บทที่ 819 ทะลวงขั้น! ระยะสมบูรณ์!

บทที่ 819 ทะลวงขั้น! ระยะสมบูรณ์!

หลังจัดการเรื่องหานตั้วเทียนเสร็จ หานเจวี๋ยก็ไปเข้าฝันจอมเทพข่งเซวี่ย โดยใช้รูปลักษณ์ของเจ้าแดนต้องห้ามอันธการ

จอมเทพข่งเซวี่ยลืมตาขึ้น เมื่อเห็นหานเจวี๋ย ก็รีบทำความเคารพทันที

หานเจวี๋ยเอ่ยว่า “มีภารกิจอย่างหนึ่งจะมอบหมายให้เจ้า”

จอมเทพข่งเซวี่ยมีสีหน้าตื่นเต้น มีเรื่องมาแล้ว!

เขาคันไม้คันมืออยู่พอดี!

ก่อนหน้านี้ที่ต่อสู้กับพุทธสัจจะยุทธ เอาชนะไม่ได้ ทำให้เขาเสียหน้ายิ่ง ไม่กล้าขอความช่วยเหลือจากเจ้าแดนต้องห้ามอันธการจริงๆ

“ท่านว่ามาเถิด! ไม่ว่าภารกิจใดข้าล้วนจะจัดการให้ท่านจนสำเร็จ”

จอมเทพข่งเซวี่ยเอ่ยอย่างเย่อหยิ่ง คล้ายจะลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านี้ยังพึ่งพาขอให้เจ้าแดนต้องห้ามอันธการช่วยเหลืออยู่เลย

หานเจวี๋ยเอ่ยว่า “พิสูจน์มหามรรค!”

จอมเทพข่งเซวี่ยตะลึงงัน

หานเจวี๋ยกล่าวว่า “ตบะเจ้าอ่อนด้อยเกินไป มีเรื่องราวมากมายทว่าไม่อาจเรียกใช้เจ้าได้”

จอมเทพข่งเซวี่ยอับอาย ไม่กล้าโต้แย้ง

ถึงแม้อริยะมหามรรคจะมีน้อยยิ่ง แต่ในมุมของเจ้าแดนต้องห้ามอันธการ อริยะเสรีไม่ควรค่าให้เหลือบแลจริงๆ

“ตกลง!”

จอมเทพข่งเซวี่ยตอบรับ

หานเจวี๋ยกล่าวว่า “ระยะนี้อย่าได้เที่ยวก่อเรื่องไปทั่วอีก ฝึกบำเพ็ญให้ดี หลังพิสูจน์มหามรรคแล้วมีงานใหญ่รอเจ้าไปจัดการอยู่”

จอมเทพข่งเซวี่ยพยักหน้ารับ อับอายยิ่งกว่าเก่า

ดูเหมือนเรื่องที่เขาไประรานโลกพุทธะจะถูกเจ้าแดนต้องห้ามอันธการทราบเข้าแล้ว

เฮ้อ

ขายหน้าอีกแล้ว

จอมเทพข่งเซวี่ยรู้สึกว่าตนพ่ายแพ้อีกครั้ง ที่คุยโม้ไว้ก่อนหน้านี้ล้วนกลายเป็นความขายหน้าทั้งสิ้น

หานเจวี๋ยก็ไม่พูดมากอีก สลายแดนความฝัน

ภายในอารามเต๋า

หานเจวี๋ยลืมตาขึ้น ถอนหายใจเบาๆ

พูดกันตามตรง เขาค่อนข้างผิดหวังในตัวจอมเทพข่งเซวี่ยจริงๆ

จอมเทพข่งเซวี่ยดูเหมือนจะค่อนข้างหมกมุ่นอยู่กับพลังในปัจจุบัน หลงลืมความมานะพากเพียร

หานเจวี๋ยเรียกกล่องจดหมายออกมาตรวจสอบ ดูสถานการณ์ในระยะนี้ของแวดวงสหาย

[เจียงอี้ศิษย์สหายของท่านตระหนักรู้พลังวิเศษมหามรรค พลังมรรคเพิ่มมหาศาลฉับพลัน]

