บทที่ 590 ลี่เหยาตั้งสำนัก

บทที่ 590 ลี่เหยาตั้งสำนัก

‘เจ้าคนผู้นี้ใช้ได้เลยนี่ เมื่อก่อนอยากรับข้าเป็นศิษย์ ตอนนี้พอเห็นว่าหานอวี้หน้าตาเหมือนข้า จึงรับหานอวี้เอาไว้ ช่างเป็นหมาป่าร้ายที่มีใจทะเยอะทะยานโดยแท้’

หานเจวี๋ยด่าในใจ เห็นหลี่เต้าคงรับหานอวี้เป็นศิษย์ เขารู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างน่าประหลาด

รอให้หลี่เต้าคงกลับมา ต้องสั่งสอนกันสักหน่อย

นับตั้งแต่กราบเข้าสู่สังกัดของหลี่เต้าคง ตบะของหานอวี้ก็เพิ่มพูนขึ้นทุกวัน ยิ่งไปกว่านั้นเขายังได้เรียนรู้พลังวิเศษมรรคกระบี่ไม่น้อยเลย กลายเป็นผู้ฝึกกระบี่อย่างแท้จริง

หลี่เต้าคงดีต่อหานอวี้ยิ่งนัก ถึงขั้นมอบกระบี่ระดับสมบัติวิญญาณมรรคาสวรรค์ให้แก่หานอวี้

สมบัติวิญญาณมรรคาสวรรค์ต่อให้เป็นอริยะ ก็ยังเป็นสมบัติที่พบได้น้อยยิ่ง

เมื่อเห็นกระบี่เล่มนี้ ความประทับใจที่หานเจวี๋ยมีต่อหลี่เต้าคงก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง

แม้ว่าการที่หลี่เต้าคงปฏิบัติต่อหานอวี้ด้วยความจริงใจ จะเป็นเพราะไว้หน้าหานเจวี๋ยก็ตาม

หานอวี้นับว่าได้ลงหลักปักฐานแล้ว การฝึกบำเพ็ญในภายภาคหน้าต้องเป็นไปอย่างราบรื่นแน่ แม้ว่าหานเจวี๋ยจะไม่ใช้เส้นสายให้เขา เขาก็สามารถกลายเป็นผู้แข็งแกร่งได้

ก็เป็นศิษย์ของหลี่เต้าคงนี่นะ!

ขณะที่หานเจวี๋ยกำลังสอดส่องหานอวี้ มีคนมาขอเข้าพบเขา

เป็นลี่เหยานั่นเอง

หานเจวี๋ยว่างอยู่พอดี จึงให้นางเข้ามา

ลี่เหยาเดินมาหยุดตรงหน้าหานเจวี๋ย ถึงแม้ทั้งสองจะเป็นคู่บำเพ็ญเพียรกันอย่างเป็นทางการแล้ว แต่นางมิได้มีท่าทางกำเริบเสิบสานเลย ยังคงค่อนข้างให้ความเคารพ

“ทำเนียบดวงชะตามรรคาสวรรค์สำคัญมากใช่หรือไม่ ข้าอยากช่วงชิงตำแหน่งอริยะด้วย” ลี่เหยาเอ่ยตรงๆ

หานเจวี๋ยกล่าว “เจ้าเพิ่งมีตบะระดับเซียนทองต้าหลัว ยังห่างไกลจากตำแหน่งอริยะมากนัก”

“ห่างไกลจริงๆ นั่นแหละ แต่การจะสั่งสมดวงชะตาก็ต้องใช้เวลาเช่นกันกระมัง”

ลี่เหยาเอ่ยอย่างจริงจัง “ยิ่งสำนักซ่อนเร้นมีอริยะมากเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น หลี่เต้าคงมีศักยภาพมากพอจะอาศัยพลังพิสูจน์มรรคสำเร็จเป็นอริยะ แต่ถึงอย่างไรเขาก็เข้าร่วมกับพวกเราหลังจากที่สำนักซ่อนเร้นแข็งแกร่งขึ้นมาแล้ว ข้าไม่ไว้ใจเขา”

หานเจวี๋ยเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “นี่ไม่คล้ายตัวเจ้าเลย”

ลี่เหยากล่าวอย่างจนปัญญา “เอาเถิด อันที่จริงนี่คือความคิดเห็นร่วมกันของบรรดาศิษย์สืบทอด”

หัวใจของหานเจวี๋ยอุ่นวาบ

เขาไม่ได้รู้สึกว่าเหล่าศิษย์สืบทอดเห็นแก่ตัวเลย หากว่าทุกคนคิดเพื่อตัวเอง ก็คงผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาร้องขอวิธีพิสูจน์มรรคจากหานเจวี๋ยกันหมดแล้ว

พวกเขาส่งลี่เหยามาเป็นตัวแทน คาดว่าคงมองจากความสัมพันธ์ระหว่างลี่เหยาและเขา เพื่อให้โน้มน้าวเขาได้ง่ายขึ้น

