ตอนที่ 521
บทที่ 521 ระดับเทพห้าพันคน เทพมารอนธการตนที่สอง
October 22, 2026
บทที่ 521 ระดับเทพห้าพันคน เทพมารอนธการตนที่สอง
เจ็ดสิบล้านล้านปี!
แปดสิบล้านล้านปี!
การสาปแช่งช่างผลาญอายุขัยเกินไปแล้วจริงๆ ใช้ระบบวิวัฒนาการก็ยังเสียอายุขัยไม่ถึงหลักล้านล้านปีเลย
การสังหารศัตรูกับการสืบข่าวเป็นคนละเรื่องกันเลยจริงๆ!
หานเจวี๋ยกัดฟันยืนหยัดไว้
รออายุขัยถึงหนึ่งร้อยล้านล้านปีค่อยหยุดแล้วกัน เจ้าพวกสุนัขเหล่านี้โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว
หานเจวี๋ยคิดเงียบๆ
เก้าสิบล้านล้านปี!
เก้าสิบห้าล้านล้านปี!
[อริยะจินอันศัตรูคู่อาฆาตของท่าน อริยะจิตเกิดการแตกร้าวเนื่องจากคำสาปแช่งของท่าน ตกต่ำกลายเป็นอริยะคลั่ง]
หานเจวี๋ยหยุดมือทันที หน้าผากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ
ตึงเครียดเหลือเกิน!
โชคดีที่ทำสำเร็จ!
หานเจวี๋ยบ่นในใจ ครั้งนี้สิ้นเปลืองมากเกินไปแล้ว
ครั้งหน้าไม่อาจสาปแช่งได้อีก มิสู้ลงมือโดยตรงเสียเลยดีกว่า!
หานเจวี๋ยนึกถึงข้อมูลของอริยะจินอันที่ตนเคยคัดลอกไว้ เขาเริ่มใช้แบบจำลองการทดสอบ ท้าสู้กับอริยะจินอัน
ผ่านไปไม่นานนัก หานเจวี๋ยลืมตาขึ้นอีกครั้ง
อริยะจินอันนับว่ามีฝีมืออยู่บ้าง!
เหนือกว่าฝูซีเทียน เกือบจะไล่ตามหลี่มู่อีทันแล้ว
หานเจวี๋ยใช้แบบจำลองการทดสอบต่อไป หาวิธีสังหารอริยะจินอันให้ได้ในเสี้ยววินาที
ผ่านไปหลายเดือน จนกระทั่งหลี่เต้าคงมาขอพบหานเจวี๋ย ความเร็วสูงสุดที่หานเจวี๋ยสังหารอริยะจินอันได้คือสามลมหายใจ
ไม่พอ!
ยังไม่เพียงพอ!
หากสังหารศัตรูในเสี้ยววินาทีไม่ได้ จะถูกศัตรูสังหารเอาได้ง่ายๆ!
หานเจวี๋ยถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง จากนั้นก็ให้หลี่เต้าคงเข้ามาในอารามเต๋า
“เจ้าสำนัก ระยะนี้พลังมรรคของข้าเพิ่มพูนขึ้นอีกครั้ง รู้สึกว่าในระดับครึ่งอริยะ ไม่มีผู้ใดสามารถทำอันใดข้าได้ ข้าสามารถเป็นตัวแทนของสำนักซ่อนเร้นออกไปท้าชิงตำแหน่งอริยะได้ ท่านคิดเห็นประการใดขอรับ” หลี่เต้าคงเอ่ยถาม
เขามีสีหน้าท่าทางจริงจัง จ้องมองหานเจวี๋ยดวงตาเป็นประกาย
หานเจวี๋ยเอ่ยถาม “เจ้าต้องการปราณม่วงอนธการหรือ”
หลี่เต้าคงพยักหน้า
หานเจวี๋ยชูมือขวาขึ้นมา ปราณม่วงอนธการสายหนึ่งปรากฏขึ้นในมือ เขากล่าวว่า “ข้ามี เจ้าไม่จำเป็นต้องออกไป อย่างไรก็ตามหากเจ้าพึ่งพาปราณม่วงอนธการพิสูจน์มรรคในยามนี้ วันหน้าจะไม่มีทางได้เป็นยอดฝีมือในหมู่อริยะ”
หลี่เต้าคงเบิกตากว้าง มองมือขวาของหานเจวี๋ยอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา
เขาเผยท่าทางเช่นนี้ออกมาน้อยครั้งยิ่ง
ครั้งนี้เขาตื่นตะลึงแล้วจริงๆ
เหตุใดหานเจวี๋ยถึงมีปราณม่วงอนธการได้
หรือว่าที่สำนักเต๋ามาล้อมโจมตีหานเจวี๋ยครั้งก่อน จะมิใช่การใส่ไคล้
หานเจวี๋ยเองก็มิได้ปิดบังอำพราง เล่าเรื่องที่หลี่มู่อีช่วยเหลือเซวียนฉิงจวินให้ฟัง
หลี่เต้าคงรู้สึกทอดถอนใจอย่างยิ่ง เขาเคยเคารพหลี่มู่อีที่สุด แต่ยามนี้พอมองดูหลี่มู่อีอีกครั้ง เขาพลันรู้สึกว่าอาจารย์ของตนช่างต่ำช้าโดยแท้ ไม่ได้ผ่าเผยชอบธรรมอย่างที่เห็นในฉากหน้า
“ฝึกบำเพ็ญให้ดี รอจนเจ้าบรรลุระดับครึ่งอริยะขั้นสมบูรณ์แล้ว จะยกปราณม่วงอนธการสายนี้ให้แก่เจ้า กลับกัน หากศิษย์คนอื่นตัดหน้า ชิงบรรลุถึงก่อน เจ้าก็อย่าหวังจะได้ไป” หานเจวี๋ยเอ่ยอย่างสงบ
เขาคาดหวังในตัวหลี่เต้าคงที่สุด แต่ไม่อาจแสดงออกอย่างชัดเจนเกินไปได้
หลี่เต้าคงสูดหายใจลึกๆ คราหนึ่ง ค้อมกายคารวะ จากนั้นจึงจากไป
หานเจวี๋ยนึกขึ้นได้ว่าตนยังมีปราณม่วงมหามรรคสายหนึ่งอยู่ในมือ
ตอนนี้เขายังไม่ได้ตัดสินใจจะยกให้ใคร รอดูท่าทีของเหล่าศิษย์ไปก่อน
จากนั้น หานเจวี๋ยก็ฝึกบำเพ็ญต่อ
หลังจากสำเร็จเป็นอริยะ หานเจวี๋ยยังไม่ได้ฝึกบำเพ็ญเลย
การบำเพ็ญของอริยะมิใช่การดูดซับอีกต่อไป แต่เป็นการตระหนักมหามรรค ทำความเข้าใจและควบคุมมหามรรคให้ลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ ให้พลังมรรคเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ
หานเจวี๋ยครอบครองมหามรรคต้นกำเนิด เพียงพอที่จะให้ใช้ฝึกบำเพ็ญไปได้ตลอด
ระดับเซียนทองต้าหลัวเบิกฟ้ามิใช่ขีดจำกัดของเขา!