ตอนที่ 556
บทที่ 556 อริยะเสรี
October 22, 2026
บทที่ 556 อริยะเสรี
สำหรับเรื่องที่มรรคาสวรรค์ทอดทิ้งเทพสูงสุดอู๋ฝ่า หานเจวี๋ยรู้สึกว่าเป็นระบบป้องกันตัวของมรรคาสวรรค์
เขาเริ่มตรวจดูค่าสถานะของเทพสูงสุดอู๋ฝ่า
[เทพสูงสุดอู๋ฝ่า: ระดับเบิกฟ้าเสรีระยะต้น มหาจักรพรรดิไร้ขอบเขต ศิษย์บรรพชนเต๋า เนื่องจากถูกท่านใช้คุกสวรรค์อนธการ สยบเป็นทาส ระดับความประทับใจที่มีต่อท่านเต็มขั้นดาวแล้ว]
ระดับเบิกฟ้าเสรีระยะต้น!
อริยะเสรีหรือ
หานเจวี๋ยมีท่างแปลกใจ
เทพสูงสุดอู๋ฝ่ากำลังนั่งสมาธิอยู่ นิ่งสงบไม่เคลื่อนไหว
หานเจวี๋ยถามในใจ ‘ตบะของเขาเหนือกว่าข้า จะแว้งกลับมาทำร้ายหรือไม่’
[ไม่มีทาง เว้นแต่เขาจะอยู่เหนือกว่าขีดจำกัดของระบบ]
อาณาเขตเต๋าสามารถปิดกั้นการสอดแนมจากพลังจิตระดับมรรคขึ้นไปได้ ขีดจำกัดย่อมอยู่เหนือกว่าอริยะเสรี
หานเจวี๋ยถอนหายใจด้วยความโล่งอก พลันรู้สึกรื่นเริงขึ้นมา
กล่าวเช่นนี้คือ เขาได้กำไรแล้ว
เพื่อควบคุมมรรคาสวรรค์ เทพสูงสุดอู๋ฝ่าจำเป็นต้องกลายเป็นอริยะมรรคาสวรรค์ ตบะอ่อนแอลง ผลคือเป็นการมอบโอกาสให้หานเจวี๋ยได้ฉกฉวย
เขาเปิดปากเอ่ย “อู๋ฝ่า คุกเข่า”
พอได้ยิน เทพสูงสุดอู๋ฝ่าพลันลืมตา ลุกขึ้นแล้วคุกเข่าลง
เจ้าตัวสุนัข!
ก่อนหน้านี้มาสั่งให้ข้าคุกเข่า!
เจ้าคุกเข่าไปก่อนเถอะ!
หานเจวี๋ยถาม “ผู้ใดส่งเจ้ามายังมรรคาสวรรค์”
เทพสูงสุดอู๋ฝ่ากล่าวตอบ “เจ้านิกายทงเทียน”
“จุดประสงค์ของเขาคืออะไร”
“ให้ข้าควบคุมมรรคาสวรรค์ จากนั้นค่อยดูดซับดวงชะตาของข้า เพื่อสลัดให้หลุดจากค่ายกลมหามรรคที่บรรพชนเต๋าสะกดเขาไว้”
“เหตุใดเจ้านิกายทงเทียนถึงถูกบรรพชนเต๋าสะกด”
“หลังจากเจ้านิกายทงเทียนสำเร็จเป็นอริยะมรรคาสวรรค์ ได้ก่อศึกในหมู่อริยะ ยั่วยุโทสะบรรพชนเต๋า”
หานเจวี๋ยอดนึกถึงเรื่องห้องสินไม่ได้ เจ้านิกายทงเทียนในห้องสินก็ก่อสงครามขึ้นในหมู่อริยะเช่นกัน หากว่าเทวตำนานนี้เป็นความจริง เช่นนั้นเจ้านิกายทงเทียนช่างไม่ล้มเลิกความคิดชั่วร้ายโดยแท้
เพียงแต่เขารู้สึกว่าเรื่องห้องสินยังไม่แน่ว่าจะเป็นความจริง น่าจะเป็นการถ่ายทอดของมรรคาสวรรค์ ถ่ายทอดประวัติศาสตร์เทวตำนานเข้าสู่สมองของมนุษย์สามัญ บิดเบือนกระบวนการ ถึงได้มีเทวตำนานที่คล้ายคลึงกัน
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ตอนนี้เจ้านิกายทงเทียนหนีออกมาไม่ได้ ก็อย่าคิดจะมาหาเรื่องหานเจวี๋ยเลย
หานเจวี๋ยเอ่ยต่อว่า “เจ้าอธิบายถึงแดนเทพหวนปัจฉิมให้ข้าฟังที ขออย่างละเอียด”
