บทที่ 421 เสียชาติเกิดเป็นครึ่งอริยะ แข่งขันกับบรรพชนเต๋า

บทที่ 421 เสียชาติเกิดเป็นครึ่งอริยะ แข่งขันกับบรรพชนเต๋า

เมื่อเผชิญหน้ากับคำสาปแช่งของเจ้าแดนต้องห้ามอันธการ ต้าจิ่วเทียนหาได้ตื่นตะหนกเช่นเดียวกับจักรพรรดิหยกโจวเหยี่ยนไม่

เขายกมือขึ้น และเสกบัลลังก์ดอกบัวสีเขียวออกมาใต้ร่างของตน

จักรพรรดิสวรรค์ที่อยู่ข้างๆ กำลังนั่งสมาธิฝึกบำเพ็ญ รอบกายโอบล้อมด้วยไอดำอันแปลกประหลาด ราวกับถูกวิญญาณร้ายเข้าสิงร่าง ดูน่าสยดสยองยิ่งนัก

ห้าวันต่อมา

ต้าจิ่วเทียนสัมผัสได้ว่าจู่ๆ แรงสาปแช่งก็ทวีความรุนแรงขึ้นอย่างกะทันหัน จนเขาขมวดคิ้วแน่น

ทำไมต้องหลังจากห้าวันทุกครั้งด้วย

หรือจะมีความลึกลับใดๆ ซ่อนอยู่กันแน่?

ต้าจิ่วเทียนช่วยจักรพรรดิหยกโจวเหยี่ยนต่อต้านคำสาปแช่ง เขาจึงสามารถจดจำรายละเอียดนี้ได้

เขาครุ่นคิดไปพลาง ต้านแรงสาปแช่งไปพลาง

…

ภายในถ้ำเทวาฟ้าประทาน หานเจวี๋ยจ้องหน้าจอแสดงคุณสมบัติตาเขม็ง

หนึ่งแสนหนึ่งหมื่นล้านปี!

หนึ่งแสนห้าหมื่นล้านปี!

สองแสนล้านปี!

สองแสนห้าหมื่นล้านปี!

เนื่องจากต้าจิ่วเทียนไม่เคยผูกสัมพันธ์กับหานเจวี๋ยในทางใดเลย จึงทำให้หานเจวี๋ยไม่ทราบถึงสถานการณ์ในฝั่งของเขา

‘ช่างมันเถอะ! ใช้ไปสามแสนล้านปีก็พอ!’

หานเจวี๋ยยังสาปแช่งต่อไป

จนกระทั่งอายุขัยสะสมจนถึงสามแสนล้านปีแล้ว หานเจวี๋ยจึงยั้งมือ

หลังจากผลาญอายุขัยไปกว่าหกแสนล้านปีติดต่อกัน แม้ว่าหานเจวี๋ยจะไม่ได้รับผลกระทบหนักหนาสาหัส แต่ในใจก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

หากจะพูดให้ถูกต้องคือเขารู้สึกผิด เขาละอายใจต่อวิญญาณและมรรคจิตของตน

แต่จักรพรรดิสวรรค์กำลังตกอยู่ในอันตราย เขาต้องออกโรงอย่างช่วยไม่ได้

‘ไม่รู้เลยว่าเจ้านั่นจะบาดเจ็บบ้างหรือไม่’ หานเจวี๋ยครุ่นคิดอย่างสลดหดหู่ใจ

หรือจะลองคำนวณดูสักครั้งดีหรือไม่ ช่างมันเถอะ! อีกฝ่ายเป็นถึงครึ่งอริยะ หากคำนวณก็ต้องหักอายุขัยอีกมาก

หานเจวี๋ยเริ่มปรับอารมณ์ของตน เตรียมพร้อมสู่การฝึกบำเพ็ญ

…

ในพระราชวังหลวง ต้าจิ่วเทียนยังคงนั่งสมาธิรักษาอาการบาดเจ็บอยู่ สีหน้าเขาแปรเปลี่ยนเป็นอึมครึม เดี๋ยวบ้าคลั่ง เดี๋ยวโกรธแค้น เดี๋ยวหวาดกลัว เดี๋ยวเซื่องซึม ราวกับคนที่มีหลายบุคลิก

