บทที่ 711 พลังล้มล้างความเข้าใจ

บทที่ 711 พลังล้มล้างความเข้าใจ

จิตศักดิ์สิทธิ์ของหานเจวี๋ยค้นหาไปทั่วฟ้าบุพกาลอย่างรวดเร็ว เข้าครอบคลุมเอกภพและจักรวาลต่างๆ อย่างต่อเนื่อง ตรวจสอบทุกสิ่งที่อยู่ระหว่างทางด้วยความเร็วในระดับที่วิญญาณสามัญยากจะเข้าใจได้

ภาพเหตุการณ์นับไม่ถ้วนวาบผ่านเข้ามาในสมองของหานเจวี๋ย

เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งนาที ในที่สุดหานเจวี๋ยก็ค้นพบอาณาเขตลับที่หานทั่วอยู่แล้ว

อาณาเขตนี้ถูกปิดกั้นด้วยผนึกลึกลับอันแข็งแกร่ง ไม่แปลกเลยที่จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายจะบอกว่าหนีไม่ได้

หานเจวี๋ยเพ่งสายตา ยกมือขวาขึ้น ชี้นิ้วออกไป ปลายนิ้วชี้ไปยังทิศทางที่หานทั่วอยู่

รัศมีน่าหวาดผวาอย่างหนึ่งแพร่กระจายออกมา เหล่าอริยชนตกใจจนสีหน้าแปรเปลี่ยน ต่างมองไปที่หานเจวี๋ยทันที

น่ากลัวเหลือเกิน…

จอมอริยะเสวียนตูตกใจจนอกสั่นขวัญผวา

รัศมีนี้…

เขานึกถึงท่านอาจารย์ของเขาขึ้นมาทันที

ที่แท้ความรู้สึกก่อนหน้านี้ของเขาก็เป็นความจริง หานเจวี๋ยแข็งแกร่งเท่าอาจารย์ของเขาจริงๆ!

มิน่าเล่าทุกครั้งที่หานเจวี๋ยออกโรง มักจะเอาชนะศัตรูได้อย่างง่ายดายเสมอ!

ที่แท้เขาคืออริยะมหามรรค!

อริยะที่เหลือต่างไม่ได้นึกถึงจุดนี้เลย พวกเขาเพียงจ้องมองหานเจวี๋ยอย่างเปี่ยมด้วยความนับถือ

หลี่เต้าคง ฟางเหลียงและหวงจุนเทียนรวมถึงอริยะทั้งหมดที่ถูกคุกสวรรค์อนธการสยบทาสล้วนแต่มองหานเจวี๋ยอย่างชื่นชมบูชา

ดวงตาของสือตู๋เต้าเองก็ฉายแววแปลกๆ เช่นกัน

หานเจวี๋ยอยู่ระดับใดกันแน่

ปราณกระบี่สายหนึ่งพุ่งออกมาจากนิ้วของหานเจวี๋ยทันที พุ่งเข้าสู่แดนต้องห้ามอันธการในทันใด ก่อนเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ดรรชนีกระบี่โลกาสวรรค์ทลายภพ!

ทุกครั้งที่หานเจวี๋ยทะลวงระดับล้วนจะยกระดับพลังวิเศษมรรคกระบี่ของตน พลังวิเศษนี้ยกระดับขึ้นเป็นระดับมหามรรคแล้วเช่นกัน แน่นอนว่าเพียงแค่มีความทรงพลังระดับมหามรรคเท่านั้น ไม่ได้มีความมหัศจรรย์พันลึกอย่างที่พลังวิเศษมหามรรคขนานแท้ควรจะมี

หานเจวี๋ยใช้วิชาผสานร่างจำลองผสานพลังของร่างจำลองมากมายเข้าด้วยกัน ถ่ายทอดเข้าไปในดรรชนีกระบี่โลกาสวรรค์ทลายภพ ในบรรดานั้นมีพลังของเทพมารข้ามภพ เทพมารแยกฟ้า เทพมารพังทลาย เทพมารกาลเวลา เทพมารห้วงมิติและเทพมารฤทธารวมอยู่ด้วย

การโจมตีนี้ เจาะทะลวงมิติหวงห้ามลึกลับแห่งนั้นได้อย่างแน่นอน เปิดโอกาสให้พวกจักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายหนีเอาชีวิตรอด!

….

