บทที่ 638 ยุคสมัยแห่งมรรคาสวรรค์ เหล่าจื่อคือเจ้าแดนต้องห้ามอันธการ

“นิกายเหรินยังไม่ลืมรากเหง้าของตน”

หานเจวี๋ยที่กำลังสอดส่องแดนเซียนอยู่ยิ้มพลางเอ่ยด้วยความสะท้อนใจ ทุกครั้งที่ปิดด่านครบพันปี เขาจะสอดส่องแดนเซียนอยู่เสมอ

การที่หลี่เต้าคงคอยดูแลเผ่ามนุษย์ ทำให้เขารู้สึกชื่นชม

อย่างไรก็ตามสิ่งที่ทำให้เขาพึงพอใจอย่างแท้จริงคือความเคลื่อนไหวของเหล่าอริยชน ทั้งหมดล้วนหาทางเพิ่มพูนพลังให้มรรคาสวรรค์

เวลานี้ เหล่าอริยชนไม่สนใจแก่งแย่งชิงดีกันระหว่างสำนักแล้ว ต่างเทศนาธรรมให้สรรพสิ่งโดยไม่บังคับให้เข้าร่วมสำนัก

มีพวกเขาคอยดูแลมรรคาสวรรค์ ทำให้มรรคาสวรรค์แข็งแกร่งขึ้น หานเจวี๋ยก็ฝึกบำเพ็ญอย่างสบายใจได้ ไม่ต้องกังวลอีก

หานเจวี๋ยสอดส่องหานอวี้ต่อ

หานอวี้คอยดำเนินการดูแลช่วยเหลือเผ่ามนุษย์ให้หลี่เต้าคง ยามนี้มีตำแหน่งเป็นรองเพียงจักรพรรดิมวลมนุษย์แห่งเผ่ามนุษย์ แม้แต่จักรพรรดิมวลมนุษย์ก็ยังต้องเกรงใจเขา

หานอวี้ที่เดินทางไปทั่วหล้าตามลำพังในที่สุดก็ลงหลักปักฐานแล้ว แต่งภรรยาให้กำเนิดบุตรในเผ่ามนุษย์

สำหรับบุตรธิดาของหานอวี้ หานเจวี๋ยไม่สนใจ ลำดับอาวุโสแตกต่างกันเกินไป เหตุผลที่เขาเฝ้ามองหานอวี้ เพียงเพราะหานอวี้หน้าตาเหมือนตนก็เท่านั้น

หากว่ากันตามจริงแล้ว ความจริงเขาก็ไม่ได้มีความรู้สึกต่อหานอวี้มากนัก

สิ่งที่ควรค่าให้กล่าวถึงคือ หลงเฮ่าไปคลุกคลีอยู่กับหานอวี้ คาดว่าคงเป็นเพราะหานอวี้หน้าตาเหมือนหานเจวี๋ย

“เจ้าเด็กแสบคนนี้ไม่ไปดูแลควบคุมเผ่ามังกร มัวแต่ทำอะไรอยู่ที่นั่น”

หานเจวี๋ยพึมพำกับตัวเอง แต่เขาก็ไม่คิดจะไปตักเตือนหลงเฮ่า หากว่าหลงเฮ่าส่อแววว่าจะหักหลังเขา วันหน้าค่อยขับไล่ออกจากสำนักก็ได้

ถึงอย่างไรจักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายก็ไม่ได้อาวรณ์บุตรชายคนนี้อยู่แล้ว

หานเจวี๋ยหลับตาลงอีกครั้ง เข้าสู่สภาวะฝึกบำเพ็ญ

….

กาลเวลาผันผ่าน หลังจากแดนเซียนเข้าสู่สภาวะสงบสุข เวลาก็ผ่านไปรวดเร็วยิ่ง

หมื่นปีผ่านไปดั่งฝันฉากหนึ่ง

ในที่สุดการทะลวงสู่ระดับเบิกฟ้าเสรีระยะกลางของหานเจวี๋ยก็ใกล้เข้ามาแล้ว

ไม่ได้ทะลวงขั้นมาเกือบสามหมื่นปีแล้ว เขารู้สึกไม่ชินเลยจริงๆ

คุณสมบัติด้อยลงอยู่บ้าง

หานเจวี๋ยลอบทอดถอนใจกับตัวเอง

แน่นอน เขาแค่บ่นเล่นเพราะเบื่อหน่ายเท่านั้น

ด้วยระดับความเร็วในการทะลวงขั้นของเขา สามารถทำให้ผานกู่โกรธจนฟื้นคืนชีพกลับมาได้เลย

หานเจวี๋ยเริ่มตรวจดูจดหมาย แดนเซียนสงบสุขเหลือเกิน ทำให้เขาแทบจะหย่อนยานแล้ว ต้องสำรวจแวดวงสหายเพื่อสร้างความกดดัน

[จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากมารมรรคาลึกลับ] x8920312

[หานทั่วบุตรชายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากสิ่งอัปมงคลลึกลับ] x444032

[โจวฝานศิษย์ของท่านได้รับการถ่ายทอดมรรคจากอริยะเจ็ดวิถีศัตรูคู่อาฆาตของท่านผ่านความฝัน พลังมรรคเพิ่มขึ้นฉับพลัน]

[สือตู๋เต้าสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากหลี่เต้าคงสหายของท่าน] x3

[ซูฉีศิษย์ของท่านดูดซับดวงชะตาวัฏจักร ก้าวเข้าสู่ระดับครึ่งอริยะ]

[จอมอริยะเสวียนตูสหายของท่านเผชิญกับคำสาปแช่งลึกลับ]

[ปรมาจารย์ลัญจกรสรวงสหายของท่านตระหนักรู้มหามรรค บุกเบิกฟ้าดิน]

….

เขาตรวจดูจดหมายครั้งล่าสุดคือเมื่อสองพันปีก่อน ระยะนี้แดนเทพหวนปัจฉิมยังคงครึกครื้นนัก

ข่าวจอมอริยะเสวียนตูเผชิญกับคำสาปแช่งลึกลับนั้นดึงดูดความสนใจของหานเจวี๋ย

หวังว่าจะมิใช่การสาปแช่งกันภายในมรรคาสวรรค์

เมื่อไล่อ่านลงไปอีก ปรมาจารย์ลัญจกรสรวงบุกเบิกฟ้าดิน

หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว

หลังจากบุกเบิกฟ้าดินแล้วตำแหน่งของปรมาจารย์ลัญจกรสรวงอาจจะเกิดความเปลี่ยนแปลง เช่นเดียวกับหลี่มู่อีในอดีต เริ่มให้ความสนใจกับมรรคาสวรรค์ของตน

อย่างไรก็ตามตอนนี้ปรมาจารย์ลัญจกรสรวงยังไม่หวนกลับมา จึงไม่มีผลกระทบต่อมรรคาสวรรค์ชั่วคราว

ปรมาจารย์ลัญจกรสรวงนับว่าเป็นตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดในมรรคาสวรรค์ ตัวตนในระดับเดียวกับเขาล้วนไม่อาจเข้าสู่มรรคาสวรรค์ได้ ทว่าปรมาจารย์ลัญจกรสรวงพำนักอยู่ในชั้นฟ้าที่สามสิบสามตลอดปี เทียบเท่ากับอริยะมรรคาสวรรค์

มองลงไปที่เส้นทางสายหนึ่ง ทุกๆ โอกาสวาสนาและการทะลวงระดับทำให้ผู้คนรู้สึกสับสน

ความคิดเห็น