บทที่ 754 แดนลึกล้ำไร้วิถี

บทที่ 754 แดนลึกล้ำไร้วิถี

‘ผานกู่กลับชาติมาเกิดที่ใด’ หานเจวี๋ยถามในใจ หากไม่ทราบกระจ่างชัด เขาก็ยากจะข่มตาลงได้ ถึงอย่างไรมรรคาสวรรค์ก็ถูกผานกู่บุกเบิกขึ้น หากผานกู่กลับมาสังหารล้างบาง มรรคาสวรรค์ไหนเลยจะขัดขวาง [จำเป็นต้องหักอายุขัยร้อยล้านล้านปี จะดำเนินการต่อหรือไม่] ถึงแม้ค่าตัวจะเกินไปมากนัก แต่ก็จำเป็นต้องดำเนินการต่อ! หานเจวี๋ยเข้าสู่ภาพลวงตาวิวัฒนาการ เขาลืมตาขึ้น พบว่าตนอยู่ในฟากฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาว ด้านล่างคือดาวเคราะห์รกร้างกันดาร ไร้ซึ่งต้นไม้พืชพรรณ เมื่อทอดสายตามองออกไป ทั่วผืนนภามีดาวเคราะห์เช่นนี้ลอยอยู่นับไม่ถ้วน มองไม่เห็นร่องรอยของสิ่งมีชีวิต หานเจวี๋ยเพ่งมอง ไม่เห็นผานกู่บนดาวเคราะห์รกร้างเลย ในเวลานี้เอง! ลำแสงสายหนึ่งร่วงลงมาจากด้านบน รวดเร็วสุดขีด พุ่งชนดาวเคราะห์รกร้าง ทำให้ดาวเคราะห์ทั้งดวงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เกิดคลื่นฝุ่นฟุ้งตลบ พวยพุ่งสูงหลายหมื่นจั้ง เมื่อฝุ่นสลายตัวไป หานเจวี๋ยมองเห็นไข่ขนาดมหึมาใบหนึ่ง เปลือกไข่โปร่งใส บนนั้นมีเส้นเลือดอยู่มากมาย มองเห็นเงาร่างหนึ่งขดตัวอยู่ด้านในอย่างเลือนราง นั่นคือผานกู่หรือ แต่ที่นี่คือที่ไหนกัน หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว เบื้องหน้าปรากฏข้อความแถวหนึ่ง [แดนลึกล้ำไร้วิถี: ดินแดนรกร้างแห่งฟ้าบุพกาล ไร้ซึ่งกฎแห่งมหามรรค ไร้ซึ่งบ่วงกรรม ไม่มีอดีตและอนาคต] หานเจวี๋ยขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม ถึงแม้จะทราบชื่อของสถานที่นี้ แต่เขาก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าที่แห่งนี้ตั้งอยู่ที่ใด ภาพลวงตาวิวัฒนาการพลันสลายลง หานเจวี๋ยกลับสู่ความเป็นจริง เขาเรียกจอค่าความสัมพันธ์ออกมา ตรวจดูรูปประจำตัวของผานกู่ [ผานกู่: ไม่ทราบตบะ เทพมารฟ้าบุพกาล ผู้บุกเบิกมรรคาสวรรค์ บรรพบุรุษของสรรพสิ่ง ผู้กวาดล้างเทพมาร เนื่องจากท่านตัดเจตจำนงควบคุมที่เขาทิ้งไว้ในตัวผานซิน จึงเกิดความเกลียดชังในตัวท่าน ระดับความเกลียดชังในขณะนี้คือ 1 ดาว] เหตุใดยังคงไม่ทราบตบะอยู่เล่า เขากลับชาติมาเกิดแล้วมิใช่หรือ หรือว่าเขามิได้กลับชาติมาเกิดอย่างแท้จริง เป็นแค่การกลับชาติมาเกิดของร่างจำลองหานเจวี๋ยถามในใจ ‘หลังจากผานกู่กลับชาติมาเกิดแล้ว อีกนานแค่ไหนกว่าจะสามารถสังหารข้าได้’[จำเป็นต้องหักอายุขัยร้อยล้านล้านปี จะดำเนินการต่อหรือไม่]ดำเนินการต่อ![เว้นแต่ท่านจะหยุดฝึกบำเพ็ญ หรือร่างจริงฟื้นคืนชีพ มิเช่นนั้นเขาจะไม่มีทางสังหารท่านได้ตลอดกาล]ร่างจริงฟื้นคืนชีพ…ใช่จริงๆ ด้วย!หัวคิ้วของหานเจวี๋ยคลายตัวลงไม่ว่าอย่างไรก็ตาม การกลับชาติมาเกิดของผานกู่ไม่เป็นภัยคุกคามต่อเขาก็พอแล้วหานเจวี๋ยไม่ได้คิดมากอีก ตรวจดูจดหมายต่อ….เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วผ่านพ้นไปอีกสามหมื่นปี[คุกสวรรค์อนธการสยบทาสสำเร็จ][นักพรตเต๋าเสินเผาเกิดความประทับใจในตัวท่าน ระดับความประทับใจในขณะนี้เต็มขั้นดาวแล้ว]หานเจวี๋ยลืมตาขึ้นนักพรตเต๋าเสินเผาในคุกสวรรค์อนธการอยู่ในสภาพร่างวิญญาณ หานเจวี๋ยคลายผนึกออก สังขารของเขาเริ่มฟื้นฟูกลับคืนมาหานเจวี๋ยเรียกดูรูปประจำตัวของเขา[นักพรตเต๋าเสินเผา: ระดับเบิกฟ้ามหามรรคระยะสมบูรณ์ ดวงจิตมหามรรค ระดับความประทับใจในตัวท่านเต็มขั้นดาว]คำอธิบายเรียบง่ายยิ่ง แต่ก็เพียงพอแล้วเห็นกันอยู่ชัดๆ ว่าระดับสูงกว่ามหาอริยะสวีหุนเพียงหนึ่งขั้นเล็ก แต่ใช้เวลาสยบทาสนานกว่าสิบเท่า!หลังจากนักพรตเต๋าเสินเผาฟื้นฟูสังขารกลับคืนมา เขาคุกเข่าทำความเคารพหานเจวี๋ยอย่างนอบน้อมหานเจวี๋ยถามในใจ ‘หากข้าส่งนักพรตเต๋าเสินเผากลับไป สั่งห้ามไม่ให้เขาพูดเรื่องที่ถูกสยบทาส การมีอยู่ของคุกสวรรค์อนธการจะถูกเปิดเผยหรือไม่’ถ้าให้นักพรตเต๋าเสินเผาอยู่ที่นี่ มิสู้ส่งกลับไปเป็นดวงจิตมหามรรคต่อดีกว่า ช่วยปกป้องเมืองฟ้าบุพกาลของมรรคาสวรรค์ได้พอดี