บทที่ 631 แดนเทพหวนปัจฉิมวุ่นวาย เทพมารฟ้าบุพกาลสองตน

หลังจากสาปแช่งเทพบุพกาลจนสิ้นท่า ชีวิตของหานเจวี๋ยก็กลับสู่ความสงบสุขอีกครั้ง

เขาไม่ทราบถึงความเปลี่ยนแปลงในแดนเทพหวนปัจฉิม แต่แดนเซียนยังนับว่าสงบมั่นคงดี หลังจากถูกห้าอริยะขัดขวาง อริยะสวรรค์จักรพรรดิบูรพาก็นิ่งเงียบไป ไม่มีความเคลื่อนไหวอีก เผ่ามารตกอยู่ภายใต้การปิดล้อมโจมตีจากกลุ่มอิทธิพลต่างๆ แตกแยกกระจัดกระจาย

ต่อมา จักรพรรดิปีศาจอีกาทองประกาศนำเผ่าเทพอีกาทองแยกตัวออกจากเผ่าปีศาจ เผ่าปีศาจไร้ผู้นำ จึงสลายตัวไปในที่สุด

ราชาปีศาจและเทพปีศาจต่างๆ ล้วนไม่เรียกขานตนว่าปีศาจอีกต่อไป

เผ่าปีศาจจึงล่มสลายลงด้วยประการฉะนี้

เหล่าปีศาจมองทุกกลุ่มอิทธิพลเป็นศัตรู และไม่คิดเข้าร่วมเผ่าเรืองนาม ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงเริ่มกลับไปใช้นามเผ่าบรรพกาลในอดีตเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน

เหล่าอริยชนไม่มีความเห็นใดๆ สำหรับเรื่องนี้ เพราะศัตรูของพวกเขาคืออริยะสวรรค์จักรพรรดิบูรพา มิใช่เผ่าปีศาจ

วันเวลาเลื่อนไหลผ่านไปดั่งกระสวยทอผ้า

ผ่านพ้นไปปีแล้วปีเล่า

พริบตาเดียวก็ผ่านไปอีกหนึ่งพันปี

หานเจวี๋ยลืมตาขึ้น บิดขี้เกียจคราหนึ่ง

ความเปลี่ยนแปลงของเขตฟ้าบุพกาลไม่ส่งผลต่อมรรคาสวรรค์ ถึงขั้นที่ไม่มีสรรพสิ่งทราบด้วยซ้ำว่ามีอะไรเกิดขึ้นด้านนอก

หานเจวี๋ยตรวจดูจดหมายเล็กน้อย สีหน้าตื่นตะลึง

[จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากมารมรรคาลึกลับ] x73629

[หานทั่วบุตรชายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากมารมรรคาลึกลับ] x2930

[ปรมาจารย์ลัญจกรสรวงสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากสิ่งอัปมงคล] x90293

[โจวฝานศิษย์ของท่านเผชิญกับการโจมตีจากสิ่งอัปมงคล] x1594

[จอมอริยะเสวียนตูสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากมารมรรคาลึกลับ] x928202

….

มีการโจมตีมากมายยิ่ง!

สิ่งอัปมงคล!

มารมรรคาลึกลับ!

หานเจวี๋ยสังเกตเห็นว่าจอมอริยะเสวียนตูก็เผชิญกับการโจมตีเช่นกัน เขาเงยหน้ามองขึ้นไป พบว่าจอมอริยะเสวียนตูมิได้อยู่ในอาณาเขตเต๋าบนชั้นฟ้าที่สามสิบสาม คาดว่าคงกลับไปที่แดนเทพหวนปัจฉิมช่วงก่อนหน้านี้

แดนเทพหวนปัจฉิมวุ่นวายใหญ่แล้ว!

หานเจวี๋ยรู้สึกรื่นรมย์

ไม่คิดเลยว่าการสาปแช่งเทพบุพกาลจะมีประสิทธิภาพขนาดนี้ ถึงเรื่องนี้จะส่งผลกระทบต่อผู้บริสุทธิ์มากมาย แต่เขาก็ไม่ได้สนใจมากขนาดนั้น

ถึงผู้อื่นตายแต่ข้ารอด!

