บทที่ 767 อาณาเขตต้องห้ามอันธการ

บทที่ 767 อาณาเขตต้องห้ามอันธการ

หานเจวี๋ยใช้เวลาแปดสิบเอ็ดปีถึงสรรค์สร้างพลังวิเศษมหามรรคที่ตรงใจเขาออกมาได้

แม้ว่าจะเป็นอริยะมหามรรคก็สรรค์สร้างพลังวิเศษมหามรรคได้ยากยิ่งนักเช่นกัน พลังวิเศษมหามรรคมิใช่เพียงพลังวิเศษระดับมหามรรคเท่านั้น แต่เป็นการวิวัฒนาการจากมหามรรคดั้งเดิม

“จะเรียกว่าอะไรดี”

“ฝันสังหารหรือ ไม่ได้ ไร้รสนิยมไปหน่อย”

หานเจวี๋ยพึมพำกับตัวเอง

ขบคิดอยู่สักพัก เขาก็ตั้งชื่อพลังวิเศษนี้ว่า “อาณาเขตต้องห้ามอันธการ!”

พลังวิเศษนี้มิใช่แค่สร้างความเสียหายให้ศัตรูในความฝันเท่านั้น ถึงอย่างไรก็เป็นความฝัน การทำร้ายเช่นนี้ยากจะส่งผลถึงร่างจริงได้ ด้วยเหตุนี้เขาจึงนึกถึงทักษะอันธการของมหาอริยะสวีหุนขึ้นมา เลียนแบบคุณลักษณะของมัน สร้างเป็นอาณาเขตต้องห้ามอันธการ

อาณาเขตต้องห้ามอันธการ จะวิวัฒนาการความฝันให้กลายเป็นอาณาเขตลึกลับ ดึงร่างของทั้งสองฝ่ายเข้าสู่อาณาเขตลึกลับแห่งนี้ ต่อสู้กันแบบตัวต่อตัว

อาณาเขตต้องห้ามอันธการไม่อาจสอดส่องได้ ขอเพียงหานเจวี๋ยสังหารฝ่ายตรงข้ามได้ระหว่างการต่อสู้ ก็ไม่ต้องกลัวจะถูกจับได้!

หานเจวี๋ยอารมณ์ดี ได้วิธีสังหารศัตรูจากระยะไกลเพิ่มอีกอย่างแล้ว จึงเริ่มเทศนาธรรมให้เหล่าศิษย์ในเขตเซียนร้อยคีรี

ด้วยความช่วยเหลือจากร่างแยก หลายปีมานี้หลี่เสวียนเอ้าได้ส่งบุตรแห่งสวรรค์เข้าสู่เขตเซียนร้อยคีรีไม่น้อย จำนวนศิษย์เกินห้าล้านคนแล้ว ในอดีตมีการจำกัดจำนวนไว้เนื่องจากหลี่เสวียนเอ้าห้ามมิให้เหล่าศิษย์สืบทายาทอย่างเข้มงวด ต่อมาหลี่เสวียนเอ้ามักจะอยู่ข้างนอกเป็นส่วนใหญ่ หานเจวี๋ยก็ไม่ปรากฏตัวเท่าไร มีศิษย์ไม่น้อยที่อดใจไม่ได้ให้กำเนิดทายาทออกมา อย่างไรก็ตามมีหน่วยลงทัณฑ์ซ่อนเร้นในการดูแลของโจวหมิงเยวี่ยอยู่ ปรากฏการณ์นี้จึงไม่ขยายตัวเป็นวงกว้าง แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า ผ่านการสั่งสมของวันเวลา จำนวนของเหล่าศิษย์จึงยังคงเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวอยู่ดี

หลังจากเทศนาธรรมเป็นเวลาหนึ่งร้อยปี หานเจวี๋ยเริ่มตรวจดูจดหมาย

[ฉู่ซื่อเหรินศิษย์หลานของท่านเนื่องจากเผยแพร่มรรคต่อสิ่งมีชีวิตนับร้อยล้านตน ได้รับแรงกุศลมรรคาสวรรค์]

[จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายสหายของท่านเผชิญกับคำสาปแช่งลึกลับ]

[จี้เซียนเสินศิษย์ของท่านพิสูจน์มรรค สำเร็จมรรคผลเบิกฟ้า]

[โจวฝานศิษย์ของท่านข้ามผ่านห้วงกาลเวลา พลิกฟ้าเปลี่ยนชะตา]

[โม่ฟู่โฉวสหายของท่านฟื้นคืนชีพ]

[หานทั่วบุตรชายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากมารปีศาจลึกลับ] x50093272

[จิ่งเทียนกงสหายของท่านได้รับการชี้แนะจากปรมาจารย์ลัญจกรสรวง พลังมรรคเพิ่มขึ้นฉับพลัน]

[จิ่งเทียนกงสหายของท่านเนื่องจากผ่านการสาปแช่งมากมาย ทำความเข้าใจมหามรรคต้องสาปได้เสี้ยวหนึ่ง]

[หานอวี้เชื้อสายของท่านตระหนักรู้ถึงสัจธรรมแท้จริงแห่งฟ้าดิน จิตปลงอนิจจัง]

….

หานเจวี๋ยกะพริบตาปริบๆ โจวฝานคืนชีพให้โม่ฟู่โฉวหรือ

ทำได้อย่างไรกัน

หากย้อนอดีตไปคืนชีพให้ เช่นนั้นโม่ฟู่โฉวก็ควรจะมีชีวิตอยู่ในความทรงจำของหานเจวี๋ยมาตลอด

หานเจวี๋ยเรียกจอค่าความสัมพันธ์ออกมา มองเห็นรูปประจำตัวของโม่ฟู่โฉวปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง

น่าสนใจอยู่บ้าง

หานเจวี๋ยมองโม่ฟู่โฉว อดจมดิ่งลงสู่ห้วงความทรงจำในอดีตไม่ได้

ยามนั้นทุกคนล้วนเป็นเพียงเด็กหนุ่มทั้งสิ้น

โม่ฟู่โฉวกระฉับกระเฉงมีชีวิตชีวา หานเจวี๋ยขี้ระแวงใจฝ่อ ก้าวเดินในสองเส้นทางที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง

หานเจวี๋ยไล่อ่านลงไปเรื่อยๆ จิ่งเทียนกงที่ไม่ได้ให้ความสนใจมานานก็เริ่มโลดแล่นอีกครั้ง

ในอดีตเมื่อนานมากแล้วคนผู้นี้ออกจากวังเทพมุ่งหน้าสู่ฟ้าบุพกาล ไม่คิดเลยว่าจะยังคงสาปแช่งผู้อื่นอยู่ตลอด สมกับเป็นสาวกผู้ภักดีต่อเจ้าแดนต้องห้ามอันธการ

เหตุใดปรมาจารย์ลัญจกรสรวงถึงได้ชี้แนะเขาเล่า

หานเจวี๋ยรู้สึกสนใจขึ้นมา แต่ก็แค่สนใจเท่านั้น

ถึงอย่างไรจิ่งเทียนกงก็เป็นคนของเขา ระดับความประทับใจไม่เคยลดลงเลย

เมื่อไล่อ่านลงไปอีก หานเจวี๋ยมองเห็นจดหมายฉบับหนึ่ง

[เทพมารต้องสาปศัตรูคู่อาฆาตของท่านเผชิญกับการสังหารจากนักพรตเต๋าเสินเผาสหายของท่าน ร่างสิ้นวิญญาณสลาย มหามรรคต้องสาปหวนคืนสู่ฟ้าบุพกาล]

เทพมารต้องสาปสิ้นชีพแล้วหรือ

หานเจวี๋ยเรียกจอค่าความสัมพันธ์ออกมาตรวจดู พบว่ารูปประจำตัวหายไปแล้วจริงๆ

เขามีสีหน้าแปลกพิกล

ก่อนหน้านี้เขาหลงนึกว่าเทพมารต้องสาปจะกลายเป็นจอมวายร้าย ไม่คิดเลยว่าจะสิ้นท่าเร็วขนาดนี้