บทที่ 626 อริยะสวรรค์จักรพรรดิบูรพา

บทที่ 626 อริยะสวรรค์จักรพรรดิบูรพา

“สมองเจ้ามีปัญหากระมัง เจ้าอยากตายหรืออย่างไร”

หานทั่วโพล่งด่า การระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างปุบปับของเขาทำให้อี๋เทียนมึนงง

ในความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง อี๋เทียนคล้ายจะเป็นพี่ใหญ่ แต่ไม่ได้พบกันนานหลายปี หานทั่วเป็นฝ่ายช่วยเขาเอาไว้อีกแล้ว ดังนั้นท่าทางของเขาจึงดูขลาดๆ ยิ่ง

อี๋เทียนเม้มปาก พูดว่า “นี่คือโอกาสที่จะได้สำเร็จเป็นอริยะ ข้าค้นพบว่าแดนต้องห้ามอันธการเหมาะสมกับข้ามากกว่าแดนเซียน อยู่ที่นี่ ผู้แข็งแกร่งก็คือผู้แข็งแกร่ง ผู้อ่อนแอก็คือผู้อ่อนแอ ไม่เหมือนแดนเซียน ถึงสู้ชนะไป อีกฝ่ายก็อาจจะมีที่พึ่งอยู่ สุดท้ายก็ต้องตายอย่างคับข้องใจ”

หานทั่วขมวดคิ้วพลางถาม “หมายความว่าอย่างไร เจ้าไม่คิดจะกลับไปเช่นนั้นหรือ”

“กลับไปทำไมล่ะ ก่อนหน้านี้ที่อยู่ในแดนเซียน ข้ารู้สึกไร้อิสระไม่เป็นตัวของตัวเอง ถึงแม้พรสวรรค์ของข้าจะกล้าแกร่ง แต่รับรู้อยู่ตลอดว่ามีตัวตนบางอย่างที่เร้นกายอยู่ในความมืดกำลังชักใยข้าอยู่ หลังจากมาถึงแดนต้องห้ามอันธการ ความรู้สึกนี้ถึงได้หายไป ที่นี่คือแดนสุขาวดีสำหรับผู้แข็งแกร่งอย่างแน่นอน อยู่ท่ามกลางการฆ่าฟันถึงจะเติบใหญ่ อยู่ท่ามกลางอันตรายถึงจะค้นพบโอกาสวาสนา หานทั่ว เจ้าไม่สังเกตเห็นหรือว่าข้าพิสูจน์ต้าหลัวแล้ว”

อี๋เทียนเอ่ยด้วยความตื่นเต้น น้อยครั้งนักที่หานทั่วจะได้เห็นเขาตื่นเต้นขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เพิ่งผ่านประสบการณ์เฉียดตายน่าอกสั่นขวัญผวามาแท้ๆ

หานทั่วอยากบอกยิ่งนักว่าข้าก็พิสูจน์ต้าหลัวแล้วเช่นกัน

อี๋เทียนกล่าวต่อว่า “แดนเซียนกำหนดระดับขั้นตายตัวแล้ว มรรควิถีแห่งอริยะคงเดิมไม่แปรเปลี่ยน ต่อให้พวกเราพิสูจน์มรรคสำเร็จ ก็ต้องถูกควบคุมโดยมรรคาสวรรค์ เจ้าไม่อยากก้าวเดินบนวิถีทางตามแบบฉบับของตนบ้างหรือ”

“เจ้าอยากเติบใหญ่ใต้บารมีของผู้อื่นไปตลอดหรือ”

คำพูดนี้ของเขากระตุ้นความรู้สึกส่วนลึกของหานทั่ว

หานทั่วนึกถึงหานเจวี๋ย

หากเขาเติบใหญ่ในแดนเซียน อาจจะปลอดภัยยิ่ง แต่เขาไม่มีทางก้าวข้ามหานเจวี๋ยไปได้

ขนาดผู้แข็งแกร่งอย่างหานเจวี๋ยยังไม่กล้าออกจากแดนเซียน มิใช่แปลว่านอกเขตมรรคาสวรรค์มีตัวตนที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าอยู่หรอกหรือ เช่นนั้นย่อมมีโอกาสวาสนาที่เลิศล้ำกว่าอยู่เช่นกัน!

