บทที่ 792 ระดับเทพผู้สร้าง ไร้พ่ายแล้ว

บทที่ 792 ระดับเทพผู้สร้าง ไร้พ่ายแล้ว

‘แต่หากว่ากลับกันในอีกมุมหนึ่ง ถ้าหากขุนพลศักดิ์สิทธิ์ออกปฏิบัติภารกิจร่วมกัน ก็สามารถย้ายที่หลบซ่อนไปทั่วได้มิใช่หรือ หรือว่าอำนาจศักดิ์สิทธิ์จะมีวิธีการพิเศษ’

หานเจวี๋ยคิดเงียบๆ

เขาไม่ได้ใช้ความสามารถวิวัฒนาการ ด้วยเคยมีประสบการณ์มาก่อน ในเมื่อหนีไม่พ้น ไยต้องสิ้นเปลืองอายุขัยด้วย

หานเจวี๋ยปรับสภาพจิตใจ เริ่มฝึกบำเพ็ญ

ต้องพยายามพิสูจน์ยอดมหามรรคให้ได้ก่อนที่อำนาจศักดิ์สิทธิ์ชะตามหามรรคจะมาโจมตี!

ไม่เช่นนั้นจะรู้สึกไม่ปลอดภัย!

ตอนนี้หานเจวี๋ยยังไม่สามารถรับมือกับอริยะเทพอวี๋เจี้ยนสองพันคนอย่างสบายๆ ได้ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงขุนพลศักดิ์สิทธิ์หมื่นคนเลย

….

ณ ห้วงมิติลึกลับ ในสระน้ำแห่งหนึ่ง หวงจุนเทียนกำลังนั่งสมาธิฝึกบำเพ็ญ

เขาได้กลายเป็นผู้กำหนดชะตาเคราะห์แล้ว เช่นเดียวกับหลี่เต้าคงและสือตู๋เต้า แต่ต้องใช้เวลาอีกสักระยะถึงจะออกไปเคลื่อนไหวอย่างอิสระได้

เงาร่างหนึ่ง ปรากฏขึ้นริมสระ

“หวงจุนเทียน เจ้าคิดดีหรือยัง” เงาร่างลึกลับเอ่ยถาม น้ำเสียงแหบพร่า

หวงจุนเทียนลืมตาขึ้น เอ่ยว่า “ข้ายังมีทางเลือกอีกหรือ”

เงาร่างลึกลับกล่าวว่า “ไม่มีจริงๆ นั่นแหละ เพียงแต่หากเจ้าคิดตกแล้ว จะลดความทรมานลงได้บ้าง เจ้าถูกจับมาจนถึงตอนนี้ ไม่มีคนจากมรรคาสวรรค์มาช่วยเจ้าเลย แล้วเจ้าจะซื่อสัตย์ภักดีต่อมรรคาสวรรค์ไปไยเล่า”

หวงจุนเทียนเงียบงัน

เงาร่างลึกลับกล่าวต่อไป “ฟ้าบุพกาลคงอยู่มานานเกินไปแล้ว ฟ้าบุพกาลในยามนี้เงียบสงัดวังเวง สิ้นเปลืองห้วงมิติไปเสียแล้ว สิ้นเปลืองทุกสิ่งที่มีอยู่ ทุกสิ่งล้วนมีสาเหตุมาจากอริยะมหามรรคและดวงจิตมหามรรคเหล่านั้น พวกเขาหวาดกลัวว่าสรรพสิ่งจะก้าวล้ำเหนือตน พวกเขากลัวว่าตนจะสูญเสียอำนาจควบคุมระเบียบฟ้าบุพกาล ดังนั้นจึงควบคุมพัฒนาการของฟ้าบุพกาลไว้ตลอด สิ่งที่มิ่งต้องการคือผลักดันทุกสิ่ง สร้างยุคใหม่อย่างที่ไม่เคยมีปรากฏมาก่อน เจ้าลองจินตนาการถึงความรุ่งเรืองที่ปรากฏกับมรรคาสวรรค์ในยามนี้ หากปรากฏขึ้นทั่วทุกซอกมุมของฟ้าบุพกาลเล่า

“นั่นคือสิ่งที่มิ่งแสวงหา!

“แต่ก่อนจะถึงวันนั้น ความสูญเสียทุกอย่างที่แลกมาจากการต่อสู้ล้วนคุ้มค่า เจ้าน่าจะทราบดี!”

หวงจุนเทียนสูดหายใจลึกๆ เอ่ยถาม “ข้าขอพบผู้นำของมิ่งได้หรือไม่”

เงาร่างลึกลับกล่าวว่า “มิ่งไม่มีผู้นำ มิ่งทุกตนล้วนเท่าเทียมกัน!”

หวงจุนเทียนเลิกคิ้วแวบนึง ก่อนเอ่ย “แต่ถึงอย่างไรก็ต้องมีคนที่คอยสั่งการภาพรวมกระมัง”

เงาร่างลึกลับเงียบไป

หวงจุนเทียนด่าในใจ คิดจะเล่นลูกไม้เหล่านี้กับข้าอย่างนั้นหรือ

กองกำลังที่เป็นรูปธรรมกลุ่มหนึ่ง ไม่มีทางที่ภายในจะเสมอภาคเท่าเทียมกันอย่างสมบูรณ์!

