บทที่ 684 ชักจูงอริยะเข้าพวก

บทที่ 684 ชักจูงอริยะเข้าพวก

ณ ชั้นฟ้าที่สามสิบสาม ตำหนักผานกู่

ผานซินนั่งอยู่ตรงข้ามจิ้นเสิน ผานซินขมวดคิ้วแน่น สีหน้าท่าทางดูไม่พอใจอย่างยิ่ง

“ผ่านมาหลายพันปีแล้ว บุตรแห่งสวรรค์ที่เจ้าจัดแจงส่งไปยังไม่ส่งข่าวมาอีกหรือ”

ผานซินถามเสียงเข้ม น้ำเสียงเจือความคับข้อง

จิ้นเสินเงียบไปครู่หนึ่ง เอ่ยขึ้นว่า “ข้าไม่มีลูกศิษย์ เก็บตัวบำเพ็ญในมรรคาสวรรค์มาตลอด เจ็ดคนนั้นที่ส่งไปเพียงเคยได้รับการชี้แนะจากข้าเท่านั้น ไม่นับว่าสนิทชิดเชื้อกัน”

ผานซินเอ่ยด้วยความโมโห “เช่นนั้นเจ้าจะส่งพวกเขาไปทำไม”

“ท่านมอบหมายให้ข้าจัดการ แล้วข้าจะทำอย่างไรได้”

“เจ้าควรบอกมาแต่แรก!”

ผานซินแทบระเบิดอารมณ์ออกมาแล้ว

พอเวลาผ่านไป ดูเหมือนคนผู้นี้จะมิได้มีใจภักดีเลย

จิ้นเสินนิ่งเงียบ

ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด ผานซินรู้สึกอยู่เสมอว่าคนผู้นี้กำลังเย้ยหยันตนอยู่

ก็ถูกแล้ว หลังจากจิ้นเสินสำเร็จเป็นอริยะก็ไม่หวาดกลัวเขาอีก

เขาแข็งแกร่งกว่าจิ้นเสิน แต่ภายในมรรคาสวรรค์ อริยะมรรคาสวรรค์เป็นอมตะฆ่าไม่ตาย เว้นแต่จะเป็นอริยะคลั่ง สูญเสียสติสัมปชัญญะไป ถึงสามารถอาศัยวิธีการอื่นเพื่อสะบั้นดวงชะตามรรคาสวรรค์ได้

ผานซินตระหนักได้ว่านอกจากความแข็งแกร่งแล้วเขายังจำเป็นต้องมีอย่างอื่นเพื่อใช้ดึงดูดใจคน

มิน่าเล่าอริยะเหล่านั้นถึงได้เจ้าเล่ห์กันทั้งสิ้น ชมชอบวางแผนสารพัดอย่าง

บางครั้ง แผนการก็มีประโยชน์กว่าพลัง มีอานุภาพทำลายล้างยิ่งกว่า

ผานซินถอนหายใจคราหนึ่ง “ช่างเถิด ปล่อยเรื่องสำนักซ่อนเร้นไปก่อน มหาจักรพรรดิเซียวพบดินแดนฟ้าบุพกาลที่เหมาะสมแล้ว อย่างมากก็ต้องใช้เวลาอีกหมื่นปี ข้าถึงจะบุกเบิกเส้นทางฟ้าบุพกาลได้ เมื่อถึงเวลาย่อมมิใช่ว่าผู้ใดอยากข้าก็ล้วนเข้าร่วมได้ จำเป็นต้องกำหนดมาตรฐานเอาไว้ล่วงหน้า เจ้าก็ถือโอกาสก่อตั้งชุบเลี้ยงกลุ่มอิทธิพลของตนขึ้นเสียเถอะ ข้าจะให้ศิษย์ของเจ้าได้เข้าสู่เส้นทางนี้ก่อน มุ่งหน้าสู่ฟ้าบุพกาล เสาะหาโชควาสนา”

เมื่อจิ้นเสินได้ฟังก็มีสีหน้าตื่นตะลึง นึกซาบซึ้งในตัวผานซินขึ้นมาทันที

ผานซินไม่พูดไร้สาระอีก โบกมือสื่อให้เขาไปได้แล้ว

จิ้นเสินลุกขึ้นจากไป

ผานซินมองเงาหลังของเขาที่เดินห่างออกไป แววตาวูบไหว

‘เห็นทีว่าต้องหาทางดึงตัวอริยะรายอื่นมาเข้าพวกแล้ว พอมีอำนาจถึงจะเรียกความภักดีของคนผู้นี้กลับมาได้’

….

