บทที่ 482 หากยังไม่บรรลุครึ่งอริยะ ห้ามออกไปจากหุบเขา

บทที่ 482 หากยังไม่บรรลุครึ่งอริยะ ห้ามออกไปจากหุบเขา

ในขณะที่กู่จั๋วอินกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น สิ่งมีชีวิตก่อนกำเนิดฟ้าเบื้องล่างก็เริ่มปั่นป่วนขึ้นมา

สิ่งมีชีวิตส่วนหนึ่งที่พูดภาษามนุษย์ได้เริ่มพูดคุยกันเอง และปลุกระดมพวกพ้อง ไม่ยอมรับการเป็นผู้นำของกู่จั๋วอิน

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มสั่นคลอน กู่จั๋วอินก็แค่นเสียงเย็นออกมา

เสียงนั้นเป็นดั่งค้อนหนักๆ ที่ทุบลงกลางใจของเหล่าสิ่งมีชีวิตก่อนกำเนิดฟ้า

ร่างของกู่จั๋วอินเริ่มบิดเบี้ยวและสูงขึ้นๆ ราวกับภูเขายักษ์ที่ผุดขึ้นมาจากพื้นดิน เขาขยายร่างขึ้นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสูงเสียดฟ้า

สิ่งมีชีวิตก่อนกำเนิดฟ้าในดินแดนรกร้างเบื้องหน้าของกู่จั๋วอินดูเล็กกระจ้อยร่อยไปทันที

เต่ายักษ์ที่ตะโกนขึ้นมาก่อนหน้านี้ หุบปากเงียบด้วยความตกใจ พร้อมกับตัวสั่นงันงก

กู่จั๋วอินหันหน้ามองออกไป สายตาทะลุผ่านชั้นฟ้าที่สามสิบสาม

“ไม่ว่าใครหน้าไหนก็อย่าบังอาจมาขวางทางพิสูจน์มรรคของข้า!”

กู่จั๋วอินพึมพำกับตนเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหนักแน่น

มหาเคราะห์ยังมาไม่ถึง อริยะไม่อาจเข้ามาในแดนเซียน เขาจึงเป็นบุคคลที่แข็งแกร่งไร้เทียมทานที่สุดในโลก

…

ห้าสิบปีต่อมา

จักรพรรดินีผืนพิภพเข้าฝันหานเจวี๋ย

เมื่อหานเจวี๋ยเข้าสู่แดนความฝันแล้ว ซึ่งเป็นบริเวณริมแม่น้ำปรโลก จักรพรรดินีผืนพิภพไม่อ้อมค้อมให้เสียเวลา รีบพูดถึงจุดประสงค์ของนางทันที

ระเบียบวัฏสงสารเพิ่งได้รับการฟื้นฟู เนื่องจากพลังวิเศษทำลายมรรคา ทำให้เมืองนรกในยมโลกถูกทำลายไปจนเกือบหมด จักรพรรดินีผืนพิภพต้องการรับทหารผีและเทพภูตสำหรับเมืองนรก แต่นางไม่ไว้ใจกลุ่มอิทธิพลอื่น จึงไหว้วานขอให้หานเจวี๋ยช่วยเหลือ

หานเจวี๋ยรู้สึกระแวงขึ้นมาในใจ

เขาแสร้งทำท่าทางลำบากใจ “คงไม่ดีกระมัง สำนักซ่อนเร้นของพวกข้าต้องการฝึกบำเพ็ญอย่างสงบ ไม่อยากเข้าสู่เคราะห์ เผ่าเอกาที่สร้างขึ้นก็เพื่อที่จะไม่เข้าสู่เคราะห์ หลังผ่านมาหลายปี หากข้าไล่ให้พวกเขาออกมา พวกเขาคงไม่ยินยอม”

จักรพรรดินีผืนพิภพกล่าว “ลองดูก่อน ข้าไม่ได้ให้พวกเขาเข้าสู่เคราะห์ เพียงแต่ขอให้ช่วยจัดระเบียบยมโลกเท่านั้น”

หานเจวี๋ยถาม “เหตุใดองค์จักรพรรดินีไม่ร่วมมือกับวังสวรรค์เล่า? ศิษย์หลานของข้าเป็นถึงจักรพรรดิสวรรค์ ตอนนี้จักรพรรดิสวรรค์กำลังอ่อนแอ ต้องการพันธมิตรอยู่พอดี”

“ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว”

จักรพรรดินีผืนพิภพครุ่นคิด ทำให้หานเจวี๋ยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

รอดตัวไป!

