บทที่ 476 พื้นที่สามเมือง ความหวาดกลัวของเหล่าอริยะ

บทที่ 476 พื้นที่สามเมือง ความหวาดกลัวของเหล่าอริยะ

ตำแหน่งอริยะ!

ดวงตาเจียงตู๋กูลุกวาบ

ตบะเขามาถึงระดับนี้แล้ว สิ่งที่เขาแสวงหามิใช่อำนาจ มิใช่สิ่งของนอกกาย มีเพียงตำแหน่งอริยะ!

หานเจวี๋ยที่ฟังอยู่ด้านข้างมีสีหน้าแปลกพิกล

เสียงนี้ดูเหมือนจะเป็นหลี่มู่อี

ก่อนหน้านี้หานเจวี๋ยเคยวิวัฒนาการถึงอริยะอยู่หลายครั้ง จึงจดจำเสียงของอริยะบางส่วนได้

หลี่มู่อีเจ้าเล่ห์จริงๆ ตำแหน่งอริยะอยู่ในมือเจ้าแม่หนี่ว์วาชัดๆ แม้แต่คนของตนก็ยังหลอกได้

เจียงตู๋กูสูดหายใจลึกๆ คราหนึ่ง ก่อนเอ่ย “ได้! ข้าเข้าใจแล้ว!”

จากนั้นเงาแสงก็สลายตัวไป

ภาพลวงตาวิวัฒนาการพังทลายลงตรงนี้ จิตรับรู้ของหานเจวี๋ยกลับคืนสู่ความเป็นจริง

ในหมู่ชาวสำนักซ่อนเร้น มีเพียงเต้าจื้อจุนที่ได้รับบาดเจ็บ หานเจวี๋ยนับนิ้วทำนาย ทราบว่าเผ่าเอกายังอยู่ครบถ้วน

เขาเริ่มรู้สึกลังเล

จะล้างแค้นเจียงตู๋กูดีหรือไม่

ไม่ได้การแล้ว!

จำเป็นต้องล้างแค้น!

ถึงแม้จะเป็นสหาย แต่จะมาทำร้ายศิษย์ของข้าไม่ได้!

หานเจวี๋ยหยิบหนังสือแห่งความโคร้ายออกมา เริ่มสาปแช่งเจียงตู๋กู

หลังจากสาปแช่งเจียงตู๋กูอยู่ห้าวัน หานเจวี๋ยก็สาปแช่งหลี่มู่อีต่อ

ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะเล่ห์กลของจิ้งจอกเฒ่าตัวนี้

หานเจวี๋ยไม่ได้ลงแรงสาปแช่งจนมากเกินไป คนละห้าวันเพื่อเป็นการตักเตือน

งานเลี้ยงวังสวรรค์ มัจฉามังกรปนเป หานเจวี๋ยไม่กลัวว่าจะถูกจับได้

….

เวลาล่วงเลยไปอีกสามสิบหกปี ในที่สุดพวกมู่หรงฉี่ก็กลับมา อาการบาดเจ็บของเต้าจื้อจุนก็ฟื้นตัวแล้ว

ทั้งสามมาพบหานเจวี๋ย

มู่หรงฉี่บอกเล่าถึงพื้นที่ดินแดนที่สำนักซ่อนเร้นได้รับการจัดสรรก่อน ได้พื้นที่มาทั้งหมดสามเมือง เขตเซียนร้อยคีรีก็อยู่ที่ในพื้นที่ของเมืองหนึ่งในสามนั้นด้วย หนึ่งเมืองของแดนเซียนนั้นใหญ่โตกว่าโลกเขย่าพิภพมากนัก

สำหรับอาณาเขตดินแดนที่สำนักซ่อนเร้นได้รับไม่นับว่ามากที่สุด เทียบกับสามนิกายสำนักเต๋า สำนักพุทธและวังสวรรค์ไม่ได้เลย แต่ก็ไม่นับว่าน้อยเช่นกัน

