ คลื่นลมในแดนเซียนจึงเกิดการเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ บุคคลผู้มีพรสวรรค์มากมายปรากฏตัวขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ในบรรดาคนเหล่านั้น กระแสของเผ่ามนุษย์แกร่งกล้าขึ้นมาทุกที ยอดฝีมือผู้สันโดษของเผ่ามนุษย์ปรากฏตัวเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ สรรพสิ่งจึงได้ค้นพบว่าเผ่ามนุษย์นั้นมีฐานะเป็นตัวเอกแห่งมรรคาสวรรค์ มิใช่ปุถุชนที่จำเป็นต้องได้รับการปกป้องคุ้มครองจากเทพเซียนและสำนักนิกายต่างๆ ของอริยะอีกต่อไป

ถึงขนาดที่ว่าเมื่อเทียบกันแล้ว ปุถุชนยังอยู่เหนือกว่าเทพเซียนเสียอีก

เวลาผ่านไปปีแล้วปีเล่า

ผ่านไปอีกราวๆ สิบเจ็ดปี

เกาะสำนักซ่อนเร้นสั่นสะเทือนขึ้นมาอีกครั้ง ในครั้งนี้ ทุกคนล้วนสงบนิ่งยิ่งนัก หานเจวี๋ยสัมผัสถึงคลื่นพลังความมืดที่ถาโถมเข้ามา โชคดีที่อาณาเขตเต๋ายกระดับแล้ว จึงไม่ต้องกังวลอีกต่อไป

หนึ่งก้านธูปผ่านไป หานเจวี๋ยพลันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแสนคุ้นเคยที่วาบผ่านไป

หือ?

ซูฉี