บทที่ 48 ของขวัญจากจอมมาร

บทที่ 48 ของขวัญจากจอมมาร [ชื่อ: หานเจวี๋ย]

[อายุขัย: 158/3007]

[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]

[ตบะ: ระดับเปลี่ยนวิญญาณขั้นหนึ่ง]

[วิชายุทธ์: วิชาวัฏจักรหกวิถี (สามารถสืบทอดได้)]

[วิชาเวท: ดรรชนีกระบี่เทพ ย่างก้าวลวงตาเจ็ดชั้น สามกระบี่แยกเงา (ที่สุดแห่งยุค) ตราประทับเก้ามังกรขจัดมาร มหาวายุอัสนี วิชาเทพวายุ]

[พลังวิเศษ: พลังดูดวิญญาณหกสาย กระบี่ฟ้าสังหารเทพปีศาจ ค้ำฟ้าเสมือนพสุธา เมฆตีลังกา พลังเทพหมื่นกระบี่ (สามารถสืบทอดได้)]

[อาวุเวท: อาภรณ์เทพทมิฬจักจั่นทอง (สมบัติวิญญาณระดับเจ็ด) เข็มขัดเก็บสมบัติ กระบี่กิเลน เชือกพันธนาการปีศาจ ระฆังเพลิงอัคคี (สมบัติวิญญาณระดับหก)]

[คุณสมบัติรากวิญญาณ: ร่างวิญญาณหกสาย ประกอบไปด้วยรากวิญญาณวายุ อัคคี วารี พสุธา พฤกษา และอัสนี เสริมดวงชะตาอีกหนึ่งขั้น]

[ดวงชะตาแต่กำเนิดมีดังนี้]

[ไม่เป็นสองรองใคร: คุณสมบัติเซียน มหาเสน่ห์ขั้นสูงสุด]

[ชะตาเซียนกระบี่: มรรคกระบี่ขั้นสูงสุด ความเข้าใจมรรคกระบี่ขั้นสูงสุด]

[ความไวของท่าร่าง: คุณสมบัติท่าร่างขั้นสูงสุด]

[ทายาทจักรพรรดิเซียน: ได้รับวิชายุทธ์บำเพ็ญเซียนชั้นเลิศหนึ่งชุด หินวิญญาณชั้นสูงหนึ่งพันก้อน]

[ตรวจสอบค่าความสัมพันธ์]

……

ระดับเปลี่ยนวิญญาณขั้นหนึ่ง!

อายุขัยสามพันปี!

หานเจวี๋ยประหลาดใจเป็นอย่างมาก

ระดับปราณก่อกำเนิดยังแค่หนึ่งพันต้นๆ ระดับเปลี่ยนวิญญาณกลับพุ่งไปถึงสามเท่า!

ดีใจยิ่งนัก!

ทันใดนั้น หานเจวี๋ยก็นำระฆังเพลิงอัคคีออกมาคลุมตนเอง หลังจากนั้นรวมตบะต่อ

สองวันต่อมา

หานเจวี๋ยเริ่มสืบทอดพลังเทพหมื่นกระบี่

พลังเทพหมื่นกระบี่เป็นพลังวิเศษประเภทสังหารในวงกว้าง กระบี่ฟ้าสังหารเทพปีศาจจะเป็นการสังหารไปแนวเส้นตรงมากกว่า ทั้งสองต่างก็มีจุดเด่นของตนเอง

อาศัยคุณสมบัติและความเข้าใจมรรคกระบี่ขั้นสูงสุด หานเจวี๋ยใช้เวลาไม่ถึงครึ่งวัน ก็เข้าใจพลังเทพหมื่นกระบี่แล้ว

เขาลุกขึ้นเดินจากไป

เขามาถึงหน้าค่ายกลส่งตัว ศิษย์ที่ดูแลค่ายกลแห่งนี้มองมาที่เขาด้วยสายตาเคารพเลื่อมใส

การเคลื่อนไหวของการฝ่าด่านเคราะห์ก่อนหน้านี้ช่างน่ากลัวจริงๆ ทำให้ศิษย์ผู้นี้พลันนึกถึงผู้อาวุโสสังหารเทพขึ้นมา

เวลาไม่นาน

หานเจวี๋ยกลับมาถึงถ้ำเทวาฟ้าประทาน

พอเห็นเขากลับมา ไก่คุกรัตติกาลก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที พุ่งเข้ามาเอ่ยว่า “นายท่าน ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว ข้านึกว่าท่านถูกสตรีผู้นั้นกินไปแล้วเสียอีก!”

หันเจวี๋ยถลึงตามองมัน กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์ “สมองไก่ของเจ้านี่วันๆ เอาแต่คิดอะไรอยู่”

“นายท่าน ข้าไม่ใช่หงส์หรอกหรือ”

“แต่ตอนนี้เจ้าเป็นแค่ไก่ ต้องตั้งใจฝึกฝนถึงจะกลายเป็นหงส์ได้”

“ตกลง”

ไก่คุกรัตติกาลหน้าม่อยคอตกทันที

ตั้งใจฝึกฝน ต้องฝึกฝนถึงเมื่อไรกัน

หานเจวี๋ยนั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่ง ตั้งใจฝึกฝนต่อ

ขณะที่เขาทำการดูดซับปราณก็เปิดฟังก์ชันจำลองการทดสอบไปด้วย

เขาตั้งค่าตบะของหวงจี๋เฮ่าให้อยู่ที่ระดับเปลี่ยนวิญญาณขั้นเก้า

สังหารได้ภายในหนึ่งวินาที!

หานเจวี๋ยพอใจเป็นอย่างมาก

มั่นใจแล้ว!

รอลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณมาโจมตี เมื่อถึงเวลานั้นจะสั่งสอนความเป็นคนให้กับพวกเขา!

หานเจวี๋ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตั้งค่าตบะของหวงจี๋เฮ่าเป็นระดับสุญตาขั้นหนึ่ง

ใช้เวลาห้านาทีเต็มๆ หานเจวี๋ยถึงสังหารเขาได้

เขาขมวดคิ้วขึ้นมาทันที

ไม่ได้!

ใช้เวลานานเกินไป!

ยังต้องมุมานะฝึกฝนอีก!

ความรู้สึกภาคภูมิใจของหานเจวี๋ยสลายไปหมดสิ้น กลับแทนที่ด้วยความรู้สึกถึงวิกฤตอันหนักหน่วง

หากไม่สามารถสังหารศัตรูได้ภายในพริบตา ศัตรูก็จะมีโอกาสพลิกสถานการณ์ได้!

……

ภายในวังใต้ดินอันมืดสลัว

โจวฝาน หยางเทียนตงกำลังนั่งขัดสมาธิตรงมุมหนึ่ง

โจวฝานกำลังสังเกตดูผู้บำเพ็ญของลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ เขากล่าวเสียงเบาว่า “เหตุใดคนของพวกเขาถึงหายไปกว่าครึ่ง”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยางเทียนตงก็ลืมตา เอ่ยพึมพำว่า “อาจจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกระมัง”

เขารู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที