บทที่ 530 คล้ายจะเป็นบรรพชนเต๋า รบสือตู๋เต้า

บทที่ 530 คล้ายจะเป็นบรรพชนเต๋า รบสือตู๋เต้า

เจ้าแม่หนี่ว์วาหรือ

หานเจวี๋ยตะลึง บังเอิญขนาดนี้เชียวหรือ

เทพสูงสุดหนานจี๋เพิ่งประกาศว่าจะคัดเลือกผู้รับตำแหน่งอริยะ เจ้าแม่หนี่ว์วาก็ส่งคำขอเข้าฝันหานเจวี๋ยตามมาติดๆ

หรือว่าเจ้าแม่หนี่ว์วาจะจับตามองมรรคาสวรรค์อยู่ตลอด

หานเจวี๋ยลอบหวาดระแวง คงมิใช่ว่าเจ้าแม่หนี่ว์วาจะใช้เขาต่างหัวหอกกระมัง

‘หากข้าตอบรับการเข้าฝันของเจ้าแม่หนี่ว์วา มีความเสี่ยงที่ต้องเผชิญหน้ากับอันตรายหรือไม่’

[จำเป็นต้องหักอายุขัยห้าหมื่นล้านปี จะดำเนินการต่อหรือไม่]

จุ๊ๆ ค่าตัวแพงกว่ามรรคาสวรรค์เสียอีก

ดำเนินการต่อ!

[มี]

หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว เช่นนั้นไม่ตอบรับน่าจะดีกว่า

เขาทำนายด้วยตัวเองก็ได้ ไม่จำเป็นต้องไปเสี่ยงเอง

‘ข้าอยากรู้ว่าเจ้าแม่หนี่ว์วามาหาข้าด้วยเหตุใด’

[จำเป็นต้องหักอายุขัยหนึ่งแสนล้านปี จะดำเนินการต่อหรือไม่]

ทำไมเพิ่มเป็นเท่าตัวเลยล่ะ

หานเจวี๋ยขมวดคิ้วขณะเลือกดำเนินการต่อ

จากนั้น เขาก็เข้าสู่ภาพลวงตาวิวัฒนาการ

ที่นี่คือทะเลดวงดาวกว้างใหญ่ไพศาล ดาราพร่างพราว ทางช้างเผือกพาดผ่าน เป็นภาพที่งดงามและลึกลับ

เจ้าแม่หนี่ว์วายืนอยู่ท่ามกลางแสงรุ้งพรายเจ็ดสี เหนือศีรษะนางมีดวงตาคู่หนึ่ง ใหญ่โตมโหฬารอย่างยิ่ง เสมือนดวงตาข้างเดียวก็ครอบคลุมไปทั่วทั้งจักรวาล

“มรรคาสวรรค์บังเกิดสติปัญญา แท้จริงแล้วมีสาเหตุมาจากความละโมบของเหล่าอริยชน สรรพสิ่งเผชิญภัยพิบัติ มหาเคราะห์มรรคายิ่งใหญ่อาจจุดประกายขึ้นจากเหตุนี้”

น้ำเสียงเฉยเมยแว่วดังขึ้นมา ก้องไปทั่วจักรวาล

เจ้าแม่หนี่ว์วาขมวดคิ้ว เอ่ยว่า “ข้าก้าวข้ามมรรคาสวรรค์แล้ว ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องมรรคาสวรรค์อีก”

อีกฝ่ายกล่าวต่อ “แต่รากเหง้าเจ้าอยู่ที่มรรคาสวรรค์ แม้นเจ้าจะเทียบเทียมมหามรรค แต่หากสิ้นมรรคาสวรรค์ วันหน้าหากเจ้าเผชิญอันตราย ต่อให้อยากถือกำเนิดใหม่ ก็อย่าได้หมายเลย”

คิ้วของเจ้าแม่หนี่ว์วาขมวดแน่นกว่าเดิม

หานเจวี๋ยอยากรู้ว่าคู่สนทนาของเจ้าแม่หนี่ว์วาคือใคร ฟังดูคล้ายจะวางท่ายิ่งนัก

เจ้าแม่หนี่ว์วาถอนหายใจ ถามขึ้นว่า “ข้าควรทำอย่างไร”

