บทที่ 794 สมบัติวิเศษลับ

บทที่ 794 สมบัติวิเศษลับ

“ข้าขอประกาศไว้ ณ ที่นี้ หัวใจข้าคงอยู่กับมรรคาสวรรค์ตลอดกาล หากอาจารย์ต้องการทำลายมรรคาสวรรค์ ข้าจะตัดสัมพันธ์กับเขาแน่นอน”

จอมอริยะเสวียนตูเอ่ยอย่างจริงจัง กวาดตามองอริยะทั้งหมด

วาจานี้เป็นการตีกระทบอริยะคนอื่นๆ เช่นกัน

นับตั้งแต่เหล่าอริยะมหามรรคแห่งแดนเทพหวนปัจฉิมแสดงเจตนาดีต่อมรรคาสวรรค์ มีการไปมาหาสู่อย่างใกล้ชิดระหว่างมรรคาสวรรค์และโลกของพวกเขา อาจจะมีใครบางคนที่ใกล้ชิดสนิทสนมกับแดนเทพหวนปัจฉิมยิ่งนัก

หยางเช่อแค่นเสียง “ยุคสมัยแตกต่างกันแล้ว มรรคาสวรรค์ในปัจจุบันนี้ไหนเลยจะต้องกริ่งเกรงโลกอริยะไตรวิสุทธิ์ ในแง่ของอริยะ พวกเรามีจำนวนคนมากกว่าโลกอริยะไตรวิสุทธิ์ ในแง่ของจำนวนสิ่งมีชีวิต ก็ห่างชั้นมากเช่นกัน! ทอดสายตามองไปทั่วฟ้าบุพกาล ไม่มีโลกแห่งไหนที่รุ่งเรืองมีกฎเกณฑ์สมบูรณ์พร้อมเสมือนมรรคาสวรรค์แล้ว!”

เหล่าอริยะหน้าใหม่อย่างสวีตู้เต้า หลี่ไท่กู่และจั้งกูซิงต่างพยักหน้าเห็นพ้อง

หลังจากสำเร็จเป็นอริยะมรรคาสวรรค์ ในมรรคาสวรรค์พวกเขาเป็นอมตะมิวางวาย จึงหลงระเริงไปง่ายยิ่ง

ในมุมมองของพวกเขา ต่อให้สู้อริยะมหามรรคไม่ได้ อริยะมหามรรคก็อย่าหมายจะสังหารพวกเขาได้เช่นกัน!

เหตุใดพวกเขาต้องเกรงกลัวด้วย!

บรรพชนพุทธเบิกนภาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “นั่งแท่นอยู่ในมรรคาสวรรค์ที่แข็งแกร่งเช่นนี้ พวกเรายังจะถูกโลกภายนอกดึงดูดใจได้อีกหรือ”

เมื่อเห็นท่าทีของเหล่าอริยะหน้าใหม่ เหล่าอริยะอาวุโสต่างส่ายหน้าหลุดหัวเราะออกมา แต่ก็ไม่ได้เอ่ยโจมตี

นี่ก็นับเป็นเรื่องดี ยิ่งรู้มากเท่าไร จะยิ่งเกรงกลัวมากเท่านั้น ไม่แน่ว่าอาจจะทรยศหักหลังได้!

จอมอริยะเสวียนตูกล่าวว่า “ถูกต้อง หากโลกอริยะไตรวิสุทธิ์พุ่งเป้ามาที่มรรคาสวรรค์ ไม่ว่าจะมาไม้ไหน พวกเราล้วนสามารถตั้งรับได้! ผู้ใดมาก็ไม่หวั่น! มรรคาสวรรค์ในปัจจุบันนี้มิใช่มรรคาสวรรค์อ่อนแอเช่นในอดีตแล้ว!”

ชั่วขณะนั้น บรรยากาศภายในตำหนักเอกภพผ่อนคลายลงไม่น้อย

“พวกเราจะเอาแต่รอไม่ได้ ต้องหาวิธีตั้งรับเช่นกัน ปัจจุบันนี้มีสิ่งมีชีวิตฟ้าบุพกาลต้องการเข้าร่วมมรรคาสวรรค์ เรื่องนี้สมควรได้รับการตัดสินใจเช่นกัน” ผานซินเปิดปากเอ่ย

มรรคาสวรรค์ในปัจจุบันนี้มีการส่งผู้บำเพ็ญออกสู่ด้านนอกตลอด ทว่าไม่เคยรับสิ่งมีชีวิตเข้ามาเลย

ประเด็นหลักคือมรรคาสวรรค์มีความพิเศษเฉพาะตัวยิ่งนัก หากมิใช่ผู้ที่มีดวงชะตาและบ่วงกรรมเกี่ยวพันกับมรรคาสวรรค์ ก็ไม่อาจแทรกซึมหรือฝืนบุกรุกเข้ามาได้ มิเช่นนั้นจะต้องเผชิญกับการกดขี่ทางโชคชะตา ยกตัวอย่างเช่นไม่ สามารถฝึกบำเพ็ญในมรรคาสวรรค์ได้

จอมอริยะเสวียนตูเอ่ยอย่างใช้ความคิด “เรื่องนี้มีทั้งข้อดีและข้อเสีย ต้องได้รับการตัดสินจริงๆ ขึ้นอยู่กับว่าพวกเราต้องการให้มรรคาสวรรค์เปลี่ยนแปลงไปในทิศทางใด จะให้เป็นบ้านอันปลอดภัย หรือกลายเป็นศูนย์กลางของฟ้าบุพกาล”

ฟางเหลียงเปิดปากเอ่ย “ย่อมต้องเป็นศูนย์กลางของฟ้าบุพกาล ขอเพียงพัฒนาไปอย่างไม่หยุดยั้ง ไม่มีทางที่จะถูกศัตรูไล่ตามทัน!”