หานทั่วคล้อยตามแล้ว

อี๋เห็นมองตาเขาก็ทราบแล้วว่าเขาคิดอย่างไร จึงเอ่ยต่อว่า “ต้องสังหารสัตว์ประหลาดตัวนั้นก่อน ชิงปราณม่วงอนธการมา ภายหลัง พวกเราพี่น้องหากใครบรรลุครึ่งอริยะระยะสมบูรณ์ก่อน ก็ให้คนนั้นพิสูจน์มรรคก่อน เป็นอย่างไร!”

หานทั่วกัดฟันตอบ “ได้!”

ทั้งสองเริ่มไล่ตามไปในทิศทางที่สัตว์ประหลาดอันธการจากไป

….

ผ่านไปอีกหนึ่งพันปี

ตบะของหานเจวี๋ยก้าวหน้าขึ้นระดับหนึ่ง แต่หากคิดจะทะลวงขั้นยังอีกยาวไกลนัก

หานเจวี๋ยลืมตาขึ้น เริ่มเทศนาธรรมให้เหล่าศิษย์สำนักซ่อนเร้น แผ่มหามรรคต้นกำเนิดออกไปครอบคลุม ศิษย์จำนวนหลายแสนคนเข้าสู่สภาวะตระหนักมรรคทันที

เขาเทศนาธรรมไปพลาง ตรวจดูจดหมายไปพลาง

เมื่อไล่อ่านลงไปเรื่อยๆ มีจดหมายฉบับหนึ่งดึงดูดความสนใจของเขา

[ปรมาจารย์ลัญจกรสรวงสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากผู้ทรงพลังลึกลับ ถูกขับไล่ออกจากมรรคาสวรรค์]

‘ปรมาจารย์ลัญจกรสรวงถูกขับไล่หรือ’

หานเจวี๋ยใจเต้นแรง

ปรมาจารย์ลัญจกรสรวงคือร่มโพธิ์ร่มไทรที่แข็งแกร่งที่สุดของมรรคาสวรรค์ ก่อนหน้านี้ตอนที่มารสวรรค์เข้าโจมตี ก็ฉวยโอกาสตอนที่ปรมาจารย์ลัญจกรสรวงไม่อยู่

ต่อจากนี้จะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นอีกแล้วกระมัง!

หานเจวี๋ยมองขึ้นไปยังชั้นฟ้าที่สามสิบสาม จู่ๆ เขาก็พบว่ามีอริยะเพิ่มขึ้นมาหนึ่งราย

จอมอริยะเสวียนตู เทพสูงสุดหนานจี๋ เจ้านิกายเทียนเจวี๋ย มหาจักรพรรดิเซียว เทพสูงสุดอู๋ฝ่า ฉิวซีไหล สือตู๋เต้า หลี่เต้าคง ฟางเหลียง นอกจากอริยะมรรคาสวรรค์เก้าตำแหน่งแล้ว ยังมีอริยะอีกคน!

กล่าวก็คือ ชั้นฟ้าที่สามสิบสามมีอริยะสิบคน!

เมื่อนับรวมหานเจวี๋ยเข้าไปด้วย มรรคาสวรรค์จะมีอริยะสิบเอ็ดคน!

เหตุผลที่หานเจวี๋ยไม่ถูกมรรคาสวรรค์ขับไล่ เป็นเพราะเขาถือกำเนิดในมรรคาสวรรค์ ได้รับแรงกุศลมรรคาสวรรค์มากล้นมหาศาล อริยะนอกเขตมรรคาสวรรค์ไม่สามารถล่วงล้ำเข้ามาในมรรคาสวรรค์ได้ เว้นแต่จะกดระดับตบะไว้ แลกกับดวงชะตามรรคาสวรรค์ กลายเป็นอริยะมรรคาสวรรค์

‘คนผู้นี้เป็นใคร’

หานเจวี๋ยสงสัยอยู่ในใจ

เห็นทีว่าขีดจำกัดการรับตำแหน่งของมรรคาสวรรค์จะมิใช่แค่เก้าตำแหน่งเสียแล้ว