หานเจวี๋ยเอ่ยว่า “ไม่เลวเลย เพียงแต่การจัดสรรนี้ไม่มีประโยชน์ สุดท้ายผู้อ่อนแอก็ตกเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่งอยู่ดี แต่ละฝ่ายจะต่อสู้แย่งชิงอำนาจกัน”

มู่หรงฉี่พยักหน้า เอ่ยรับ “เป็นเช่นนี้จริงๆ แต่อย่างน้อยพวกเรามีอาณาเขตดินแดนเป็นของตัวเองอย่างชอบธรรมแล้ว ใช่แล้ว ในงานเลี้ยงเผ่าสวรรค์ครั้งนี้มีผู้ทรงพลังนิกายเหรินเข้ามาโจมตี โชคดีที่ผู้ทรงพลังที่อยู่เบื้องหลังเผ่าสวรรค์ออกโรง”

เต้าจื้อจุนก่นด่า “สารเลว นับว่าเขาหนีได้เร็วนัก!”

เจียงอี้เอ่ยหยอกเย้า “ตัวเจ้ายืนกรานจะออกไปแสดงความสามารถ ผลสุดท้ายกลับปล่อยให้ผู้อื่นแสดงพลังเสียได้ น่าขายหน้าจริงๆ”

เต้าจื้อจุนถลึงตาใส่เขาด้วยความขุ่นเคือง

หานเจวี๋ยเอ่ยถาม “หลี่เต้าคงไม่ไปหรือ”

มู่หรงฉี่ส่ายหน้าพลางตอบ “ไม่ขอรับ ได้ยินว่าหลี่เต้าคงหายตัวไปสักพักแล้ว ดูเหมือนนิกายเหรินเตรียมจะคัดเลือกศิษย์ใหญ่และศิษย์รองคนใหม่”

หานเจวี๋ยเลิกคิ้ว

จะว่าไป เขาก็สงสัยในนิกายเหรินยิ่งนัก

แรกเริ่มเดิมที เขาคิดว่านิกายเหรินมีศิษย์เพียงสองคน ต่อมาถึงได้ทราบว่ามีศิษย์อย่างเจียงตู๋กูอยู่ด้วย

หรือจะเป็นเช่นเดียวกับสำนักซ่อนเร้น มีเพียงคนส่วนน้อยที่นับว่าเป็นศิษย์หลัก

“พวกเจ้าไปได้แล้ว ฝึกบำเพ็ญกันให้ดี” หานเจวี๋ยหลับตาลงพลางเอ่ย

ทั้งสามคนทำความเคารพแล้วออกไปทันที

ส่วนพื้นที่สามเมือง หานเจวี๋ยขณะนี้ยังไม่คิดจะจัดการมาก

ก่อนจะพิสูจน์มรรคได้ เขาไม่มีทางออกจากอาณาเขตเต๋าแน่

หลังจากพวกมู่หรงฉี่กลับมา ศิษย์คนอื่นๆ ต่างมารายล้อมต้อนรับ ซักถามเรื่องงานเลี้ยงเผ่าสวรรค์

งานเลี้ยงเผ่าสวรรค์เทียบได้กับงานชุมนุมระดับสูงของแดนเซียนในปัจจุบันนี้ เป็นฉากจำลองโครงสร้างของแดนเซียนรวมถึงปวงสวรรค์หมื่นโลกาในอนาคต

….

ชั้นฟ้าที่สามสิบสาม ภายในตำหนักหลังหนึ่ง

หลี่มู่อี เจ้านิกายเทียนเจวี๋ย เทพสูงสุดหนานจี๋และอริยะจินอันมารวมตัว นั่งประจันหน้ากัน

“จริงหรือ” เจ้านิกายเทียนเจวี๋ยขมวดคิ้วพลางถาม

หลี่มู่อีตอบอย่างสงบ “มิผิด ถึงแม้จะทำร้ายข้าไม่ได้ แต่เป็นการสาปแช่งจริงๆ ข้าก็ทำนายไม่ได้เช่นกันว่าเป็นผู้ใด”

เทพสูงสุดหนานจี๋แค่นเสียง “ดูเหมือนอริยะมิ่งจีจะพูดถูก มีการเล่นเล่ห์ในหมู่อริยะ!”