ด้วยระดับความเกลียดชังของเทพบุพกาล ไม่ช้าก็เร็วต้องมาหาเรื่องหานเจวี๋ยแน่ ถึงอย่างไรไม่ช้าก็เร็วเทพบุพกาลก็ต้องตายอยู่ดี

เมื่อแดนเทพหวนปัจฉิมวุ่นวาย ภายในระยะเวลาสั้นๆ นี้ก็จะไม่มีผู้ใดปองร้ายต่อมรรคาสวรรค์อีก มิน่าเล่าอริยะสวรรค์จักรพรรดิบูรพาถึงได้สงบเสงี่ยมเช่นนี้

‘เฮ้อ ผู้มีคุณค้ำจุนมรรคาสวรรค์มากที่สุดก็ยังเป็นข้าอยู่ดี’

หานเจวี๋ยรู้สึกสะท้อนใจอย่างยิ่ง

บรรพชนเต๋าเอ๋ย ท่านดูไว้เถิด จดจำความดีของข้าเอาไว้ด้วย อย่าปองร้ายข้า!

หลังตรวจดูจดหมายเสร็จ หานเจวี๋ยก็กวาดสายตามองไปทั่วแดนเซียน

นับตั้งแต่หลี่เต้าคงพิสูจน์มรรคได้ หานอวี้ก็นับว่าลาอาจารย์แล้ว ยามนี้ออกท่องไปทั่วแดนเซียนเพียงลำพัง จึงเริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมา

เด็กคนนี้เป็นจักรพรรดิเซียนแล้ว นับว่าไม่เลวเลย

หานอวี้เร้นกายฝึกบำเพ็ญอยู่ในป่าเขา ไม่เผชิญกับเรื่องวุ่นวายชั่วคราว

แดนเซียนในปัจจุบันนี้ก้าวข้ามแดนเซียนช่วงก่อนเกิดมหาเคราะห์ไปแล้ว ที่สำคัญคืออริยะผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันแสดงธรรม ทำให้ตบะของผู้บำเพ็ญเพิ่มพูนขึ้นรวดเร็วยิ่ง

ผู้ใดจะนึกเล่าว่าเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน แดนเซียนยังรกร้างกันดารอยู่เลย

หานเจวี๋ยมายังอาณาเขตเต๋าแห่งที่สอง เริ่มสอดส่องเหล่าผู้ท้าชิงตำแหน่งเทพมาร

หยางตู๋ออกจากแดนเซียนแล้ว หานเจวี๋ยลองทำนายดู เด็กคนนี้ไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายเลย ถึงขั้นได้รับโอกาสวาสนาอันยิ่งใหญ่ไม่น้อยเสียด้วยซ้ำ ดวงชะตารุ่งโรจน์ดั่งสายรุ้ง

ส่วนผู้ท้าชิงตำแหน่งเทพมารคนอื่นๆ เหลือรอดอยู่เพียงสองคนเท่านั้น

ทั้งสองมีนามว่าเริ่นกังและอิ่นหงเฉิน

อิ่นหงเฉินเป็นสตรีนางหนึ่ง รูปโฉมไม่ถึงขั้นงามล่มเมือง แต่พฤติกรรมในการจัดแจงเรื่องราวเหี้ยมหาญนัก ปกติแล้วไม่เป็นฝ่ายหาเรื่องใครก่อน แต่หากมีคนมาคุกคามตน คนผู้นั้นจะถูกกำจัดทิ้งอย่างรวดเร็ว

เริ่นกังเต็มไปด้วยความผ่าเผยชอบธรรม เป็นมิตรที่คบหาได้ง่ายยิ่ง พึ่งพาคุณธรรม รอดพ้นเคราะห์ภัยมาได้เสมอ

หานเจวี๋ยคิดๆ ดูแล้ว อยากจะไปเข้าฝันทั้งคู่ทีละคน แล้วถ่ายทอดพลังวิเศษแขนงหนึ่งให้

เช่นเดียวกับตอนที่ไปพบหยางตู๋ หานเจวี๋ยก็ไม่ได้เปิดเผยตัวตน

หลังจัดการเรื่องของทั้งสองคนเสร็จ หานเจวี๋ยก็เข้าไปในอารามเต๋า ไปดูมู่หรงฉี่ จิ้งจอกชาดและเทพมารขุนพลสวรรค์

ตบะของเทพมารฟ้าบุพกาลทั้งสามเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วยิ่ง ไอวิญญาณในอาณาเขตเต๋ายังคงหนาแน่นกว่าแดนเซียน

ความคิดเห็น