บทที่ 659 อริยะเจินอู่ มหาจักรพรรดิเทียนเอ้อ

บทที่ 659 อริยะเจินอู่ มหาจักรพรรดิเทียนเอ้อ

“อย่าลามปามผู้อาวุโสท่านนั้น”

หานทั่วขมวดคิ้วเอ่ยเตือน อี๋เทียนมักจะติดเล่น ทำตัวเสียมารยาทอยู่เสมอ หากล่วงเกินผู้อาวุโสท่านนั้นเข้า เขาก็ปกป้องอี๋เทียนไว้ไม่ได้ แม้แต่จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายก็ยังปฏิบัติต่อผู้ทรงพลังท่านนั้นอย่างสุภาพ ไม่กล้าเลิ่นเล่อ

อี๋เทียนเม้มปาก ไม่พูดต่ออีก เขาเพียงถอนใจคราหนึ่ง

ทัพใหญ่วังสวรรค์มุ่งหน้าต่อไป

และในเวลานี้เอง

นอกเขตยมโลก กลางเมืองเผ่าหายนะ

จอมเทพข่งเซวี่ยนั่งสมาธิอยู่ในตำหนักที่เงียบสงัด จู่ๆ เขาสัมผัสถึงบางอย่างได้ ลืมตาขึ้นมาทันที

มองเห็นลมหอบหนึ่งโถมปะทะหน้าเขา ทั้งที่ประตูใหญ่ปิดสนิท ไม่มีบานหน้าต่าง

ม่านตาจอมเทพข่งเซวี่ยหดตัววูบหนึ่ง พลังอันไร้รูปลักษณ์สลายสายลมประหลาดให้กระจายหายไป

“ข้าก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็เป็นเจ้า อริยะเจินอู่ อะไรกัน เจ้าก็มาโจมตีมรรคาสวรรค์หรือ”

จอมเทพข่งเซวี่ยเอ่ยถากถาง

พอเขาพูดจบ เงาร่างหนึ่งพลันปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าจอมเทพข่งเซวี่ย ทั้งสองเว้นระยะห่างกันสิบก้าว

อริยะเจินอู่ สวมอาภรณ์สีขาว เรือนผมขาว สยายคลอเคลียไหล่ดั่งมีทางช้างเผือกพาดคลุมอยู่ ดวงหน้าหล่อเหลา บุคลิกงามสง่า เมื่อเทียบกับจอมเทพข่งเซวี่ยแล้ว เขาให้ความรู้สึกราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ ไม่สร้างความกดดันเลย

อริยะเจินอู่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “มิใช่ ข้ามาเพื่อขัดขวางเจ้า”

“เจ้าน่ะหรือ”

จอมเทพข่งเซวี่ยลุกขึ้นมา แสงเทพห้าสีแผ่ออกมาจากด้านหลัง

อริยะเจินอู่เอ่ยว่า “จอมเทพ ไยต้องทำเช่นนี้ แผนการของอริยะมหามรรค พวกเราอริยะเสรีไม่ควรเข้าไปข้องแวะ สำหรับอริยะมหามรรคแล้ว ตัวหมากเป็นสิ่งที่ต้องการแต่ไม่จำเป็นต้องมี เข้าใจหรือไม่”

จอมเทพข่งเซวี่ยเอ่ยเหยียดหยาม “เช่นนั้นตัวเจ้ามาเพราะผู้ใดเล่า อริยะมหามรรคท่านไหน”

อริยะเจินอู่ส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ข้ามาเพราะเจ้า ในฟ้าบุพกาลแห่งนี้ ผู้บำเพ็ญเพียงตนเดียวที่ข้านับถือก็คือเจ้า ข้าไม่อยากให้เจ้าแปดเปื้อนหล่มโคลน ไม่นานมานี้จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายแห่งวังสวรรค์มาเชิญข้าเข้าร่วมกับวังสวรรค์ เขาบอกเล่าแผนการของเขากับข้า ข้ารู้สึกว่าไม่เลวเลยอยากให้เจ้าเข้าร่วมด้วย”

วังสวรรค์!

