บทที่ 628 การตัดสินใจของอริยะแห่งสำนักเต๋า เผ่าปีศาจเปลี่ยนแปลงใหญ่หลวง

บทที่ 628 การตัดสินใจของอริยะแห่งสำนักเต๋า เผ่าปีศาจเปลี่ยนแปลงใหญ่หลวง

จอมอริยะเสวียนตูเอ่ยว่า “เรื่องต้าซั่นเทียนไม่จำเป็นต้องสนใจอีก ไม่ว่าสุดท้ายแล้วเขาจะเข้าร่วมสังกัดของหานเจวี๋ยหรือไม่ ก็ไม่ส่งผลกระทบถึงพวกเจ้าอยู่ดี”

ภายในตำหนักมีเพียงอริยะแห่งสามนิกายสำนักเต๋าเท่านั้น นับว่าเป็นกลุ่มเล็กๆ ที่ซ้อนอยู่ในแวดวงอริยะอีกที

นิกายเจี๋ย นิกายเหริน และนิกายฉ่านต่อให้ขัดขากันเองบ้าง แต่ก็ยังมีรากฐานเชื่อมโยงกัน

เทพสูงสุดหนานจี๋พยักหน้าพลางกล่าวว่า “ข้าเข้าใจดี ไม่ว่าอย่างไรหานเจวี๋ยก็มีสัมพันธไมตรีกับพวกเรา”

ถึงแม้สำนักซ่อนเร้นจะขยายตัวอย่างรวดเร็ว แต่เทพสูงสุดหนานจี๋กลับเปี่ยมด้วยความประทับใจในตัวหานเจวี๋ย

ท้ายที่สุดแล้วโครงสร้างของกลุ่มอิทธิพลในแดนเซียนก็เป็นเพียงความขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ ต่อให้สำนักซ่อนเร้นยึดครองแดนเซียนไว้แต่เพียงผู้เดียว พวกเขาก็ไม่ใส่ใจ มหาเคราะห์คือหายนะสำหรับสรรพสิ่ง แต่เป็นเพียงหมากตาหนึ่งสำหรับอริยะ

ในเกมหมากมีแพ้มีชนะ เป็นเรื่องธรรมดายิ่ง

“พูดถึงฟางเหลียงเถอะ เหตุใดเขาถึงไปหาพวกเจ้า” จอมอริยะเสวียนตูถาม

หลังจากมาถึงมรรคาสวรรค์ เขาก็ดูมีความเป็นมนุษย์เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไม่ได้เฉยชาเหมือนตอนแรกที่มาถึง

เจ้านิกายเทียนเจวี๋ยเอ่ย “ฟางเหลียงกำลังหยั่งเชิงความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราและแดนเทพหวนปัจฉิม”

เทพสูงสุดหนานจี๋พยักหน้ารับ

จอมอริยะเสวียนตูหรี่ตาพลางเอ่ยว่า “เช่นนั้นพวกเจ้าคิดเห็นอย่างไร”

สองอริยะล้วนมิใช่คนโง่ ย่อมทราบถึงเจตนาของฟางเหลียง

นับตั้งแต่จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์อันธการดับสูญไป พวกเขาต่างก็มีความคิดต่อแดนเทพหวนปัจฉิม ได้แต่ขุ่นเคืองทว่าไม่กล้าเอื้อนเอ่ย

“ผู้อาวุโส ท่านว่ามาก่อนเถอะ!” เทพสูงสุดหนานจี๋เอ่ยเสียงขรึม

สายตาของเจ้านิกายเทียนเจวี๋ยก็จับจ้องอยู่ที่ร่างของจอมอริยะเสวียนตูเช่นกัน

จอมอริยะเสวียนตูทราบเจตนาของพวกเขาดี สองอริยะไม่กล้าก่อเรื่องวุ่นวาย จำเป็นจะต้องมีผู้นำ

จอมอริยะเสวียนตูคิดๆ ดูจากนั้นจึงเอ่ยว่า “นิกายเหรินส่งข้ามาดูแลมรรคาสวรรค์ ตามหลักก็สมควรต้องเชื่อฟังนิกายเหริน แต่ตัวข้าก็ถือกำเนิดในมรรคาสวรรค์ ข้าหวังว่ามรรคาสวรรค์จะไม่ถูกคุกคามจากภายนอก ข้าหวังให้มรรคาสวรรค์เติบโตขยายตัวไปตามวิถีทางของตน ยิ่งไม่ปรารถนาจะเห็นคนมุ่งร้ายทำลายมรรคาสวรรค์ ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดก็ตาม หากกล้าทำเช่นนี้ ข้าจะตั้งตัวเป็นศัตรูกับคนผู้นั้นแน่นอน ต่อให้ร่างสิ้นจิตมลาย ก็ไม่เสียใจภายหลัง”

น้ำเสียงนั้นหนักแน่นยิ่ง ถึงขั้นที่ทำให้คนรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาด้วย

เทพสูงสุดหนานจี๋และเจ้านิกายเทียนเจวี๋ยล้วนตกตะลึง พวกเขาแค่ลองหยั่งเชิงเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าจอมอริยะเสวียนตูจะมีปณิธานยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้