หานเจวี๋ยกลัวว่าจักรพรรดินีผืนพิภพจะเปลี่ยนใจ จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “องค์จักรพรรดินี ท่านคิดเห็นอย่างไรกับเผ่าบรรพกาล”

“กู่จั๋วอินเป็นคนมักใหญ่ใฝ่สูง แต่เขาจะทำสำเร็จตามแผนที่วางไว้หรือไม่นั้น ก็อยู่ที่ว่าเขาจะนำเผ่าบรรพกาลอย่างไร กลุ่มอิทธิพลต่างไม่มีทางอยู่เฉยรอความตายเป็นแน่ ไม่ช้าสงครามก็ต้องปะทุขึ้นในแดนเซียน เมื่อมีสงครามก็ต้องมีคนตาย นี่ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่ข้ามาขอความช่วยเหลือจากเจ้า”

จักรพรรดินีผืนพิภพกล่าวเช่นนั้น หานเจวี๋ยพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ทำไมวนกลับไปเรื่องเดิมอีกแล้วเล่า

และแล้วจักรพรรดินีผืนพิภพก็เริ่มระบายความอัดอั้น ว่าวัฏจักรนั้นสำคัญเพียงใด และกำลังคนของตนก็กำลังขาดแคลนอย่างหนัก

หานเจวี๋ยเองก็ระบายความขมขื่นในใจออกมาเช่นกัน ว่าการเพียรบำเพ็ญนั้นไม่ง่ายเลยแม้แต่นิด และต้องทุกข์ทนกับความโดดเดี่ยว ทันทีที่ออกจากการบำเพ็ญ ก็จะถูกความโลภในพลังอำนาจเข้าครอบงำ ต้องพุ่งทะยานขึ้นไปจากจุดต่ำสุด ไม่อาจหวนคืนสู่สภาพที่ทนทุกข์บำเพ็ญเพียรได้อีก

เวลาผ่านไปนาน

เมื่อทั้งสองเสร็จสิ้นบทสนทนาแล้ว แดนความฝันก็สิ้นสุดลง

ภายในอารามเต๋า หานเจวี๋ยหยิบป้ายคำสั่งมรรคาสวรรค์ออกมา และเริ่มติดต่อกับฟางเหลียง

เมื่อฟางเหลียงได้ยินว่าเขาต้องร่วมมือกับจักรพรรดินีผืนพิภพ เขาก็ตอบตกลงทันที วังสวรรค์กำลังต้องการพันธมิตรที่พึ่งพาได้อยู่พอดี

โครงสร้างของเผ่าสวรรค์นั้นซับซ้อน แม้แต่จี้เซียนเสินก็ไม่อาจเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ วังสวรรค์ยังต้องการอำนาจอื่นมาคอยสนับสนุน

จักรพรรดินีผืนพิภพไม่ใช่อริยะมรรคาสวรรค์ก็จริง แต่ก็แข็งแกร่งเทียบเท่ากับอริยะ เหมาะสมกับวังสวรรค์ยิ่งนัก

ฟางเหลียงรู้สึกขอบคุณหานเจวี๋ยอย่างมาก ทั้งยังเข้าใจว่าหานเจวี๋ยกำลังช่วยเขากรุยทาง ส่วนหานเจวี๋ยนั้นก็ขี้คร้านเกินกว่าจะอธิบายสถานการณ์ใดๆ

เมื่อวางป้ายคำสั่งมรรคาสวรรค์ลง หานเจวี๋ยก็ขมวดคิ้วแน่น

ไม่ได้การแล้ว!

ถึงคราวแสดงธรรมครั้งต่อไปคงต้องสั่งสอนเรื่องตรรกะความคิดอย่างอื่นให้กับชาวสำนักซ่อนเร้นบ้างแล้ว จะได้ไม่ถูกดึงดูดโดยโลกีย์

…

สองร้อยปีต่อมา หานเจวี๋ยเริ่มแสดงธรรม

ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่หลงเฮ่า และเฮ่าเทียนได้ฟังธรรมจากหานเจวี๋ย ทั้งสองจึงคาดหวังเป็นอย่างยิ่ง

ไม่กี่วันให้หลัง เฮ่าเทียนก็ต้องตกตะลึง

หานเจวี๋ยกำลังเทศนาถึงมหามรรค!

มีเพียงอริยะเท่านั้นที่จะเทศนาเรื่องมหามรรคได้!

เป็นไปดังคาด!

เขาต้องเป็นศิษย์เต๋าโบราณเทียบเท่ากับปรมาจารย์ลัญจกรสรวงเป็นแน่!

เฮ่าเทียนรู้สึกตื่นเต้น จึงตั้งใจสดับมรรคอย่างจดจ่อ

ก่อนหน้านี้เขาเคยฟังมหามรรคกับอริยะมาก่อน และยังเคยฝึกตบะมหามรรคมาก่อนเช่นกัน แต่กลับทำไม่สำเร็จ ก่อนที่เขาจะตาย ตบะของเขาหยุดชะงัก ความคืบหน้าในการบรรลุมรรคก็มีไม่มาก