บทที่ 487 ครึ่งอริยะระยะปลาย ปราณม่วงอนธการ

บทที่ 487 ครึ่งอริยะระยะปลาย ปราณม่วงอนธการ

การยกระดับหนังสือแห่งความโชคร้ายครั้งนี้ใช้เวลาสามสิบปี ซึ่งเวลาสามสิบปีในช่วงเวลาเช่นนี้ไม่ถือว่ามากมายอะไร

[หนังสือแห่งความโชคร้ายยกระดับจากยอดสมบัติต้าหลัวเป็นยอดสมบัติมรรคาสวรรค์]

ไม่มีระดับครึ่งอริยะ!

ขึ้นไปสู่ระดับมรรคาสวรรค์ทันที!

หานเจวี๋ยอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง

เขาไม่ได้สาปแช่งอริยะมิ่งจีทันที แต่ฝึกบำเพ็ญต่อไป

เขาเข้าใกล้การทะลวงระดับมากแล้ว ก่อนอื่นฝึกบำเพ็ญให้ถึงระดับครึ่งอริยะระยะปลายให้ได้แล้วค่อยว่ากัน!

ผ่านมากว่าหกพันปีนับตั้งแต่การทะลวงระดับครั้งล่าสุด

หานเจวี๋ยมองย้อนกลับไปและรู้สึกว่าเวลาช่างผ่านรวดเร็วยิ่งนัก ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้

ยุคแรกๆ ของมรรคาสวรรค์ที่ไร้ซึ่งความชิงชัง และการต่อสู้ เส้นแบ่งของเวลาเลือนราง ทุกคนต่างยุ่งอยู่กับการฝึกบำเพ็ญ

แม้ว่าจะมีสำนักดวงชะตาอันยิ่งใหญ่ต่างๆ เที่ยวสัญจรไปมาในแดนเซียน แต่แดนเซียนก็ยังกว้างใหญ่มากพอให้หาพื้นที่เพื่อฝึกบำเพ็ญได้อย่างไม่ยากเย็น

อีกด้านหนึ่ง

ชั้นฟ้าที่สามสิบสาม

ภายในพระราชวัง อริยะมิ่งจีรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมากะทันหัน

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด เขาถึงได้รู้สึกเหมือนหายนะกำลังจะมาถึงตัว ความรู้สึกนี้ไม่เคยเกิดขึ้นอีกเลยหลังจากที่เขาได้พิสูจน์มรรคแล้ว

เขานึกถึงเจ้าแดนต้องห้ามอันธการก่อนเป็นอันดับแรก

ในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา เจ้าแดนต้องห้ามอันธการไม่ได้สาปแช่งเขา

หรือว่าเขากำลังเตรียมการทำอะไรบางอย่าง?

ยิ่งคิดอริยะมิ่งจียิ่งร้อนรนใจ

เขายังคิดอีกว่าอริยะผู้อื่นที่ใกล้ชิดกับเขาในช่วงนี้ ดูเหมือนจะปลีกตัวออกห่าง

“ไม่ได้การ ข้าต้องหาพันธมิตรสักคน ฉิวซีไหลพึ่งพาไม่ได้”

อริยะมิ่งจีดวงตาลุกโชน ลุกขึ้นและจากไปทันที

…

สามร้อยปีต่อมา

ในที่สุดโอกาสทะลวงระดับของหานเจวี๋ยก็มาถึง

เขาปิดด่านฝึกฝนทันที และเริ่มการทะลวงระดับ ใช้เวลาห้าสิบปี การทะลวงระดับก็ประสบความสำเร็จ

หานเจวี๋ยรู้สึกสดชื่นทั้งร่างกายและจิตใจ จากนั้นก็เปิดหน้าต่างค่าสถานะขึ้นมาดู

[ชื่อ: หานเจวี๋ย]

[อายุขัย: 20380/6, 790, 009, 999, 999, 999, 999, 999]

[เผ่าพันธุ์: เทพมารอนธการ (มหาจักรพรรดิไร้ขอบเขต)]

[ตบะ: ระดับเตรียมเซียนทองต้าหลัวเบิกฟ้า ระยะปลาย]

[วิชายุทธ์: มหามรรควัฏจักรอนธการ (ระดับมหามรรค) วิชาชุบร่างวัฏจักรดารา]

[มหามรรค: มหามรรคเวียนว่ายตายเกิด มหามรรคแห่งกรรม มหามรรคต้นกำเนิด]

…

ชื่นใจจริงๆ!

อายุขัยเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าอีกแล้ว!

หนทางสู่การเป็นอริยะของหานเจวี๋ยใกล้เข้ามาแล้ว!

เขาทำให้ตบะเสถียรต่อ รอให้ตบะเสถียรดีเสียก่อน เขาจะปลิดชีพอริยะมิ่งจีให้ได้!

สี่สิบเก้าปีต่อมา

ตบะของหานเจวี๋ยมั่นคงในที่สุด

ขณะที่เขากำลังจะหยิบหนังสือแห่งความโชคร้ายออกมา ทันใดนั้นเอง กลิ่นอายอันทรงพลังก็พุ่งเข้ามา

เขาส่งจิตรับรู้ออกไปตรวจสอบ พบเพียงปราณกระบี่ที่ลอยคว้างมาจากสุดปลายขอบฟ้า พุ่งเข้าใส่ฝ่ามือของจู่ถู แบ่งฝ่ามือของเขาออกเป็นสองส่วน โลหิตไหลเจิ่งนองไปทั่วบริเวณ

ฝ่ามือสองซีกนั้นสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ขณะกำลังจะเชื่อมต่อกัน ปราณกระบี่ก็เชือดเฉือนสลับกันไปมา จนฝ่ามือของจู่ถูขาดสะบั้นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

หานเจวี๋ยเลิกคิ้วขึ้น

ช่างเป็นปราณกระบี่ที่แข็งแกร่งนัก!

อีกฝ่ายอย่างน้อยต้องเป็นครึ่งอริยะ!

อีกทั้งปราณกระบี่ดังกล่าวยังดูแล้วคุ้นตามาก

หานเจวี๋ยเพ่งมองอย่างพินิจ และเห็นนักดาบชุดขาวขี่ปราณกระบี่บินโฉบมา

หืม?

นี่มันหลี่เต้าคงไม่ใช่หรือ

หลี่เต้าคงลอยมาหยุดอยู่เบื้องหน้าฝ่ามือของจู่ถู เขามองลงไปยังเศษเนื้อที่กระจัดกระจายไปทั่วภูเขาและที่ราบ พลางขมวดคิ้วน้อยๆ

‘แก่นแท้ของไอชั่วร้ายนี้คือไอมาร หรือว่าบรรพชนมารกำลังใช้เล่ห์กลใดอยู่’ หลี่เต้าคงครุ่นคิดอย่างเงียบงัน

เขาไล่สายตาไปเรื่อยๆ จนไปหยุดที่เขตเซียนร้อยคีรี