“เจ้าต้องคิดหาทางเอง เจ้าไม่จำเป็นต้องลงมือด้วยตัวเอง แต่ไหนแต่ไรมาอริยะอย่างพวกเจ้าก็ทำกันเช่นนี้”

“ได้”

หานเจวี๋ยฟังแล้วรู้สึกแปลกใจ อีกฝ่ายเอ่ยเสียดสีอยู่ชัดๆ ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าแม่หนี่ว์วาจะไม่โกรธ นี่หมายความว่าอีกฝ่ายเหนือกว่าเจ้าแม่หนี่ว์วานัก เป็นใครกันแน่

ในเวลานี้เอง ภาพลวงตาวิวัฒนาการพังทลายลงตรงนี้

หานเจวี๋ยถามต่อ ‘ข้าอยากรู้ว่าผู้ที่คุยกับเจ้าแม่หนี่ว์วาในฉากวิวัฒนาการเป็นใคร’

[ไม่สามารถวิวัฒนาการถึงร่างจริงของตัวตนนี้ได้ ระบบต้องทำการยกระดับอีกครั้ง]

หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว เลิศล้ำปานนี้เชียวหรือ

คงมิใช่ว่าเป็นบรรพชนเต๋าจริงๆ กระมัง!

ที่ผ่านมา หานเจวี๋ยไม่สามารถวิวัฒนาการถึงบรรพชนเต๋าได้ อย่างมากที่สุดก็ทำนายถึงร่างแยกหรือร่างจำลองของบรรพชนเต๋าได้เท่านั้น

มีจุดหนึ่งที่สามารถยืนยันได้ บรรพชนเต๋ายังไม่ตายแน่นอน!

‘พอดีนัก เจ้าแม่หนี่ว์วาต้องการใช้ประโยชน์ข้าไปเล่นงานอริยะ เช่นนั้นความฝันนี้จะตอบรับหรือไม่ตอบรับก็ได้ทั้งนั้น ถึงอย่างไรนางก็มองออก’

หานเจวี๋ยคิดเงียบๆ จากนั้นก็เริ่มฝึกบำเพ็ญ

….

หนึ่งร้อยปีผ่านไปเร็วยิ่ง

ในวันนี้ หานเจวี๋ยเงยหน้ามองออกไป เห็นเงาร่างมากมายหลั่งไหลเข้าสู่ตำหนักอาณาเขตเต๋าหลังหนึ่ง ณ ชั้นฟ้าที่สามสิบสาม

เทพสูงสุดหนานจี๋กำลังจะแสดงธรรม

หานเจวี๋ยตบตีกับตัวเองอยู่พักหนึ่ง ยังคงตัดสินใจเล่นงานเทพสูงสุดหนานจี๋สักระลอกหนึ่ง

อย่างน้อยก็ไม่อาจปล่อยให้เทพสูงสุดหนานจี๋ต้มตุ๋นหลอกลวงอย่างราบรื่นถึงเพียงนั้นได้

เขาไม่ได้สาปแช่งทันที แต่รอไปก่อน

ห้าวันผ่านไป

เขาเริ่มทุ่มกำลังสาปแช่งเทพสูงสุดหนานจี๋!

ในเวลาเดียวกันนี้

ชั้นฟ้าที่สามสิบสาม ตำหนักเทพสูงสุด

เทพสูงสุดหนานจี๋นั่งสมาธิอยู่บนแท่นดอกบัว จู่ๆ เขาพลันลืมตาขึ้น คิ้วขมวดแน่น

ในห้องโถงมีผู้สดับธรรมหลายพันคน ตบะต่ำสุดคือจักรพรรดิเซียน ทั้งหมดล้วนจมจ่อมอยู่ในสภาวะตระหนักมรรค

‘สมควรตาย สาปแช่งข้าเอาตอนนี้เสียได้ เจ้าแดนต้องห้ามอันธการ!’