“หากอยากพบเจ้าชะตา เจ้าต้องแสดงคุณค่าออกมา” เงาร่างลึกลับเอ่ย

หวงจุนเทียนกล่าวว่า “พวกเจ้าจับข้ามา น่าจะรู้จักข้าแล้ว ข้าเริ่มต้นจากศูนย์ ไต่เต้าจากระดับล่างของนิกายเจี๋ยขึ้นมาจนถึงตำแหน่งเจ้านิกาย ถึงขั้นที่พิสูจน์มรรคได้ ประสบการณ์ในส่วนนี้มิใช่เรื่องที่อริยะรายอื่นจะเปรียบเทียบได้ ตัวข้าไม่มีภูมิหลังยิ่งใหญ่ ที่พัฒนามาถึงวันนี้ได้เพราะพึ่งพาความสามารถตัวเองล้วนๆ ถึงแม้ตอนนี้มิ่งจะมีชื่อเสียงกว้างขวาง แต่ข้ารู้สึกว่าพวกเจ้ายังขาดการจัดการดูแล ขาดการวางแผนอย่างจริงจัง

“เจ้าพูดถูก มรรคาสวรรค์ไม่ช่วยข้า ข้าไม่จำเป็นต้องภักดีต่อมรรคาสวรรค์แล้วจริงๆ หากมิ่งทำให้ข้าแข็งแกร่งขึ้นได้ เช่นนั้นย่อมดียิ่ง ในเมื่อต้องเข้าร่วมกับมิ่ง ข้าไม่คิดจะเป็นตัวล่อเป้า แน่นอนว่าหากอยากได้รับตำแหน่งและอำนาจ ข้าก็ต้องแสดงให้เห็นคุณค่าของตน เจ้ารับหน้าที่ดูแลติดต่อข้า หากวันหน้าข้ารุ่งโรจน์โบยบิน ข้าต้องจดจำบุญคุณของเจ้าไว้แน่”

น้ำเสียงของเขาเปี่ยมความจริงใจอย่างยิ่ง เงาร่างลึกลับหวั่นไหวแล้ว

“ตกลง ข้าจะไปสอบถามดูก่อน เจ้าฝึกบำเพ็ญต่อไปเถอะ”

“ขอบคุณสหายเต๋า!”

เงาร่างลึกลับเลือนหายไป

หวงจุนเทียนฝึกบำเพ็ญต่อ เขาไม่ได้หลุดกริยาเลย ด้วยเกรงว่าจะมีคนลอบสอดส่อง

….

ณ ดินแดนวังสวรรค์ ภายในพระราชวังเทียมเมฆา

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายนั่งอยู่บนบัลลังก์จักรพรรดิ พลิกอ่านม้วนหยกบนโต๊ะ เขาเปิดม้วนหยกกวาดตามองแวบหนึ่ง ข้อมูลปริมาณมากหลั่งไหลเข้าสู่หัวเขา ม้วนหยกเหล่านี้มีผนึกแฝงเร้นไว้ มีข้อมูลมากมายมหาศาลที่มนุษย์ธรรมดา ไม่สามารถจินตนาการออก

แม่ทัพฟ้าทมิฬพลันเดินเข้ามา ประสานหมัดกล่าวรายงาน “ฝ่าบาท ผู้ท้าชิงตำแหน่งยอดแม่ทัพเทพทั้งสองล้วนมาถึงแล้ว จะเรียกพบเลยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายตอบ “ให้พวกเขาเข้ามาเถอะ”

นับตั้งแต่หานทั่วและอี๋เทียนจากไป ตำแหน่งสามยอดแม่ทัพเทพแห่งวังสวรรค์ก็เหลืออยู่เพียงคนเดียว ขาดผู้ดำรงตำแหน่งมาโดยตลอด

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายเลือกเฟ้นแม่ทัพสวรรค์มามากมายยิ่ง แต่ก็ล้วนรู้สึกไม่พอใจทั้งสิ้น

ไม่นานนัก มีสองร่างเดินเข้ามาในห้องโถง คุกเข่าทำความเคารพจักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายพร้อมกัน

สองคนนี้รูปร่างสูงใหญ่ ทรงอำนาจน่าเกรงขาม ดวงตายิ่งแฝงเจตนาสังหารอันเยียบเย็น เห็นได้ชัดว่าเพิ่งกลับมาจากสนามรบ

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายพิจารณาพวกเขา รู้สึกพอใจเล็กน้อย แต่ยังคงนึกเสียดายอยู่บ้าง

“ให้พวกเขาทดสอบดูก่อนเถอะ เราจะให้เจ้านำทัพสวรรค์หนึ่งล้านนาย ยึดครองโลกแห่งนี้ให้ได้ภายในหมื่นปี!”

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายโยนม้วนหยกฉบับหนึ่งออกไป แม่ทัพเทพคนหนึ่งรีบรับไว้

“แม่ทัพฟ้าทมิฬ พาพวกเขาออกไปเถอะ”

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายโบกมือ แม่ทัพฟ้าทมิฬรับคำสั่งทันที หลังจากทั้งสามออกไป จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายมองพระราชวังเทียมเมฆาอันว่างเปล่าอดใจลอยไม่ได้

จู่ๆ เขาก็คนึงหาฉากเอะอะโวยวายภายในตำหนักของอี๋เทียน

พอไม่มีอี๋เทียน พระราชวังเทียมเมฆาช่างเงียบเหงาเหลือเกิน

พอไม่มีหานทั่ว ยามที่เขาสั่งการภารกิจลงไป มักจะรู้สึกไม่วางใจอยู่เสมอ