ณ แดนต้องห้ามอันธการ เจดีย์มรรคายิ่งใหญ่ล่องลอยอย่างสงบ วิหคปีศาจนับไม่ถ้วนบินวนห้อมล้อม ซ้ำยังมีแม่ทัพและทหารสวรรค์ด้วย ระหว่างกองกำลังทั้งสองกลุ่มมีศาลาหินหลังหนึ่งลอยอยู่ โจวฝานและจักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายนั่งอยู่ตรงข้ามกัน

หานทั่วและอี๋เทียนยืนอยู่ด้านหลังจักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้าย ร่างเหยียดตรงดั่งขุนเขา

โจวฝานเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เรื่องนี้ก็ตกลงตามนี้แล้วกัน นับจากนี้ไปแดนต้องห้ามอันธการจะอยู่ในการปกครองของสำนักซ่อนเร้นและวังสวรรค์อย่างเท่าเทียม”

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายพยักหน้ารับพลางแย้มยิ้ม

เตรียมการมาหลายพันปี เขาถึงได้คิดวางแผนการใหญ่อย่างหนึ่งขึ้น ทำให้โจวฝานพึงพอใจได้

หากแผนนี้สำเร็จลุล่วง วังสวรรค์ต้องรุ่งโรจน์ดุจโบยบินเป็นแน่!

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายถามยิ้มๆ “ช่วงนี้อาจารย์ของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง อริยะเจ็ดวิถีถูกสังหาร เขามีท่าทีเช่นใด”

โจวฝานกล่าวตอบ “เขาปิดด่านบำเพ็ญอยู่ตลอด ไม่ยินดียินร้ายอันใด ส่วนเรื่องอริยะเจ็ดวิถี เขาจะรู้จักได้อย่างไร”

เขามิใช่คนโง่ ไม่มีทางบอกว่าหานเจวี๋ยคือฆาตกรตัวจริงที่สังหารอริยะเจ็ดวิถี

อริยะเจ็ดวิถีคืออริยะมหามรรค!

หานเจวี๋ยเพิ่งอายุเท่าไรกัน ไม่น่าเชื่อว่าจะมีพลังพอสังหารอริยะมหามรรคได้!

พรสวรรค์เช่นนี้หากข่าวรั่วไหลออกไป เช่นนั้นคงวุ่นวายใหญ่โต!

เขาเคยได้ยินมาว่า อริยะเจ็ดวิถีมีสัมพันธ์อันดีกับผู้ทรงพลังมากมาย มหันตภัยที่เข้าโจมตีมรรคาสวรรค์ก่อนหน้านี้ ล้วนเป็นผู้ทรงพลังเหล่านี้ที่บงการอยู่เบื้องหลัง

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว” จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายเผยสีหน้าคะนึงหาออกมา

หลังจากประสบเรื่องราวมากมาย เขามักจะหวนนึกถึงอดีต

ตัวเขาในกาลก่อน สง่างามทรงอำนาจในมรรคาสวรรค์อย่างไร้ที่สิ้นสุด มีลูกหลานมากมายนับไม่ถ้วน แต่ท้ายที่สุดแล้ว ลูกน้องที่ติดตามเขาไม่มีเลยสักคนที่เป็นเชื้อสายของเขา

ส่วนหานเจวี๋ย เห็นอยู่ชัดๆ ว่าบุตรชายยังมีชีวิตอยู่ดี ซ้ำยังรู้ความยิ่ง แต่เขากลับเลี้ยงแบบปล่อยมาตลอด

พอพูดขึ้นมาแล้ว เขากับหานเจวี๋ยเดินบนเส้นทางสองสายที่ตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิง ไม่ว่าจะเป็นปลายทาง หรือว่าระหว่างทาง ล้วนไม่เหมือนกันเลย

อี๋เทียนข่มความสงสัยไม่อยู่ถามไปว่า “ก่อนหน้านี้หานทั่วปรากฏการเพรียกหาผ่านสายเลือด เป็นเพราะน้องชายหรือน้องสาวของเขาใช่หรือไม่ พรสวรรค์เป็นอย่างไร”

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ หานทั่วก็มีสีหน้าสนใจใคร่รู้เช่นกัน

โจวฝานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ในเมื่อพวกเจ้ารู้แล้ว เช่นนั้นข้าก็จะไม่ปิดบัง บุตรชายของอาจารย์เลิศล้ำนัก จนถึงตอนนี้ก็ยังอยู่ระหว่างผดุงครรภ์ ข้ายังไม่เคยได้ยินเลยว่ามีเผ่ามนุษย์คนใดตั้งครรภ์นานเช่นนี้มาก่อน วันหน้าต้องกลายเป็นตัวตนที่สะท้านฟ้าสะเทือนปฐพีแน่นอน ไม่แน่ว่าอาจจะสืบทอดพรสวรรค์ของท่านอาจารย์มาด้วย”

พอได้ยินเช่นนี้ อี๋เทียนมีสีหน้าแปลกใจ ส่วนสีหน้าหานทั่วแปรเปลี่ยนเป็นซับซ้อน