เทพสูงสุดอู๋ฝ่าตอบ “แดนเทพหวนปัจฉิมกว้างใหญ่ยิ่ง ไพศาลไร้ขอบเขต เต็มไปด้วยผนึกควบคุมมหามรรค ต่อให้อริยะก็ไม่สามารถไปมาได้ในชั่วพริบตา สิ่งมีชีวิตที่อยู่ต่ำกว่าระดับจักรพรรดิลงไปไม่อาจใช้ชีวิตอยู่ในแดนเทพหวนปัจฉิมได้ แดนเทพหวนปัจฉิมรกร้าง มีตัวตนชนิดหนึ่งที่เรียกว่ามารมรรคาเพ่นพ่านไปทั่ว มารมรรคาที่แข็งแกร่งที่สุดถึงขั้นสามารถกลืนกินอริยะธรรมดาทั่วไปได้ ดังนั้นเผ่าพันธุ์ต่างๆ ในแดนเทพหวนปัจฉิมต่างก็ต้องระวังตัวยิ่งนัก”
“สำนักพุทธ สามนิกายสำนักเต๋า เผ่ามาร เผ่าปีศาจ เผ่ามังกร ต่างกระจายตัวอยู่ในแดนเทพหวนปัจฉิม ไม่รบกวนกันและกัน มิใช่เพียงเท่านี้ เนื่องจากแดนเทพหวนปัจฉิมตั้งอยู่ในพื้นที่แดนต้องห้ามอันธการ ดังนั้นสิ่งอัปมงคลในแดนต้องห้ามอันธการสามารถเข้าออกอย่างอิสระได้ โจมตีทำร้ายสิ่งมีชีวิต”
“ตอนนี้ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในแดนเทพหวนปัจฉิมคือ อริยะเจ็ดวิถี ผู้ก่อตั้งเจดีย์มรรคายิ่งใหญ่ มีศิษย์ไม่มาก แต่ล้วนเก่งกาจทั้งสิ้น”
หานเจวี๋ยตั้งใจฟัง ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกโชคดี
พอได้ฟังเช่นนี้ มรรคาสวรรค์กลับเป็นสถานที่ปลอดภัยที่สุด!
ไม่ว่าจะเป็นสิ่งอัปมงคล หรือว่ามารมรรคา ล้วนไม่สามารถเข้าสู่มรรคาสวรรค์ได้
แต่เมื่อบรรลุระดับอริยะ หากไม่มีระบบอยู่ คิดอยากเลื่อนระดับขึ้นไป ก็ต้องไปที่แดนเทพหวนปัจฉิมจริงๆ จากคำบอกเล่าของเทพสูงสุดอู๋ฝ่า หานเจวี๋ยได้ทราบว่าแดนเทพหวนปัจฉิมนอกจากมารมรรคาที่น่าหวาดกลัว ยังเต็มไปด้วยมหามรรคสารพัดรูปแบบ
ถึงขั้นที่มีมหามรรคแปรวิญญาณเดินทางไปยังแดนเทพหวนปัจฉิม เผยแพร่มหามรรค แสวงหาโชควาสนา มรรคาสวรรค์ไม่อาจเทียบได้เลย
หานเจวี๋ยสงสัยว่าดวงจิตมหามรรคก็คือมหามรรคจำแลงกายมา
รอจนเทพสูงสุดอู๋ฝ่าเล่าจบ หานเจวี๋ยจึงถามด้วยความอยากรู้ “มารมรรคาสามารถสังหารได้แม้กระทั่งอริยะ เช่นนั้นสิ่งมีชีวิตธรรมดาใช้ชีวิตอยู่อย่างไร”
จักรพรรดิสวรรค์ก็สามารถตั้งรกรากในแดนเทพหวนปัจฉิมได้!
เทพสูงสุดอู๋ฝ่าให้คำตอบ “ที่มาของมารมรรคานั้นลึกลับ พวกมันไม่มีเจตนาเป็นของตัวเอง รู้จักเพียงออกล่าสิ่งมีชีวิตในระดับเดียวกัน หากว่ากันไป มารมรรคาคล้ายกับมารสวรรค์ยิ่ง เพียงแต่มารสวรรค์มีสติปัญญา ส่วนมารมรรคาแข็งแกร่งกว่า”
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้
หานเจวี๋ยหรี่ตา “กล่าวอีกอย่างคือ แดนเทพหวนปัจฉิมไม่มีอารยธรรมปรากฏเด่นชัด ยิ่งไม่อาจรวมให้เป็นหนึ่งเดียวได้ เปรียบเสมือนถิ่นกันดารกระมัง”
เทพสูงสุดอู๋ฝ่าพยักหน้า เอ่ยด้วยความสะท้อนใจ “อยู่ในแดนเทพหวนปัจฉิม หากไม่มีผู้ทรงพลังเป็นที่พึ่ง ก็ทำได้เพียงเข่นฆ่าไม่หยุดหย่อน แสวงหามหามรรค แดนเทพหวนปัจฉิมเสมือนยุคฟ้าบุพกาลก่อนเบิกฟ้า สามพันเทพมารบุพกาลสังหารฆ่าฟัน ไม่มีความสงบสุข”