หานเจวี๋ยสามารถมองเห็นค่าความประทับใจ ทว่าค่าความประทับใจไม่ได้คงที่ ค่าความประทับใจหกดาวก็อาจลดต่ำลงได้เช่นกัน

“เจ้าคิดเห็นอย่างไร” หานเจวี๋ยถาม

ลี่เหยาตอบ “ข้าวางแผนว่าจะพาอู้เต้าเจี้ยน เซียนซีเสวียน เซวียนฉิงจวิน และฉางเยวี่ยเอ๋อร์ไปก่อตั้งสำนักดวงชะตาสำหรับสตรีหรือสิ่งมีชีวิตเพศหญิง สำนักเช่นนี้ยังมิเคยมีปรากฏมาก่อน มีโอกาสใช้ประโยชน์ได้”

หานเจวี๋ยรู้สึกว่าใช้ได้ จากนั้นจึงถามต่อว่า “สิงหงเสวียนและถูหลิงเอ๋อร์เล่า ไยจึงไม่ไปด้วย”

ลี่เหยาชี้แจง “แม่นางสิงบอกว่าต้องการทุ่มเทฝึกบำเพ็ญเพื่อมีทายาทให้ท่าน ให้กำเนิดบุตรแห่งสวรรค์สักคน ถูหลิงเอ๋อร์บอกว่าสถานะของนางค่อนข้างพิเศษ ไม่เหมาะจะออกไปด้านนอก”

หานเจวี๋ยยิ้มไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกแล้ว

สาวน้อยสองนางนี้ต่างคิดจะฉวยโอกาสจากเขา

“อืม พวกเจ้าสามารถคัดเลือกศิษย์หญิงจำนวนหนึ่งภายในเขตเซียนร้อยคีรีได้ เมื่อถึงเวลาที่พวกเจ้าตัดสินใจจะออกไปแล้ว ให้พูดออกมาได้เลย ข้าได้ยิน ไม่จำเป็นต้องมาหาข้า”

“ขอบพระคุณเจ้าสำนัก!”

“หืม ยังเรียกเจ้าสำนักอยู่อีกหรือ”

ลี่เหยาฟังแล้วหน้าแดงซ่าน แต่นางเขินอาย จึงไม่ยอมเปลี่ยนคำเรียก

หานเจวี๋ยก็ไม่ได้บังคับ ให้นางถอยออกไปได้

หลายเดือนต่อมา

ลี่เหยา เซวียนฉิงจวิน เซียนซีเสวียน และฉางเยวี่ยเอ๋อร์พาศิษย์หญิงกว่าห้าร้อยคนจากไป ศิษย์หญิงเหล่านี้ล้วนมีตบะระดับจักรพรรดิเซียน

มีลี่เหยาเป็นผู้นำกลุ่ม หานเจวี๋ยก็ไม่นึกห่วงอีก หากเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ ขอเพียงอยู่ในรัศมีแดนเซียน เขาล้วนสามารถรับรู้ได้

ชั่วพริบตาเดียว

เวลาผ่านไปสองร้อยสี่สิบเอ็ดปี

“ข้ามีนามว่าลี่เหยา ได้รับการอบรมสั่งสอนจากอริยะสวรรค์เกรียงไกรเปี่ยมกุศล วันนี้ได้ก่อตั้งสำนักสตรีศักดิ์สิทธิ์ขึ้น เปิดรับสิ่งมีชีวิตเพศหญิงที่แปลงกายได้แล้วเป็นศิษย์ สั่งสอนถ่ายทอดวิชาศักดิ์สิทธิ์ให้ ไม่ว่าจะเป็นเผ่าพันธุ์ไหน ตบะระดับใด ต่างมาแสวงหามรรควิถีที่เทือกเขาเดียวดายแดนกล้วยไม้โรยราได้”

เสียงของลี่เหยาดังก้องไปทั่วปวงสวรรค์หมื่นโลกา น้ำเสียงเคร่งขรึมหนักแน่น ทำให้หานเจวี๋ยปลาบปลื้มนัก นางสามารถดูแลจัดการด้วยตัวคนเดียวได้แล้ว

ทว่านามนี้…

หานเจวี๋ยคิดเหลวไหลอยู่บ้าง

หากสลัดมุมมองในชาติที่แล้วทิ้งไป ในแดนเซียนสตรีศักดิ์สิทธิ์มีฐานะสูงส่งยิ่ง ไม่อาจทำให้มัวหมองแปดเปื้อนได้

ศิษย์สืบทอดคนอื่นๆ ต่างไม่ได้มาหาหานเจวี๋ย ทำให้หานเจวี๋ยพอใจยิ่ง

ครึ่งอริยะเท่านั้นถึงจะออกไปได้ นี่คือกฎเหล็ก!