บทที่ 715 ร่างจริงของเทพมาร

บทที่ 715 ร่างจริงของเทพมาร

เทพมารฟ้าบุพกาลหรือ

หานทั่วยิ่งรู้สึกสนใจใคร่รู้ในตัวของผู้อาวุโสท่านนั้นมากขึ้นไปอีก

ทั้งสองเดินหน้าต่อไป

ไม่รู้ว่าเดินกันอยู่นานเท่าใด จู่ๆ ขั้นบันไดศิลาหยกขาวด้านหน้าพลันปรากฏประตูแสงบานหนึ่งขึ้น จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายผลักประตูเปิดออกเบาๆ ทั้งสองเดินตามกันเข้าประตูไป

หานทั่วรู้สึกเพียงว่าเบื้องหน้าพลันสั่นไหว เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง พบว่าด้านหน้ามีบัลลังก์หลังใหญ่อย่างยิ่งตั้งอยู่หลังหนึ่ง เมื่อเขากวาดตามองออกไป ที่นี่คือตำหนักใหญ่ที่โล่งกว้างแห่งหนึ่ง มีเสาหินที่หนานับหมื่นจั้ง สูงจนไม่อาจคะเนได้ หลังคาคือท้องนภาดาษดาด้วยหมู่ดาวระยิบระยับงดงาม กว้างใหญ่ไพศาล

หานทั่วคิดจะถามจักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้าย กลับเห็นจักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายพลันค้อมกายคำนับ

เมื่อเห็นเช่นนั้น หานทั่วรีบทำตามทันที

“ไม่เลวเลย ถึงแม้จะมิใช่เทพมารฟ้าบุพกาล แต่กลับครอบครองสายเลือดที่เทียบได้กับเทพมารฟ้าบุพกาล หานเจวี๋ยแห่งมรรคาสวรรค์ยอดเยี่ยมจริงๆ”

น้ำเสียงทุ้มกังวานแว่วดังขึ้น เอื่อยเฉื่อยล่องลอย สั่นสะเทือนมรรคจิตของหานทั่วจนคลอนแคลนอยู่บ้าง

หานทั่วลอบตื่นตระหนก

เขาสำเร็จเป็นอริยะแล้ว แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเทพมารฟ้าบุพกาล กลับเกิดความรู้สึกหวาดหวั่นยำเกรงขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “คุณสมบัติของทั่วเอ๋อร์ยอดเยี่ยมจริงๆ วังสวรรค์ของข้าจำเป็นต้องพึ่งพาเขาออกศึกทั่วสารทิศ ที่มาหาท่านในครั้งนี้ ด้วยหวังว่าท่านจะสามารถถ่ายทอดร่างแห่งเทพมารให้เขาได้ เขาดูดซับโลหิตของเทพมารฟ้าบุพกาลไปแล้ว โดยพื้นฐานนับว่ากลายเป็นเทพมารฟ้าบุพกาล เล่าขานกันว่าเทพมารฟ้าบุพกาลทุกตนล้วนมีร่างจริงของตนอยู่ หลังจากปลุกร่างจริงขึ้นมาแล้ว พลังจะเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน เรามีความสามารถไม่เพียงพอ จำเป็นต้องมาหาท่านเพื่อให้ช่วยสั่งสอนเขา”

ในช่วงพิสูจน์มรรคเขาเคยปลุกร่างจริงของตนออกมาแล้ว แต่หลังจากนั้นก็ไม่สามารถปลุกขึ้นมาได้อีก

น้ำเสียงทุ้มกังวานเอ่ยกลั้วหัวเราะว่า “ได้ แต่ความร่วมมือระหว่างข้าและวังสวรรค์ ก็จำเป็นต้องพูดคุยกันให้ชัดเจนกระมัง”

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายเอ่ยอย่างเคร่งขรึม “ภายภาคหน้ามหามรรคแห่งท่านจะเผยแผ่ถ่ายทอดกันภายในวังสวรรค์ หากท่านมีธุระไหว้วานเราจะทุ่มกำลังช่วยเหลือเต็มที่ แต่ก็ต้องไม่ขัดต่อหลักการของเราด้วย ส่วนยอดสมบัติที่เคยเอ่ยถึงกันในครั้งแรกสุดนั้น วังสวรรค์จะทุ่มกำลังออกตามหาให้เช่นกัน”

น้ำเสียงทุ้มกังวานมิได้ตอบรับในทันที

บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบสงัดวังเวง

หานทั่วกระวนกระวาย ดูเหมือนความสัมพันธ์ระหว่างจักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายและอีกฝ่ายจะไม่ได้ใกล้ชิดสนิทสนมอย่างที่เขาคาดไว้

“หากเด็กคนนี้รับสืบทอดมรดกจากข้า ภายภาคหน้าต้องสังหารอริยะคนหนึ่งให้ข้า” เสียงทุ้มกังวานแว่วขึ้นอีกครั้ง

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายขมวดคิ้ว

หานทั่วทนไม่ไหวถามออกไปว่า “ผู้ใด ท่านอย่าได้หมายจะใช้ข้าไปสังหารบิดาของตนเป็นอันขาด!”

