บทที่ 527 ศิษย์ลำดับที่เก้า เทพมารมรณะฟื้นตื่น

บทที่ 527 ศิษย์ลำดับที่เก้า เทพมารมรณะฟื้นตื่น

มหาจักรพรรดิเซียวขมวดคิ้วถามขึ้น “หากเขาไม่มา พวกเราควรทำอย่างไร”

เงาดำตอบ “ระยะนี้เหล่าอริยะผิดปกติไป คงหาทางดึงตัวหานเจวี๋ยเข้าพวกเป็นแน่ หากเขาไม่มา เจ้าก็ส่งร่างแยกของเจ้าไป อาศัยสิ่งนี้แสดงความจริงใจ ข้ากังวลว่าอริยะจะลงดาบกับเผ่ามารอีกครั้ง”

คิ้วของมหาจักรพรรดิเซียวขมวดแน่นกว่าเดิม สุดท้ายได้แต่ถอนหายใจ

“ช่างเถอะ เช่นนั้นข้าจะไปหาด้วยตัวเอง”

….

ในปีเดียวกัน

จี้เซียนเสินบรรพชนสวรรค์แห่งเผ่าสวรรค์ได้มาเยี่ยมเยือนเขตเซียนร้อยคีรี หานเจวี๋ยเคลื่อนย้ายเขาเข้ามา ในเวลาเดียวกันก็ให้หลี่เสวียนเอ้าพาเขาไปเดินเล่นรอบๆ

จี้เซียนเสินตกตะลึง

“เหตุใดปราณฟ้าประทานของที่นี่ถึงหนาแน่นเพียงนี้ เป็นไปไม่ได้ หนาแน่นกว่ากว่าอาณาเขตเต๋าของอริยะเสียอีก!”

จี้เซียนเสินกรีดร้องอยู่ในใจ ในที่สุดเขาก็ทราบแล้วว่าเหตุใดสำนักซ่อนเร้นถึงได้มีจักรพรรดิเซียนหลายร้อยคน

ได้อยู่ในอาณาเขตเต๋าเช่นนี้ แม้แต่หมูก็กลายเป็นจักรพรรดิเซียนได้!

ยามที่เดินผ่านเขตของเผ่าเอกา จี้เซียนเสินก็ตะลึงงัน

ไม่ถูกแล้ว!

มิใช่จักรพรรดิเซียน!

เหตุใดคนกลุ่มนี้ล้วนบรรลุระดับเทพแล้วเล่า

ระดับเทพหลายพันคนหรือ

ตอนนี้จี้เซียนเสินเสียอาการไปอย่างสิ้นเชิง

หลี่เสวียนเอ้าสังเกตเห็นว่าท่าทีของเขาเปลี่ยนไป ก็รู้สึกภูมิใจยิ่ง เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เลิศเอกาแห่งสำนักซ่อนเร้น คุณสมบัติไม่เลวเลย”

จี้เซียนเสินอดใจไม่ไหวจึงถามออกมา “เผ่าเอกามีระดับเทพมากแค่ไหน”

หลี่เสวียนเอ้าหัวเราะเหอะๆ “เรื่องนี้บอกไม่ได้”

จี้เซียนเสินเห็นรอยยิ้มของเขา นึกอยากตีเขายิ่งนัก

“ไม่น่าเชื่อเลยว่าสำนักซ่อนเร้นจะแข็งแกร่งเช่นนี้ เกรงว่ากลุ่มอิทธิพลทั้งหมดในแดนเซียนผนวกกันแล้วก็ยังสู้สำนักซ่อนเร้นไม่ได้ หากสำนักซ่อนเร้นมีอริยะ มิใช่จะครองแดนเซียนได้เลยหรือ”

จี้เซียนเสินหัวใจเต้นแรง

เขาไม่เคยได้ยินว่ามีกลุ่มอิทธิพลใดที่มีระดับเทพจำนวนหลายพันคนเลย ตอนแรกเขาถึงขั้นที่สงสัยว่าระดับเทพในแดนเซียนคงมีไม่ถึงหลักพัน

ทันใดนั้น จี้เซียนเสินสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ทรงพลังอย่างยิ่งหลายสาย

เซียนทองต้าหลัว!