“ถูกต้อง จะปล่อยให้กระแสซบเซาลงได้อย่างไร”

“ข้าก็สนับสนุนให้เปิดรับเช่นกัน”

“ให้พวกเขาเข้ามาเถอะ จะได้ถือโอกาสบุกเบิกโลกมนุษย์ธรรมดาให้มากขึ้น”

“ข้าเห็นด้วย”

อริยะรายอื่นพากันเปิดปากแสดงความเห็น ไม่มีอริยะคนใดคัดค้านเลย

ประเด็นสำคัญคือมรรคาสวรรค์เพิ่งรุ่งเรืองขึ้นได้ล้านกว่าปี แวดวงอริยะไม่เคยเผชิญอุปสรรคหนักหนา ล้วนฮึกเหิมเปี่ยมพลัง คึกคักกระตือรือร้น

หานเจวี๋ยไม่ได้ออกความเห็น เรื่องราวจึงถูกตัดสินตามนี้

สุดท้ายเทพสูงสุดหนานจี๋ได้รับการคัดเลือกให้รับผิดชอบเรื่องนี้ เทพสูงสุดหนานจี๋ได้ลงทุนครั้งใหญ่ บุกเบิกแดนศักดิ์สิทธิ์อุทิศดวงชะตามรรคาสวรรค์ให้แก่สิ่งมีชีวิตฟ้าบุพกาล หากต้องการเข้าร่วมมรรคาสวรรค์ จำเป็นต้องอาศัยอยู่ในแดนศักดิ์สิทธิ์นั้นไปสักระยะหนึ่ง

อืม ให้ความรู้สึกคล้ายการลงทะเบียนสำมะโนครัวอยู่บ้าง

เทพสูงสุดหนานจี๋ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในใจตื่นเต้นยิ่ง

เขามองเห็นรูปการณ์ของมรรคาสวรรค์กระจ่างชัดมานานแล้ว เขาไม่ปวารณาตัวสวามิภักดิ์ต่อหานเจวี๋ยเลย จึงคิดว่าผลประโยชน์คงไม่มีทางตกมาถึงตนแล้ว

เขามองหานเจวี๋ยอย่างตื้นตัน นึกว่าเป็นเจตนาของหานเจวี๋ย

หานเจวี๋ยรู้สึกแปลกพิกล ทว่ายังคงพยักหน้าให้เขาเล็กน้อย

เทพสูงสุดหนานจี๋ตื้นตันยิ่งกว่าเดิม แต่ยังคงควบคุมตัวได้ดียิ่ง

ท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ของทั้งสองคนถูกอริยะคนอื่นๆ จับสังเกตอยู่ เหล่าอริยะหน้าใหม่บังเกิดจินตนาการ ส่วนเหล่าอริยะอาวุโสกระจ่างขึ้นมาในทันใด

ตำหนักเอกภพดูคล้ายกลมเกลียวสมัครสมาน แต่เบื้องหลังเรียกได้ว่ามีสีสันอย่างยิ่ง

หานเจวี๋ยไม่ได้คิดมาก และไม่มีความจำเป็นต้องคิดด้วย

จอมอริยะเสวียนตูเอ่ยเรื่องที่สองขึ้นมา “ข้าได้ยินข่าวว่าช่วงก่อนหน้านี้มีสิ่งมีชีวิตใช้โอสถอนธการ กระตุ้นกฎระเบียบสูงสุดแห่งฟ้าบุพกาลเข้า กฎระเบียบสูงสุดจึงวิวัฒนาการขุนพลศักดิ์สิทธิ์หนึ่งหมื่นคนออกตระเวนไปทั่วฟ้าบุพกาล ไม่ทราบว่าจะมาถึงมรรคาสวรรค์ยามใด ข่าวนี้แพร่ไปทั่วฟ้าบุพกาลแล้ว พวกเจ้าคิดเห็นว่าอย่างไร”

มหาจักรพรรดิเซียวเอ่ยถาม “ลาดตระเวนอย่างไร จะเข้ามาในมรรคาสวรรค์อย่างนั้นหรือ”

จอมอริยะเสวียนตูตอบ “คาดว่าจะเป็นเช่นนั้น”

พอเอ่ยมาเช่นนี้ เหล่าอริยชนได้ยินต่างก็แตกตื่น เริ่มพูดคุยหารือกัน

อริยะส่วนใหญ่ล้วนไม่ต้องการให้มีอริยะหรือตัวตนที่เหนือกว่าอริยะเข้ามาในมรรคาสวรรค์ เลี่ยงไม่ให้เกิดเรื่องร้ายขึ้น