ในห้วงดาราสีเลือด จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้าย หานทั่ว อี๋เทียนและโจวฝานรวมถึงแม่ทัพหลายสิบนายรวมตัวกันบนสะเก็ดหินขนาดใหญ่ยักษ์ วงแสงขนาดใหญ่วงหนึ่งโอบล้อมห่อหุ้มพวกเขาไว้ ช่วยพวกเขาสกัดกั้นการโจมตีจากทุกทิศทาง

พวกเขาจ้องมองศึกใหญ่ระหว่างเทพจักรพรรดิอัปมงคลและเทพมารฟ้าบุพกาลที่อยู่ห่างไกลออกไป

เชื้อสายของเทพมารฟ้าบุพกาลมีมากมายเนืองแน่น มาเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับฝูงมดรุมช้าง ปีนป่ายคืบคลานไปบนร่างของเทพจักรพรรดิอัปมงคล เป็นฉากที่น่าสยดสยองอย่างถึงที่สุด

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายถอนหายใจ มองไปที่หานทั่ว เอ่ยขึ้นว่า “เมื่อครู่เราเข้าฝันบิดาเจ้า เราให้เขาเอ่ยสั่งเสียเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย เขาหวังว่าเจ้าจะไม่ตายอย่างน่าอัปยศเกินไป”

หานทั่วได้ฟังก็มีท่าทางฮึกเหิมขึ้นมา ความหวาดกลัวและสิ้นหวังในดวงตาเลือนหายไปทันที

คำพูดของหานเจวี๋ยคล้ายจะเพิ่มพลังเฮือกสุดท้ายให้เขา ทำให้เขากระปรี้กระเปร่าขึ้นมา

อี๋เทียนมองหานทั่วด้วยความอิจฉา ก่อนตายยังมีญาติใกล้ชิดมาบอกลา นี่คือเรื่องที่เขาใฝ่ฝันหามากที่สุดแต่ก็เป็นเรื่องที่ไม่มีทางเกิดขึ้นที่สุด

โจวฝานก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาราวกับถูกฉีดเลือดไก่ เขาลุกขึ้นมาทันที ตะโกนกร้าวว่า “ถูกต้อง! อาจารย์ข้ากล่าวถูกแล้ว! นี่คือเส้นทางที่พวกเราเลือก ในเมื่อต้องสู้ เช่นนั้นก็สู้ตายเถอะ จะมานั่งรอความตายอยู่ที่นี่ไปไย

“ถ้าจะตายก็ต้องตายอย่างเหนื่อยล้าสิ้นแรง มิใช่รอให้ศัตรูมาฉีกทึ้งพวกเรา!”

แม่ทัพนายพลแห่งเจดีย์มรรคายิ่งใหญ่และเหล่าแม่ทัพสวรรค์ล้วนได้รับแรงกระตุ้น พากันลุกขึ้นมาคำรามกร้าว ปลุกขวัญตนเอง

สถานการณในปัจจุบันคือทางตันแล้ว ไม่มีผู้ใดมาช่วยเหลือพวกเขาได้!

บิดาของหานทั่ว อยู่ไกลออกไปในมรรคาสวรรค์ ไม่มีทางมาช่วยทัน

ระยะทางจากมรรคาสวรรค์มาที่นี่ห่างไกลมากเพียงใดเล่า ต่อให้เป็นครึ่งอริยะ ก็ยังไม่แน่ว่าจะเสาะหาเส้นทางสู่มรรคาสวรรค์พบ

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายได้รับแรงกระตุ้นจากพวกเขาด้วยเช่นกัน นึกถึงคำพูดของหานเจวี๋ย ถึงแม้จะไม่ได้พูดกับเขาก็ตาม

เหตุผลที่เขาเข้าฝันหานเจวี๋ย มิใช่เพราะอยากขอความช่วยเหลือ เดิมทีเขาอยากให้เทพมารมหามรรคหลบเร้นมาช่วยหานทั่วออกไป อย่างน้อยเขาจะได้ไม่ต้องรู้สึกละอายใจต่อหานเจวี๋ย แต่เทพมารมหามรรคหลบเร้นไม่สามารถช่วยได้ ทั้งยังบอกว่าหานเจวี๋ยมีพลังวิเศษสายอัญเชิญ อาจจะสามารถไปช่วยเหลือบุตรชายด้วยตัวเองได้

น่าเสียดาย คำพูดของหานเจวี๋ยชี้ชัดแล้วว่าเขาก็มาช่วยเหลือบุตรชายไม่ได้เช่นกัน

ถึงอย่างไรก็ต้องตายอยู่ดี!

เช่นนั้นก็ต้องตายอย่างยิ่งใหญ่ฮึกเหิม!

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายลุกขึ้นมาทันที ปราณมังกรปะทุออกมากลายเป็นมังกรทองเก้าตัว พุ่งทำลายวงแสง ตอนนี้ปราการด่านสุดท้ายของพวกเขาไม่เหลืออยู่แล้ว มีแต่ต้องสู้ตายเท่านั้น

“เหล่าผู้กล้าวังสวรรค์เอ๋ย! เราผิดต่อพวกเจ้า เราทำได้เพียงร่วมพลีชีพไปพร้อมกับพวกเจ้า!”

เสียงของจักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายก้องไปทั่วห้วงดารา

เหล่าทหารสวรรค์ล้วนตาแดงเรื่อขึ้นมา

พวกเขาไม่กล่าวโทษจักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายเลย กลับรู้สึกภาคภูมิใจไร้ซึ่งความเสียใจ!