บทที่ 705 น้องหาน

บทที่ 705 น้องหาน

ขณะที่หานเจวี๋ยกำลังสอดส่องแดนเซียนอยู่ เสียงของจอมอริยะเสวียนตูก็แว่วขึ้นในหูเขา “สหายเต๋าหาน มาที่ตำหนักเอกภพเถอะ”

คนผู้นี้รู้จังหวะจริงๆ

หานเจวี๋ยจำเป็นต้องเก็บหนังสือแห่งความโชคร้ายและหินวิญญาณมรรคาสวรรค์เข้าไปในโลกอนธการ แบ่งสมาธิไปจัดการ ให้มันผสานรวมกันต่อไป

เขามายังชั้นฟ้าที่สามสิบสาม เข้าสู่ตำหนักเอกภพ

เหล่าอริยชนทยอยตามมาถึง

เป็นอย่างที่คิดจริงๆ

เรื่องตำแหน่งอริยะใหม่นั่นเอง

หานเจวี๋ยทำเช่นเดียวกับที่ผ่านมา นั่งฟังเหล่าอริยะถกเถียงกันโดยไม่ปริปากพูดเลย

มหาจักรพรรดิเซียวกล่าวว่า “เผ่ามารควรมีตำแหน่งอริยะได้แล้ว ข้ารอคอยมานานหลายยุคนัก”

ฉิวซีไหลเอ่ยถากถาง “สำนักพุทธนิกายตะวันตกของข้าก็รออยู่เช่นกัน!”

เทพสูงสุดหนานจี๋เอ่ยแดกดันว่า “เดิมทีนิกายเหรินมีสองตำแหน่ง จอมอริยะสร้างคุณูปการสูงยิ่ง สมควรเห็นใจนิกายเหรินบ้าง ใช่หรือไม่ทุกท่าน!”

จอมอริยะเสวียนตูเหลือบมองเทพสูงสุดหนานจี๋แวบหนึ่ง รู้สึกฉงนอยู่ในใจ ตนไปล่วงเกินเทพสูงสุดหนานจี๋เข้าตอนไหนกัน

ผานซินเอ่ยว่า “เส้นทางสวรรค์ฟ้าบุพกาลจำเป็นต้องมีอริยะ ตำแหน่งนี้สมควรยกให้ข้า”

เขาก็เริ่มหน้าหนาแล้ว แสดงความต้องการออกไปตรงๆ ไม่ลงคะแนนเสียงอีก

ชั่วขณะนั้น เหล่าอริยะเริ่มถกเถียงและมีปากเสียงกัน ต่างก็โต้เถียงกันอย่างบ้าคลั่ง

สือตู๋เต้าลุกขึ้นเดินจากไป

หลี่เต้าคงก็รีบตามออกไปเช่นกัน ไม่นานนัก แรงกดดันจากการต่อสู้ของสองอริยะพลันแผ่ซ่านผ่านอากาศเข้ามา

หานเจวี๋ยกลับไม่จากไป รับชมเหล่าอริยะโต้เถียงกันอย่างได้อรรถรส

เขาทิ้งระยะห่างจากเหล่าอริยะมรรคาสวรรค์ รวมถึงผานซินและจอมอริยะเสวียนตู ทั้งหมดล้วนไม่สามารถคุกคามเขาได้แล้ว มองเหล่าอริยะทะเลาะถกเถียงกัน ก็นับว่าเป็นการเพิ่มสีสันให้ช่วงเวลาบำเพ็ญอันน่าเบื่อหน่ายของเขาได้ส่วนหนึ่ง

ผ่านไปสักพักใหญ่

จอมอริยะเสวียนตูมองหานเจวี๋ย เอ่ยว่า “สหายเต๋าหานคิดเห็นอย่างไร”

หานเจวี๋ยเอ่ยยิ้มๆ “ถามข้าหรือ เช่นนั้นก็ให้ข้าเถอะ เลี่ยงไม่ให้ทุกคนต้องแตกคอกัน”

เหล่าอริยชนผงะไป ต่างก็รู้สึกแปลกใจ

นี่มิใช่วิสัยของหานเจวี๋ยเลย

ฉิวซีไหลเอ่ยขึ้นมาทันที “ข้าว่าก็ดีเหมือนกัน!”

เจ้านิกายเทียนเจวี๋ยกล่าวว่า “สหายเต๋าหานสร้างคุณูปการต่อมรรคาสวรรค์มหาศาลนัก สมควรยกตำแหน่งอริยะให้สำนักซ่อนเร้นจริงๆ”

เทพสูงสุดอู๋ฝ่า ฟางเหลียงและหวงจุนเทียนต่างเห็นพ้องเช่นกัน

สีหน้าผานซินเรียบเฉย ทว่าในใจบิดเร่าๆ อยู่

เขาแน่ใจแล้ว อริยะห้ารายนี้ยืนอยู่ฝ่ายหานเจวี๋ยแน่นอน!

ยังมีหลี่เต้าคงที่ออกไปเมื่อครู่อีก อีกทั้งจอมอริยะเสวียนตูก็เอาใจหานเจวี๋ยอยู่ตลอด เจ็ดอริยะให้การสนับสนุนหานเจวี๋ยอย่างมั่นคง

เทพสูงสุดหนานจี๋ก็มองสถานการณ์ออกแล้วเช่นกัน เลือกสนับสนุนหานเจวี๋ยทันที ในไม่ช้าก็เร็วจะต้องเลือกข้างแล้ว หากติดตามหานเจวี๋ยเขาย่อมได้อยู่อย่างสำราญ

ถึงอย่างไรผานซินและจอมอริยะเสวียนตูก็เป็นหัวเรือให้มรรคาสวรรค์ไม่ได้

แปดอริยะ…

รวมหานเจวี๋ยเข้าไปด้วย ก็นับเป็นเก้าอริยะ!

เปลือกตาผานซินกระตุกแวบหนึ่ง สถานการณ์ไม่สู้ดีเลย

เขามองไปที่หานเจวี๋ยทันที เอ่ยถามว่า “สหายเต๋าหานต้องการแย่งกับข้าหรือ”

ต่อให้เขาวางแผนเล่นเล่ห์ไม่เป็นสักแค่ไหนก็ยังมองออกเช่นกัน เหล่าอริยะยกให้หานเจวี๋ยเป็นผู้นำ หากหานเจวี๋ยยอมยกให้เขา อริยะรายอื่นๆ ล้วนจะไม่คัดค้าน

เขาเริ่มสงสัยขึ้นมาว่า ที่ผ่านมาเป็นความคิดของหานเจวี๋ยใช่หรือไม่ที่ให้เหล่าอริยะมาเล่นเล่ห์ใส่เขา

หานเจวี๋ยถามกลับ “เจ้าอยากได้มากหรือ”

ผานซินตอบ “แน่นอนอยู่แล้ว!”

“เจ้าต้องการเลือกผู้ใด”

“ตอนนี้ยังไม่ได้กำหนดไว้”

“เช่นนั้นคือยังไม่มีผู้ที่เหมาะสม เจ้าแค่อยากยึดตำแหน่งไว้ก่อนกระมัง ข้าขอเสนอเต้าจื้อจุนศิษย์ของสำนักซ่อนเร้น คุณสมบัติของเขาทุกท่านน่าจะทราบกันดี”