ไม่น่าเชื่อว่าสำนักซ่อนเร้นยังมีเซียนทองต้าหลัวอีกหลายคนด้วย!

เมื่อเขามาถึงหน้าอารามเต๋าของหานเจวี๋ย เขาแทบจะตกใจตายแล้ว

“อริ…อริยะหรือ”

จี้เซียนเสินเอ่ยเสียงสั่น มองดูจางเจี่ยวราวกับเห็นผี

จางเจี่ยวนิ่งเงียบ นั่งสมาธิต่อไป

หลี่เสวียนเอ้าเปิดปากรายงาน “เจ้าสำนัก เขามาแล้วขอรับ”

“อืม เจ้าไปเถอะ จี้เซียนเสิน เข้ามาสิ”

เสียงของหานเจวี๋ยแว่วออกมา

จี้เซียนเสินเดินเข้าไปตามจิตใต้สำนึก

ยามที่เดินผ่านจางเจี่ยว เขารู้สึกอกสั่นขวัญแขวน ไม่กล้ามองจางเจี่ยวแม้แต่น้อย

‘เหตุใดอริยะแห่งนิกายเหรินถึงมาอยู่ที่นี่’

ตอนนี้จี้เซียนเสินคิดอันใดไม่ออกเลย

หรือว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังหานเจวี๋ยคือหลี่มู่อี

มีความเป็นไปได้สูง!

มิน่าเล่าหลี่เต้าคงและหลี่เสวียนเอ้าถึงเข้าร่วมสำนักซ่อนเร้น!

จี้เซียนเสินเสมือนรู้แจ้งในทันใด ข้อสงสัยทั้งหมดล้วนกระจ่างคลี่คลาย

หลังจากเข้ามาในอารามเต๋า เขาถูกแสงเทพจากหยินหยางพิทักษ์ตะวันจันทราทำให้ตาพร่าเลยทีเดียว

หานเจวี๋ยรับรองแขกตามพิธี พลางเปิดใช้ความสามารถชำระล้างสมบูรณ์ไปด้วย

พูดคุยกันอยู่หลายวัน การชำระล้างสมบูรณ์ถึงสิ้นสุดลง

หานเจวี๋ยเอ่ยว่า “โรคภัยที่แฝงอยู่ของเจ้าถูกกำจัดแล้ว ควรกลับเสียที”

จี้เซียนเสินตะลึงงัน จากนั้นก็ถามด้วยความแปลกใจ “หายแล้วหรือ”

เขาสำรวจร่างกายตนอย่างละเอียด พบว่าจิตมารของตนหายไป แขนขาเขาก็ไม่ได้ต่อต้านเช่นก่อนหน้านี้อีก

หรือว่า…

จี้เซียนเสินรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา

เขากัดฟันกล่าวออกไป “หานเจวี๋ย ข้าหวังว่าสำนักซ่อนเร้นจะให้การสนับสนุนข้า ข้ายินดีเข้าร่วมสำนักซ่อนเร้น ได้หรือไม่”

จี้เซียนเสินก้มหน้าลง

ในใจเขาคิดเปรียบเทียบกับหานเจวี๋ยมาโดยตลอด เขาทราบดีว่าหากกล่าวประโยคนี้ออกไป ในอนาคตเขาจะเชิดหน้าต่อหน้าหานเจวี๋ยไม่ได้อีก

ถึงอย่างไรเขาก็ไม่มีทางสู้หานเจวี๋ยได้

หานเจวี๋ยถาม “ถ้าให้การสนับสนุนเจ้า ข้าจะได้อะไร สำนักซ่อนเร้นจะได้อะไร”

จี้เซียนเสินขมวดคิ้วพลางตอบ “ดวงชะตา อำนาจ เจ้าต้องการสิ่งใด ขอเพียงข้ายังควบคุมเผ่าสวรรค์ เผ่าสวรรค์ล้วนจะทุ่มเทรับใช้เจ้า”