จอมเทพข่งเซวี่ยหรี่ตาลง

อริยะเจินอู่เอ่ยต่อ “จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายต่างไปจากจักรพรรดิสวรรค์ในอดีต เขาหลุดพ้นจากการควบคุมของมรรคาสวรรค์แล้ว วังสวรรค์ของเขาได้รับการยอมรับจากสิ่งอัปมงคล จะรวมแดนต้องห้ามอันธการให้เป็นหนึ่งได้ในไม่ช้านี้ หากว่า…”

“เฮอะ! หุบปากซะ ลำพังแค่ตัวเจ้าจะมากล่อมข้าอย่างนั้นหรือ”

จอมเทพข่งเซวี่ยพลันสะบัดแขนเสื้อ แสงเทพห้าสีสายหนึ่งพุ่งออกไปทางอริยะเจินอู่

จากนั้น จอมเทพข่งเซวี่ยก็เลือนหายไปจากตำหนัก

….

ภายในเขตเซียนร้อยคีรี

หานเจวี๋ยที่กำลังฝึกบำเพ็ญอยู่สัมผัสถึงกลิ่นอายอันแข็งแกร่งสองขั้วที่ต่อสู้กันอยู่ เขาลืมตาขึ้นมองออกไป จอมเทพข่งเซวี่ยกำลังต่อสู้กับบุรุษชุดขาวคนหนึ่ง

ทั้งสองต่างเป็นอริยะเสรี เพื่อไม่ให้กระทบต่อเผ่าหายนะ พวกเขาจึงเข้าไปต่อสู้กันในห้วงมิติที่อยู่ลึกเข้าไปอีกชั้น มีเพียงอริยะเสรีเท่านั้นที่สังเกตเห็น

ห้วงมิติดูคล้ายจะไร้ตัวตัน ทว่ามีอยู่จริง แบ่งแยกออกมามากมายหลายชั้น แม้ว่าจะเป็นอริยะ ก็ยังไม่แน่ว่าจะสามารถสอดส่องห้วงมิติทั้งหมดได้

หานเจวี๋ยเห็นสองคนนั้นต่อสู้สูสี อดที่จะรู้สึกแปลกใจไม่ได้

คนผู้นี้เป็นใครกัน

คนที่จอมอริยะเสวียนตูเชิญมาหรือ

หานเจวี๋ยมองอยู่สักพัก จากนั้นก็สังเกตเห็นความผิดปกติ

สองคนนี้แค่ประลองกันเท่านั้น การต่อสู้โอนอ่อนเหลือเกิน!

หานเจวี๋ยหมดความสนใจ ปิดด่านต่อไป

หลับตาลงครั้งนี้ พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เวลาก็ผ่านไปอีกพันปี

หานเจวี๋ยลุกขึ้นยืน ยืดเส้นยืดสาย พร้อมตรวจดูจดหมายไปด้วย

[เต้าจื้อจุนศิษย์ของท่านเผชิญกับการโจมตีจากสิ่งมีชีวิตเผ่าหายนะ] x7932005

[หานทั่วบุตรชายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากสิ่งมีชีวิตเผ่าหายนะ] x6982233

[หยางเทียนตงศิษย์ของท่านได้รับความเสียหายจากค่ายกลลึกลับ ได้รับบาดเจ็บสาหัส]

[จักรพรรดินีผืนพิภพสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากผู้ทรงพลังลึกลับ มรรคจิตได้รับความเสียหาย]

[เทพสูงสุดหนานจี๋สหายของท่านเผชิญกับคำสาปแช่งลึกลับ]

[ผานซินสหายของท่านได้เจตจำนงแห่งผานกู่ สายเลือดเกิดการเปลี่ยนแปลง พลังมรรคเพิ่มขึ้นฉับพลัน]

[หานอวี้เชื้อสายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากสิ่งมีชีวิตเผ่าหายนะ] x80921

[จี้เซียนเสินศิษย์ของท่านเผชิญกับการโจมตีจากผู้ทรงพลังลึกลับ ได้รับบาดเจ็บสาหัส]

….

น่าเวทนาจริงๆ!

เวลาผ่านไปอีกหนึ่งพันปี เผ่าหายนะยังคงยึดครองยมโลก สิ่งมีชีวิตมรรคาสวรรค์ยังคงเคลื่อนพลเข้าสู้ ทว่าไม่ก็สามารถขับไล่เผ่าหายนะออกไปได้