จักรพรรดิสวรรค์ที่นั่งอยู่ข้างๆ จ้องมองเขานิ่ง

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน

ต้าจิ่วเทียนลืมตาขึ้น ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวน่าเกลียด เขากล่าวพึมพำ “บัดซบ! เหตุใดแรงสาปแช่งของคนผู้นี้ถึงน่ากลัวเช่นนี้ เขาสังเวยชีวิตผู้คนไปกี่มากน้อยกันแน่”

เขาเชื่อว่าเจ้าแดนต้องห้ามอันธการต้องสังเวยชีวิตของผู้คนเพื่อสาปแช่งศัตรู การใช้อายุขัยเพื่อสาปแช่งศัตรูจะทำให้คำสาปแช่งมีผลรุนแรงที่สุด

ไม่มีใครยอมสละอายุขัยของตนเองเพื่อสาปแช่งศัตรูเป็นแน่ แม้แต่เซียนทองต้าหลัวเองก็ตาม

เซียนทองต้าหลัวที่อ้างว่าเป็นอมตะไม่ตายนั้น แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงคำนิยามของสรรพชีวิตเท่านั้น ไม่มีเซียนทองต้าหลัวคนใดที่ถือกำเนิดขึ้นมาตั้งแต่ยุคบุกเบิกโลกาสวรรค์มาจนถึงปัจจุบัน ไม่ว่าจะตาย หรือทะลวงระดับขึ้นไปยังขอบเขตพลังที่สูงขั้น แก่นแท้ชีวิตก็จะยกระดับขึ้นอีกครั้ง

นอกจากนี้หากใช้อายุขัยของตนเองมาสาปแช่งศัตรู ย่อมเป็นการบิดเบือนผลกรรม ถือเป็นสิ่งต้องห้ามร้ายแรงสำหรับเซียนทองต้าหลัว รวมถึงครึ่งอริยะด้วย

ต้าจิ่วเทียนยิ่งคิด ก็ยิ่งรู้สึกว่าเจ้าแดนต้องห้ามอันธการเป็นภัยร้ายที่แอบแฝง หากปล่อยให้เขาเติบโตเช่นนี้ต่อไป ในภายภาคหน้าต้องเป็นหายนะต่อมรรคาสวรรค์อย่างแน่นอน!

“เรื่องนี้จะต้องรายงานอริยะ!”

ต้าจิ่วเทียนครุ่นคิดอย่างเงียบงัน ในตอนนั้นเอง มารในใจเขาก็อาละวาดขึ้นมา เขาตกใจจนต้องรีบใช้พลังเวทสูงสุดกดข่มเอาไว้ ทว่ามารในใจแข็งแกร่งเกินไป จนทำให้พลังเวทแตกกระเจิง มรรคผลสั่นคลอน พลังมรรคถดถอยลงเล็กน้อย

‘เจ้าแดนต้องห้ามอันธการเฮงซวย! หากแค้นนี้ไม่ได้ชำระ ก็เสียชาติเกิดที่ได้เป็นครึ่งอริยะ!’

ทันใดนั้น!

จักรพรรดิสวรรค์ที่ยืนเงียบๆ อยู่ข้างต้าจิ่วเทียนก็โจมตีเขาทันที เขากางมือออก ปราณสีดำทะมึนจำนวนนับไม่ถ้วนก็เกี่ยวพันร่างของต้าจิ่วเทียนร่างกับอสรพิษ

ต้าจิ่วเทียนหันหน้าไปมอง เบิกตาโพลงและคำรามลั่น “เจ้า!”

จักรพรรดิสวรรค์ดึงมือขวาหนึ่งครั้ง ปราณสีดำทะมึนก็เกี่ยวพันกันดั่งสายฟ้าฟาด ฉีกทึ้งกายเนื้อของต้าจิ่วเทียนจนขาดสะบั้น

“หึ! ปีศาจอย่างเจ้าคิดจะขัดขืนงั้นหรือ ไม่เจียมตัว!”

เสียงของต้าจิ่วเทียนดังขึ้นตามมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น