บทที่ 799 ลึกล้ำเกินหยั่ง

บทที่ 799 ลึกล้ำเกินหยั่ง

หลังจากปรมาจารย์ลัญจกรสรวงผนึกเทพจักรพรรดิอัปมงคลไว้ในสายธารสีทองกลางฝ่ามือแล้ว มือซ้ายก็ขยับร่ายเวทต่อไป ผนึกอาคมเส้นแล้วเส้นเล่าประทับลงในสายธารสีทองในมือขวา สว่างพร่างตา

ภาพนี้ทำให้จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายเบิกตากว้าง

เป็นไปได้อย่างไร!

เทพจักรพรรดิอัปมงคลเป็นตัวตนที่เทียบเท่ากับอริยะมหามรรค เหตุใดถึงตกอยู่ในกำมือของปรมาจารย์ลัญจกรสรวงอย่างไร้ซึ่งเรี่ยวแรงขัดขืนเลยเล่า

ปรมาจารย์ลัญจกรสรวงก็เป็นอริยะมหามรรคเช่นเดียวกันมิใช่หรือ

จู่ๆ จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายก็รู้สึกว่าปรมาจารย์ลัญจกรสรวงดูแปลกหน้าห่างเหินไปอย่างยิ่ง

ในอดีตที่ผ่านมายามอยู่ในมรรคาสวรรค์ ปรมาจารย์เก็บงำตบะไว้อย่างนั้นหรือ

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายคิดไม่ออกเลย แต่เขาเข้าใจอย่างหนึ่งว่า สถานการณ์เลวร้ายยิ่งกว่าเดิม

เทพจักรพรรดิอัปมงคลถูกผนึก ไม่มีใครคอยถ่วงมือถ่วงเท้าปรมาจารย์ลัญจกรสรวงไว้ ปรมาจารย์ลัญจกรสรวงจะรอคอยต่อไป หรือจะเปิดฉากสังหารล้างบางครั้งใหญ่กันแน่

ในเวลานี้เอง

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายพลันนึกถึงหานเจวี๋ยขึ้นมา

หรือจะอัญเชิญหานเจวี๋ยมาช่วยดี

ตอนนี้ตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขานึกถึงก็คือหานเจวี๋ย แม้แต่เทพมารมหามรรคหลบเร้นก็เทียบไม่ติดแล้ว

และในเวลานี้เอง

จู่ๆ ปรมาจารย์ลัญจกรสรวงก็หันมองไปทางส่วนลึกของความมืดมิด

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายที่จ้องมองเขาอยู่ตลอด ก็อดไม่ได้ที่จะหันมองตาม

ในส่วนลึกของความมืดมิด ไร้ซึ่งสิ่งใด

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายไม่รับรู้ถึงกลิ่นอายของกองหนุนเลย

หลี่เต้าคงสำแดงหมื่นกระบี่ก่อกำเนิด ซากปรักหักพังนับไม่ถ้วน อาวุธวิเศษ หินอุกกาบาตรล้วนแปรสภาพเป็นกระบี่ โจมตีใส่โจวฝาน

“โจวฝาน ต้องการร้องขอความเมตตาหรือไม่” หลี่เต้าคงถามหยอกเย้า

โจวฝานโมโหจนพาลโกรธ ร้องด่าว่า “อะไรกัน เจ้าคิดจะสังหารข้าเช่นนั้นหรือ”

หลี่เต้าคงเอ่ยยิ้มๆ “จะเป็นไปได้อย่างไร ดีร้ายอย่างไรพวกเราก็เป็นสหายเก่ากัน แต่สถานการณ์ของสงคราม เจ้าเองก็เห็นอยู่”

เขารู้สึกชื่นมื่นยิ่งนัก ไม่เพียงแต่ได้กลั่นแกล้งโจวฝานเท่านั้น ที่สำคัญคือเขาได้เห็นสือตู๋เต้าถูกทุบตีด้วย

สือตู๋เต้าถูกทุบตี แต่เขากลับเป็นฝ่ายได้เปรียบ!

เมื่อนำทั้งสองมาเปรียบเทียบกัน เห็นได้ชัดว่าเขาร้ายกาจกว่า เขาจะไม่ดีใจได้อย่างไรเล่า

….

