ตอนที่ 570
บทที่ 570 โอกาสวาสนาของโจวฝาน ต้นกำเนิดฟ้าดิน
October 22, 2026
บทที่ 570 โอกาสวาสนาของโจวฝาน ต้นกำเนิดฟ้าดิน
เมื่อฟังจิตวิญญาณมรรคาสวรรค์จบ สีหน้าฉิวซีไหลราบเรียบ ในใจดูแคลนอย่างยิ่ง
คิดว่าเขาเป็นเด็กสามขวบหรือ
หลอกได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ
ในสายตาฉิวซีไหล กลอุบายเหล่านี้ของจิตวิญญาณมรรคาสวรรค์ช่างน่าขันโดยแท้ จุดประสงค์เด่นชัดเกินไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องเดาเลยด้วยซ้ำ
จิตวิญญาณมรรคาสวรรค์กล่าวว่า “พลังมรรคของบุตรชายหานเจวี๋ยแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ไล่ตามอี๋เทียนทันแล้ว วันหน้าต้องกลายเป็นอุปสรรคใหญ่แน่ หากเจ้าไม่กล้าจัดการหานเจวี๋ย เจ้าต้องหาทางกำจัดบุตรชายของหานเจวี๋ยให้ได้ก่อนที่จะได้ร่างแยกของบรรพชนเต๋ามา”
“ข้าจะพิจารณาดู”
ฉิวซีไหลตอบรับสั้นๆ จากนั้นก็หลับตาลง ผสานมรรคต่อ
จิตวิญญาณมรรคาสวรรค์ก็ไม่พูดมากอีก เลือนหายไปจากตำหนัก
….
หลังจากได้ป้ายคำสั่งพิฆาตมรรคามา หานเจวี๋ยก็ไม่มีความเคลื่อนไหว ไม่ได้ออกไปแสดงธรรมนอกอารามเต๋าเลย แต่ทุ่มสมาธิฝึกบำเพ็ญ
เวลาผ่านไปว่องไวนัก ผ่านไปอีกสองพันปีแล้ว
ในวันนี้ หานเจวี๋ยตรวจดูจดหมาย
[โจวฝานศิษย์ของท่านหวนคืนสู่แดนเซียน]
เขาอดโล่งใจไม่ได้ ลูกพี่ใหญ่ยังคงแน่จริงยิ่ง ส่งร่างจำลองของตนมาเกิดใหม่แล้ว
เขาไล่อ่านย้อนขึ้นไป มองเห็นจดหมายฉบับอื่นๆ ของโจวฝาน นอกจากจะสิ้นชีพและฟื้นคืนชีพอย่างต่อเนื่อง ยังมีโอกาสวาสนาด้วย!
[โจวฝานศิษย์ของท่านผสานรวมกับดวงชะตาแดนชำระบาปสุขาวดี พลังมรรคเพิ่มขึ้นฉับพลัน]
[โจวฝานศิษย์ของท่านทำความเข้าใจพลังวิเศษมหามรรค]
เยี่ยมจริงๆ!
สมกับที่เป็นต้นฉบับของพระเอก!
หานเจวี๋ยเงยหน้ามองขึ้นไปเห็นโจวฝานกลับมาที่เมืองฟ้าบุพกาลแล้ว
ตบะของเด็กคนนี้บรรลุถึงระดับเซียนทองต้าหลัวระยะกลางแล้ว เป็นวาสนาในคราเคราะห์ พลอยก้าวหน้าสูงส่ง
หานเจวี๋ยสอดส่องดูเต้าจื้อจุนต่อ
หลังจากได้รับแรงกระตุ้นจากซูฉี เต้าจื้อจุนปิดด่านมาตลอด ฝึกบำเพ็ญอย่างบ้าคลั่ง เข้าใกล้ระดับเซียนทองต้าหลัวระยะปลายเข้าไปเรื่อยๆ
ในจุดนี้หานเจวี๋ยพอใจยิ่ง ในอดีตเต้าจื้อจุนบ้าระห่ำกว่าโจวฝานเสียอีก ยามนี้มีความมุ่งมั่นได้ถึงขนาดนี้ ย่อมเป็นเรื่องที่ดี
หานเจวี๋ยสอดส่องเหล่าศิษย์ใต้ต้นฝูซังต่อ สีหน้าเขาพลันแปรเปลี่ยน รีบลุกขึ้นหายตัวไปจากจุดเดิมทันที
เขามาโผล่ใต้ต้นฝูซัง
เมื่อเหล่าศิษย์เห็นเขาปรากฏตัวขึ้น ก็พากันลุกขึ้นทำความเคารพ
หานเจวี๋ยเมินฉยต่อพวกเขา มองไปที่ต้นฝูซัง
ต้นฝูซังยังคงยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ดูสงบมั่นคงยิ่ง ไม่มีความผิดปกติ แต่หานเจวี๋ยสัมผัสได้ว่าต้นฝูซังกำลังดูดซับพลังงานแปลกประหลาดอย่างหนึ่ง พลังงานนี้มาจากวังวนมิติหลายร้อยแห่งที่มันเปิดขึ้น
หานเจวี๋ยถ่ายทอดเสียงถาม “เจ้ากำลังทำอะไรอยู่”
“หา?”
ต้นฝูซังตระหนกอยู่บ้าง
หานเจวี๋ยสะบัดแขนเสื้อ เคลื่อนย้ายเหล่าศิษย์ที่อยู่ในละแวกนี้ออกไปให้ห่าง กางเขตอาคมไว้รอบๆ ไต่สวนต้นฝูซังตามลำพัง
การกระทำนี้ของต้นฝูซังเป็นการเปิดเผยตำแหน่งของมันต่อโลกหลายร้อยแห่ง ประเด็นสำคัญที่สุดคือมันไม่เคยถามความเห็นหานเจวี๋ยเลย
ต้นฝูซังตกใจ รีบเอ่ยว่า “ข้าเพียงรู้สึกว่าข้าสามารถดูดซับพลังของพวกมันเพื่อให้แข็งแกร่งขึ้นได้ ดังนั้นถึงได้ทำเช่นนี้…ผิดตรงไหนหรือ”
“ข้าเคยบอกแล้วมิใช่หรือ ห้ามมิให้เปิดเผยตำแหน่งของเจ้า”
“เป็นไปไม่ได้ ข้าเพียงดูดซับพลังงานเท่านั้น”
“พลังงานฟ้าดินหลั่งไหลเข้ามาหาเจ้า ผู้บำเพ็ญทรงพลังจะจับทิศทางความเคลื่อนไหวของคลื่นพลังงานมิได้เชียวหรือ”
“ข้า…”
“เหตุใดเจ้าถึงไม่แจ้งข้า”
“ข้าอยากแปลงกาย…แต่ดูเหมือนท่านจะไม่อยากให้ข้าแปลงกาย…”
หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว กล่าวไปว่า “ไม่ใช่ว่าไม่อยาก แต่เจ้าคือต้นไม้เทพมรรคาสวรรค์ ตอนนี้ยังไร้ซึ่งหนทางแปลงกาย”
วาจานี้มิใช่ความเท็จ ตอนนี้อาณาเขตเต๋าเปี่ยมด้วยพลังวิญญาณ ต้นฝูซังจึงมีบทบาทไม่มากแล้ว
ต้นฝูซังเอ่ยด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ “เช่นนั้นข้าจะหยุด”
หานเจวี๋ยแทรกจิตศักดิ์สิทธิ์เข้าไปในต้นฝูซัง ตรวจสอบพลังงานที่มันดูดซับ