[เต้าจื้อจุนศิษย์ของท่านเผชิญกับการโจมตีจากมารสวรรค์ดึกดำบรรพ์] x78922732

[จ้าวเซวียนหยวนศิษย์ของท่านเผชิญกับการโจมตีจากมารสวรรค์ดึกดำบรรพ์] x80020012

[เหล่าตานสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากมารสวรรค์ดึกดำบรรพ์] x50029837

[เจียงเจวี๋ยซื่อสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากสิ่งอัปมงคล] x1000843

[มู่หรงฉี่ศิษย์ของท่านหล่อหลอมมรรคจิตแห่งการต่อสู้ พลังมรรคเพิ่มมหาศาลฉับพลัน]

[อริยะเทพอวี๋เจี้ยนสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากผู้ทรงพลังลึกลับ]

[เทพมารปฐมภพศัตรูคู่อาฆาตของท่านเผชิญกับคำสาปแช่งลึกลับ]

….

ฟ้าบุพกาลเกิดมรสุมขึ้นอีกแล้ว!

มารสวรรค์ดึกดำบรรพ์เป็นตัวอันใดกัน

หวังว่าจะไม่ใช่กองกำลังหนึ่งที่ออกมาปลุกปั่นสร้างความวุ่นวาย คาดว่าพวกเต้าจื้อจุนทั้งสี่คงรวมกลุ่มหาค่าประสบการณ์กันอยู่

เมื่อไล่อ่านลงมา หานเจวี๋ยพบกับคำสาปแช่งลึกลับ

ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนที่กล้าสาปแช่งเทพมารปฐมภพด้วย

หรือว่าจะก่อเรื่องโดยแอบอ้างชื่อของเจ้าแดนต้องห้ามอันธการอย่างข้า

หานเจวี๋ยไม่ได้โกรธเคือง เขาเคยชินไปนานแล้ว

แทบทุกครั้งที่ตรวจดูจดหมาย ล้วนมีคนเผชิญกับคำสาปแช่งลึกลับ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นฝีมือของจิ่งเทียนกงรวมถึงสาวกผู้ศรัทธาในตัวเจ้าแดนต้องห้ามอันธการคนอื่นๆ

ไม่ว่าที่ใดล้วนมีคนที่อยากเลียนแบบผู้แข็งแกร่ง

หลังตรวจดูจดหมายเสร็จ หานเจวี๋ยก็ฝึกบำเพ็ญต่อ

จากนี้สมควรพุ่งเป้าไปที่ระดับเบิกฟ้ามหามรรคระยะสมบูรณ์ได้แล้ว!

ถึงฟ้าถล่มลงมา ข้าก็จะไม่หยุด!

….

ในห้วงอวกาศเวิ้งว้างลึกลับ

เจียงเจวี๋ยซื่อนั่งสมาธิอยู่ท่ามกลางกลุ่มอุกกาบาต สองมืออยู่ในท่าร่ายวิชา วงล้อสีม่วงวงแล้ววงเล่าพัวพันอยู่รอบกาย ลึกล้ำลึกซึ้ง ราวกับผสานรวมกับความจริงแห่งมหามรรค

หลังออกจากมรรคาสวรรค์มาได้ระยะหนึ่ง ตบะของเขามั่นคงสมบูรณ์ ขณะเดียวกันเขาก็ผ่านการต่อสู้มามากมายหลายครั้ง เขากำลังสรุปประสบการณ์อยู่ คิดจะสร้างพลังวิเศษอันยิ่งใหญ่ขึ้น

ถึงแม้กลับชาติกำเนิดมหาโชคจะแข็งแกร่ง แต่สุดท้ายก็เป็นแค่วิชายุทธ์ เขายังขาดพลังวิเศษในการต่อสู้ของตนอยู่

ทันใดนั้น!

เจียงเจวี๋ยซื่อลืมตาขึ้น

“เหตุใดสหายเต๋าถึงจับจ้องข้า”