นอกมรรคาสวรรค์ หานเจวี๋ยปรากฏตัวขึ้นบนเส้นทางสวรรค์ฟ้าบุพกาล

เขามองไปทางแดนต้องห้ามอันธการ ค่อยๆ ชูมือขวาขึ้น

“ปรมาจารย์ ท่านอยากสู้หรือ น่าเสียดาย ตัวข้าผู้นี้ไม่มีนิสัยชอบออมมือ เพื่อป้องกันไม่ให้สังหารท่านในเสี้ยววินาที ข้าจะเว้นระยะห่างแล้วค่อยโจมตีท่านแทน”

เงาร่างเทพมารร่างแล้วร่างเล่าผุดขึ้นเหนือศีรษะหานเจวี๋ย จากนั้นก็มุดหายเข้าไปในร่างเขา

วิชาผสานร่างจำลอง!

เมื่อผสานร่างจำลองไปได้ราวห้าสิบร่าง หานเจวี๋ยยื่นนิ้วออกไป โทสะเทพมารอนธการก่อตัวขึ้น จากนั้นยิงดรรชนีกระบี่โลกาสวรรค์ทลายภพออกไป

ตูม!

ปราณกระบี่อันน่าหวาดผวาสายหนึ่งพุ่งออกไป ฉีกกระชากความมืดมิด เฉือนแยกออกเป็นเส้นตัดตรงสีขาวที่มองไม่เห็นปลายทาง ขยายลามเข้าไปสู่ส่วนลึกของฟ้าบุพกาล

จากนั้นหานเจวี๋ยก็หันหลังกลับ

ผานซินและเจ้านิกายเทียนเจวี๋ยปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าเขา ผานซินถามด้วยความประหม่า “มีศัตรูหรือ”

เจ้านิกายเทียนเจวี๋ยก็หวั่นวิตกยิ่งนักเช่นกัน

สามารถบีบให้หานเจวี๋ยต้องลงมือด้วยตัวเองได้ อีกฝ่ายต้องร้ายกาจมากแน่นอน อย่างน้อยก็ต้องเป็นอริยะมหามรรค!

หานเจวี๋ยยิ้มน้อยๆ กล่าวไปว่า “ไม่มีศัตรู เพียงแต่มีคนมาท้าข้ารบอยู่ที่เจดีย์มรรคายิ่งใหญ่เท่านั้น”

เจดีย์มรรคายิ่งใหญ่อย่างนั้นหรือ

ผานซินและเจ้านิกายเทียนเจวี๋ยตะลึงงัน อดสบตากันไม่ได้ ต่างมองเห็นสายตาเหลือจะเชื่อของอีกฝ่าย

ระยะห่างระหว่างเจดีย์มรรคายิ่งใหญ่และมรรคาสวรรค์ไกลโพ้นถึงเพียงใด ต่อให้เป็นอริยะเสรี ก็ไม่สามารถเดินทางได้ภายในระยะเวลาสั้นๆ

หานเจวี๋ยลงมือทั้งที่อยู่ห่างไกลกันถึงเพียงนี้หรือ

พวกเขาจินตนาการไม่ออกเลยว่าที่แท้ตบะของหานเจวี๋ยสูงมากเพียงใด

หานเจวี๋ยเลือนหายไปจากจุดเดิม กลับไปที่อารามเต๋า นั่งลงบนแท่นบัวดำล้างโลกสามสิบหกวัฏจักรฝึกบำเพ็ญต่อ

….

ณ อาณาเขตของเจดีย์มรรคายิ่งใหญ่

ทันใดนั้นปรมาจารย์ลัญจกรสรวงเงยหน้ามองขึ้นไปด้านบนก่อนเอ่ยขึ้นมาว่า “หยุด!”

วินาทีนั้นทัพมิ่งทั้งหมดที่กำลังต่อสู้อยู่พากันหยุดมือ เงยหน้ามองไปที่เขา

หลี่เต้าคงและสือตู๋เต้าก็หยุดมือเช่นกัน

เทพเซียนและผู้บำเพ็ญของเจดีย์มรรคายิ่งใหญ่รีบถอยหลังไป ถือโอกาสพักหายใจ