ฉากละครน้ำเน่าเช่นนี้เขาเคยพบเห็นมาไม่น้อย ผู้ทรงพลังส่วนมากล้วนชมชอบวางแผนเล่นงานศัตรูเช่นนี้ ทำให้ศัตรูถูกหักหลังโดยญาติมิตร พรากลูกพรากเมีย

“น่าขัน ย่อมมิใช่เช่นนั้นแน่นอน ข้าคือเทพมารมหามรรคหลบเร้น สำเร็จมหามรรคมานับร้อยล้านล้านปีแล้ว แต่หานเจวี๋ยบิดาของเจ้าเพิ่งเข้าสู่มหามรรคเท่านั้น หากข้าคิดจะเป็นศัตรูกับเขา สามารถลงมือเองได้ อีกอย่างข้าก็มิได้มีความแค้นกับเขาด้วย อริยะที่ข้าต้องการให้เจ้าสังหารมาจากแดนเทพหวนปัจฉิม นับว่าเป็นศัตรูกับมรรคาสวรรค์ของพวกเจ้าเช่นกัน!”

เสียงทุ้มกังวานหัวเราะดังลั่น

เมื่อหานทั่วได้ฟัง ก็อดรู้สึกโล่งใจไม่ได้

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายเปิดปากกล่าวว่า “ขออภัยด้วย เด็กคนนี้พูดจาขวานผ่าซาก เราขอขมาท่านแทนเขาด้วย แต่ไม่ทราบว่าอริยะท่านนั้นคือผู้ใดหรือ”

เทพมารมหามรรคหลบเร้นแค่นเสียง “ถึงบอกพวกเจ้าไปก็ไม่มีปัญหาอะไร หัวหน้าเผ่าจอมเวท ตี้เจียง!”

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายหน้าเปลี่ยนสี

แต่หานทั่ว กลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอันใด ถึงแม้เขาจะเคยได้ยินตำนานของตี้เจียง แต่ก็มิได้รู้จักตี้เจียง

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายขมวดคิ้วเอ่ยว่า “ทำเช่นนี้จะกลายเป็นศัตรูกับผานกู่ ให้เราไปสังหารแทนเขาเถิด”

เทพมารมหามรรคหลบเร้นไม่ตอบ

หานทั่วกล่าวว่า “ฝ่าบาท ไม่เป็นไรพ่ะย่ะค่ะ เรื่องนี้ข้าทำได้ แต่หากท่านกังวลใจจริงๆ เช่นนั้นข้าก็ไม่ต้องการสืบทอดมรดกนี้แล้ว”

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนส่ายหน้านิดๆ

เสียงของเทพมารมหามรรคหลบเร้นแว่วตามขึ้นมา “ฮึ่ม เจ้าเด็กเหลือขอ ยังจะมาต่อรองกับข้าอีกหรือ หากมิใช่เพราะข้าติดค้างน้ำใจบิดาเจ้า ข้าสังหารเจ้าทิ้งไปนานแล้ว”

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “หากไม่ได้ผู้อาวุโสคอยช่วยเหลือ เราคงสิ้นชีพในมหาเคราะห์มรรคาสวรรค์ไปนานแล้ว อันที่จริงเราก็เคารพนับถือท่านเหมือนบิดามาโดยตลอด เพียงแต่สถานะแตกต่างกันมากนัก ไม่กล้าล่วงเกิน”

หานทั่วกะพริบตาปริบๆ เริ่มจับทางได้แล้ว

“ช่างเถอะ ขอเพียงพวกเจ้าช่วยสังหารตี้เจียงให้เราได้ ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดไปสังหาร ล้วนใช้ได้ทั้งสิ้น ส่วนเด็กคนนี้ก็ให้อยู่ที่นี่เถิด เจ้าไปเสีย”

“ไม่ได้ เราจะอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนเขา”

“เจ้าไม่ไว้ใจข้าเช่นนั้นหรือ”