บทที่ 769 ระดับความประทับใจไม่ขาดสาย

บทที่ 769 ระดับความประทับใจไม่ขาดสาย

ในสายตาของหานเจวี๋ยว่าที่อริยะในอนาคตไม่ควรค่าให้เอ่ยถึงเลย

ด้วยแนวโน้มพัฒนาการของมรรคาสวรรค์ในปัจจุบันนี้ ในอนาคตอริยะมรรคาสวรรค์จะไม่ถูกจำกัดไว้ในปริมาณน้อยนิดแน่นอน

หานเจวี๋ยเดินหน้าต่อไป ในไม่ช้าก็ออกจากป่าเขาแห่งนี้

ภายในป่า

เด็กคนนั้นพลิกตัวไถลลงมาจากหลังหมาป่า เขาหันมองไป ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด เขารู้สึกวูบโหวงสูญเสีย ราวกับพลาดอะไรไปอย่างน่าประหลาด

เขาอายุยังน้อยจึงไม่เข้าอารมณ์เช่นนี้ เพียงครู่เดียวก็โยนออกจากหัวไปแล้ว เขาถูกกระต่ายป่าตัวหนึ่งในป่าดึงดูดความสนใจไป

….

สิบกว่าปีต่อมา

หานเจวี๋ยมาถึงละแวกสำนักสตรีศักดิ์สิทธิ์ เขายืนบนหน้าผา ยืนรับลม ท่วงท่างามสง่า

เมื่อทอดสายตามองไป บนเนินเขาที่เชื่อมต่อเรียงรายสูงบ้างต่ำบ้างที่อยู่ด้านหน้า มีอาคารงดงามตั้งอยู่นับไม่ถ้วน ผู้บำเพ็ญหญิงหลายต่อหลายคนฝึกบำเพ็ญอยู่ตามสถานที่ต่างๆ บางคนนั่งสมาธิอยู่ในป่า บางคนประลองเวทอยู่บนฟ้า แต่ละคนเปี่ยมด้วยกลิ่นอายความเป็นเซียน ราวกับนางเซียนบนสวรรค์

“ยังคงมีพัฒนาการไม่เลวเลย”

หานเจวี๋ยรำพึง ถึงแม้ลี่เหยา อู้เต้าเจี้ยนและถูหลิงเอ๋อร์จะถอนตัวออกมาแล้ว แต่สำนักสตรีศักดิ์สิทธิ์ยังคงอยู่ในการดูแลของศิษย์พวกนาง ยังคงเป็นสำนักสาขาของสำนักซ่อนเร้น

ในเวลานี้เอง ศิษย์หญิงกลุ่มหนึ่งขี่เมฆผ่านทางมา สตรีชุดเหลืองนางหนึ่งถลึงตาใส่หานเจวี๋ย ตวาดเสียงแหลม “เขตสำนักสตรีศักดิ์สิทธิ์ ห้ามบุรุษเข้าใกล้!”

ศิษย์หญิงที่เหลือต่างจ้องเขม็งมาทางหานเจวี๋ย ล้วนถูกรูปโฉมอันหล่อเหลาของหานเจวี๋ยดึงดูด

พวกนางเก็บตัวอยู่ในสำนักมาโดยตลอด พบเห็นบุรุษน้อยยิ่ง ต่อให้เคยออกไปหาประสบการณ์ด้านนอก ก็ยังไม่เคยพบเจอบุรุษรูปงามเช่นหานเจวี๋ยมาก่อน พลันมีศิษย์หญิงไม่น้อยที่ต้องตาหานเจวี๋ยตั้งแต่แรกพบ

หานเจวี๋ยยิ้มแวบหนึ่ง หันหลังจากไป

“ช้าก่อน ท่านโปรดแจ้งฉายาทางธรรมทิ้งไว้ได้หรือไม่ หากต้องการมาเชิญผู้อาวุโสในสำนัก พวกเราจะได้ไปรายงานให้ก่อน” สตรีชุดขาวนางหนึ่งเอ่ยถาม นางหน้าตาสะสวย หว่างคิ้วเจือความองอาจ รูปโฉมของนางนับว่าอยู่ในลำดับต้นๆ ในหมู่ศิษย์หญิงกลุ่มนี้

หานเจวี๋ยโบกมือ เอ่ยทิ้งท้ายประโยคเดียว “เพียงผ่านทางมา”

เขาไม่สนใจนางเซียนกลุ่มนี้เลย

ความสำราญระหว่างชายหญิงไม่อาจสั่นคลอนความคิดหานเจวี๋ยได้ ในสายตาเขา โฉมงามเลิศหล้าและสตรีธรรมดาหาได้ต่างกันไม่

หลังจากหานเจวี๋ยไปแล้ว ศิษย์หญิงกลุ่มนี้อดพูดคุยวิจารณ์ไม่ได้

“ล้วนต้องโทษศิษย์น้องหลี่ ไล่คนเขาไปทำไมกัน!”

“หล่อเหลาเหลือเกิน ทำอย่างไรดี ดูเหมือนข้าจะชอบเขาเข้าเสียแล้ว”

“มองจากการแต่งกายของเขา คาดว่าคงไม่ใช่ผู้บำเพ็ญธรรมดา อย่าหาเรื่องเดือดร้อนเลย”

“สำนักสตรีศักดิ์สิทธิ์ของพวกเราก็ไม่ใช่สำนักดาษดื่นเช่นกัน พอพวกเราบอก เขาก็หยุด แปลว่าคนผู้นี้ไม่นับว่าเป็นคนหยาบกระด้างไร้มารยาท เฮ้อ แต่จากไปอย่างเด็ดเดี่ยวเหลือเกิน”

“ใช่แล้ว ผู้บำเพ็ญชายที่เคยผ่านสำนักสตรีศักดิ์สิทธิ์ก่อนหน้านี้ ล้วนพูดจากะล่อน น้อยนักที่จะมีบุรุษพบพวกเราแล้วสุขุมได้เช่นนี้”

สตรีชุดขาวฟังเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องหญิงพูดคุยกัน ก็อดมองตามเงาหลังของหานเจวี๋ยไปไม่ได้

หานเจวี๋ยทำให้นางใจเต้นได้อย่างน่าประหลาด นางไม่เคยมีความรู้สึกเช่นนี้มาก่อน แม้ว่าจะเป็นบุตรแห่งสวรรค์จากสำนักดวงชะตาใหญ่โตเหล่านั้นก็ยังเทียบไม่ติด

เขาเป็นใครกันแน่

….

แจ้งเตือนความประทับใจเด้งขึ้นเบื้องหน้าหานเจวี๋ยไม่ขาดสาย เขามองเมินทั้งหมด

หลายปีมานี้ สตรีส่วนใหญ่ที่บังเอิญพบล้วนเกิดความประทับใจต่อเขาอย่างง่ายดาย ถึงขั้นที่มีบุรุษต้องใจเขาแต่แรกเห็นด้วย

สำหรับหานเจวี๋ยแล้ว ล้วนเพียงพบเพื่อผ่านเท่านั้น ไม่มีทางมอบโอกาสวาสนาให้คนอื่นเพียงเพราะคนอื่นรู้สึกประทับใจในตัวเขา

เขารู้แก่ใจดี

คนอื่นมิใช่ชอบที่เขาเป็นเขา แต่ชอบใบหน้านี้ของเขา

ความประทับใจที่ได้มาจากรูปโฉมมักจะอ่อนด้อย เลือนหายไปตามวันเวลาได้ง่ายดายยิ่ง