สองอริยะสบตากันแวบหนึ่ง เจ้านิกายเทียนเจวี๋ยกัดฟันเอ่ย “พวกเราก็ถือกำเนิดในมรรคาสวรรค์เช่นกัน ช่วงแรกที่สำเร็จเป็นอริยะก็มีปณิธานอันยิ่งใหญ่เช่นกัน จนปัญญาที่…”

ก่อนบรรพชนเต๋าจะหายตัวไป อริยะมรรคาสวรรค์ล้วนถูกคัดสรรจากภายในมรรคาสวรรค์ ต่างก็เคยมีความทะเยอทะยานล้นเหลือ จนปัญญาที่ว่าหลังจากสำเร็จเป็นอริยะแล้วถึงได้พบว่าเรื่องราวมิได้ง่ายเช่นนั้น

นอกมรรคาสวรรค์ยังมีมหามรรคอยู่!

มรรคาสวรรค์ถูกมหามรรคบงการ!

เทพสูงสุดหนานจี๋กล่าว “ในเมื่อผู้อาวุโสกล่าวมาเช่นนี้ เช่นนั้นพวกเราก็ไม่อ้อมค้อมแล้ว ถูกต้อง พวกเราก็ขัดเคืองแดนเทพหวนปัจฉิมเช่นกัน! ข้าถึงขั้นที่นึกสงสัยว่าที่พึ่งของจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์อันธการก็คือเหล่าผู้ทรงพลังแห่งแดนเทพหวนปัจฉิมเหล่านั้น พวกเขากำลังเล่นละครอยู่!”

“ข้าสงสัยแม้กระทั่งว่าเจ้าแม่หนี่ว์วาและฝูซีเทียนอาจจะยังไม่ตาย!”

พอเอ่ยเรื่องนี้ออกมา เทพสูงสุดหนานจี๋รู้สึกโกรธเคืองยิ่งนัก

แดนเทพหวนปัจฉิมมักจะขีดเส้นกำหนดแนวทางพัฒนาการของมรรคาสวรรค์อยู่เสมอ ทุกครั้งที่มหาเคราะห์ปะทุขึ้น แดนเทพหวนปัจฉิมมักจะส่งข่าวมาเสมอ กำหนดตัวว่าใครคือผู้มีชัย

เผ่าสวรรค์ในมหาเคราะห์ที่ผ่านมาก็เป็นการจัดแจงของแดนเทพหวนปัจฉิม!

อริยะมิ่งจีและอริยะจินอันเชื่องดั่งสุนัขรับใช้ สุดท้ายเป็นอย่างไรเล่า

หลังจากกลายเป็นอริยะคลั่ง แดนเทพหวนปัจฉิมก็เขี่ยพวกเขาทิ้งทันที ถึงขนาดที่ริบปราณม่วงอนธการของพวกเขาไปด้วย

อย่างที่กล่าวกันว่ากระต่ายสิ้นจิ้งจอกหมอง หลังจากสองอริยะดับสูญ อริยะที่เหลือรู้เข้าย่อมเกิดความขุ่นข้องใจขึ้นอย่างมิอาจเลี่ยง และนี่ก็คือเหตุผลที่พวกเขาไม่ตั้งตัวเป็นศัตรูกับหานเจวี๋ย

พวกเขาไม่อยากเป็นเครื่องมือสังหารที่สุดท้ายก็ต้องตาย ยิ่งไปกว่านั้นคือหานเจวี๋ยยังช่วยพวกเขาปกป้องมรรคาสวรรค์ด้วย

จอมอริยะเสวียนตูเอ่ยว่า “ในเมื่อพวกเจ้าต่างก็ทราบดี เช่นนั้นข้าจะเล่าแผนการออกมาตามตรง อริยะมรรคาสวรรค์แขวนอยู่บนเชือกเส้นเดียวกันแล้วแน่นอน ฟางเหลียงเองก็น่าจะมีความคิดเช่นนี้ หลี่เต้าคงอยู่ใต้สังกัดหานเจวี๋ย ไม่จำเป็นต้องกังวลเลย เทพสูงสุดอู๋ฝ่า ฉิวซีไหล อริยะสวรรค์จักรพรรดิบูรพาและสือตู๋เต้าต่างหากที่เป็นเป้าหมายของพวกเรา”

“ต้องทำให้พวกเขารวมใจเป็นหนึ่งกับพวกเราให้ได้”

เจ้านิกายเทียนเจวี๋ยขมวดคิ้วถาม “อริยะสวรรค์จักรพรรดิบูรพาแข็งแกร่งถึงเพียงนั้น หากเขาไม่ยินยอมเล่า”

จอมอริยะเสวียนตูเอ่ยอย่างเฉยชา “หานเจวี๋ยสามารถทำลายอริยะได้ พวกเราก็ทำได้เช่นกัน!”

สองอริยะตื่นตะลึง ไม่คิดเลยว่าจอมอริยะเสวียนตูจะตัดสินใจเด็ดเดี่ยวถึงเพียงนี้